บทที่ 11 นับเป็นสหาย

        รุ่งเช้ายังไม่ทันที่ซูเม่ยจะผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ได้เรียบร้อย แม่นมกุ้ยคนสนิทของฉิงอันกลับมาลากตัวนางไปยังเรือนฮูหยินรองเสียแล้ว

                “คารวะฮูหยินรอง” นางมองสตรีสูงศักดิ์แต่งกายด้วยอาภรณ์ที่ตัดเย็บด้วยผ้าไหมชั้นดี ท่าทางเย่อหยิ่งทำให้ผู้คนมิกล้าเข้าใกล้

                “ได้ยินว่าเจ้าไปร่ำเรียนเป็นเพื่อนคุณชายรองเป็นการส่วนตัวกับอาจารย์อู๋” เพ่ยฉิงอันกล่าวไม่ไยดี พลางเป่าชาในถ้วย

                “เจ้าค่ะ”

                “เด็กคนนั้นเรียนเป็นอย่างไรบ้าง”

                “แม้คุณชายรองจะมีความรู้ไม่โดดเด่น แต่เขาก็ตั้งใจศึกษาไม่น้อยเจ้าค่ะ” ซูเม่ยรู้ว่าฮูหยินรองไม่พอใจต่ออี้เฉิง ที่ถูกท่านแม่ทัพเอ็นดูกว่าบุตรชายของนาง

                “หลี่หว่าคิดให้บุรุษที่เพิ่งเริ่มอ่านตำราได้ไม่นาน สอบแข่งขันขุนนางกับหยางอีหรือ” ฉิงอันวางถ้วยชาลงก่อนจ้องสาวใช้ผู้มาใหม่อย่างไม่เป็นมิตร

                “ข้าน้อยไม่ทราบ”

                “หึ! ครั้งนี้หลี่หว่าเลือกสาวใช้ได้ดีนี่ กล้ามีปากเสียงมิเกรงกลัวข้าจนตัวสั่นเหมือนสาวใช้คนอื่น แลยังมีหน้าตางดงามโดดเด่นไม่น้อย” สายตาที่เพ่งมองซูเม่ยตั้งแต่หัวจรดเท้าเต็มไปด้วยความดูแคลน

                “ข้าขอเตือนเจ้าอย่าเข้าใกล้บุตรชายข้าอีก หากเจ้ายังคิดจะมีชีวิตที่ดีในจวนตระกูลเพ่ย”

                “ข้าน้อยทราบแล้วเจ้าค่ะ” นางรู้เหตุผลแท้จริงที่นางถูกลากมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางทันที

        ซูเม่ยออกจากเรือนฮูหยินรองไม่ทันไรกลับถูกมือหนาของใครบางคนลากนางตรงไปศาลาหยกกลางสวนบุปผาของจวน หยางอี้หยุดฝีเท้าก่อนยอมปล่อยมือนางในที่สุด

                “คุณชายรองลากข้ามาที่นี่ทำไม” ซูเม่ยเดินตามบุรุษแทบไม่ทันจนนางต้องหายใจหอบเหนื่อย

                “แม่ข้าทำร้ายเจ้าหรือไม่” เสียงทุ้มต่ำแฝงด้วยความห่วงใยถามสตรีที่ยังหอบหายใจอยู่

                “ไม่เจ้าค่ะ”

        เมื่อเห็นอีกฝ่ายปฏิเสธทั้งยังส่ายหน้าจริงจัง หยางอี้จึงวางใจได้

                “แล้วแม่ข้าเรียกเจ้าไปทำไม”

                “แค่ถามเรื่องคุณชายรอง และสั่งข้าให้อยู่ห่างจากคุณชายใหญ่” นางสบตาบุรุษเบื้องหน้าพลางกล่าวตรงไปตรงมา

                “ขอโทษด้วย ข้าทำให้เจ้าเดือดร้อนเช่นสาวใช้คนอื่น ๆ”

        ซูเม่ยมองเห็นสีหน้าของหยางอี้เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด คงเป็นเพราะมีสาวใช้หลายคนต้องรับโทษอย่างไม่เป็นธรรม เพียงเพราะฮูหยินรองเห็นว่าเป็นภัยกับบุตรชายตน

                “ท่านไม่ต้องขอโทษ เพียงข้าไม่อยู่ใกล้คุณชายใหญ่เท่านี้ก็ปลอดภัยแล้ว” ซูเม่ยกล่าวพลางก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวก่อนจะยักคิ้วให้เขาราวกับว่าเรื่องที่จะเกิดขึ้นมันเล็กน้อย แต่นั้นกลับทำให้อีกฝ่ายรู้สึกดีขึ้นไม่น้อย

                “หึ! ทำเป็นเรื่องตลกไปเถอะ แม่ข้าน่ากลัวกว่าที่เจ้าคิด” หยางอี้กล่าวจบก็เดินผ่านนางไป ทว่าใบหน้าที่เคยเย็นชากลับมีรอยยิ้มขึ้นมาชั่วครู่

        ซูเม่ยเร่งฝีเท้าไปยังเรือนคุณชายรอง หวังจะไปปลุกให้อีกฝ่ายตื่นไปให้ทันเข้าเรียนตำรา ทว่าเมื่อถึงหน้าเรือนเขากลับยืนรอนางอยู่ก่อนแล้ว

                “วันนี้เหตุใดมาช้านัก สาวใช้อย่างไรกันให้คุณชายต้องยืนรอ” เป็นอี้เฉิงที่ยืนกอดอกก่อนจะส่ายหน้าเมื่อเห็นสาวใช้ของตน

                “ขอโทษเจ้าค่ะ ฮูหยินรองเรียกข้าไปพบจึงมาช้า”

                “แล้วเจ็บตรงไหนหรือไม่” อี้เฉิงจับซูเม่ยหมุนกายสำรวจบาดแผลทันที

                “ข้าไม่ได้ถูกทำร้าย” นางตอบให้อีกฝ่ายสบายใจหลังที่ถูกจับหมุนได้หนึ่งรอบ

                “เช่นนั้นก็ดี อยู่ให้ห่างจากพี่ชายข้าไว้” สายตาจริงใจมองไปยังอีกฝ่ายด้วยความเป็นห่วง

                “อือ” ซูเม่ยพยักหน้า ก่อนเดินตามหลังคุณชายของตนไปยังรถม้านอกเรือน

        วันนี้อาจารย์อู๋ดูพอใจกับการเรียนของคุณชายรองอยู่บ้าง แม้การเขียนบทความของเขาจะยังไม่ก้าวหน้าเท่าบัณฑิตในสำนักศึกษา หากแต่การถกปัญหาบ้านเมืองของเขากลับมีเหตุมีผลมากกว่าขุนนางหลายคนเสียอีก

                “วันนี้คุณชายเพ่ยทำได้ไม่เลว ถือว่าก้าวหน้าไม่น้อย”

                “ขอบคุณอาจารย์ที่ชม” อี้เฉิงยิ้มยินดี ก่อนหันไปหาซูเม่ยที่นั่งมองอยู่เงียบ ๆ

        การเรียนวันนี้จบลงเร็วกว่าครั้งก่อน ทำให้อี้เฉิงมีเวลามากพอไปฝึกดาบเช่นครั้งก่อน

                “เจ้ารอข้าที่โรงน้ำชา อีกชั่วยามข้าจะกลับมา”

                “เจ้าค่ะ” ซูเม่ยตอบอย่างว่าง่าย ก่อนเดินไปที่โรงน้ำชาข้างสำนักศึกษาเช่นเคย

        ภายในร้านผู้คนยังพลุกพล่านเช่นเดิมทำให้ดูวุ่นวายไม่น้อย เสี่ยวเอ้อร์กึ่งเดินกึ่งวิ่งส่งอาหารให้ทันใจเหล่าชนชั้นขุนนาง ที่มักวางอำนาจบาตรใหญ่ไม่เห็นใจเหล่าลูกจ้างเพียงน้อย

                “แม่นางซูเม่ย” เสียงหวานทักขึ้น ทำให้ซูเม่ยที่จิตใจเหม่อลอยกลับมามีสติอีกครั้ง

                “คุณหนูมู่” ซูเม่ยลุกขึ้นทักทาย

                “ท่านอยู่ที่นี่จริงด้วย” หยุนเสี่ยวยิ้มดีใจ

                “คุณหนูมู่อยากพบข้าหรือ”

                “อือ ข้าทำขนมมาเพื่อขอบคุณเจ้าที่ช่วยเหลือเมื่อคราวก่อน” หยุนเสียวยื่นขนมในมือสาวใช้ให้อีกฝ่าย

                “ท่านเกรงใจไปแล้ว ข้าเพียงทนไม่ไหวเลยช่วยต่อว่าคนอันธพาลนั่นไม่กี่ประโยค” ซูเม่ยเชิญผายมือเชิญอีกฝ่ายนั่งลง

                อย่างไรเสียข้าก็ต้องขอบคุณ หากเจ้าไม่รังเกียจรับข้าเป็นสหายได้หรือไม่” สายตาคาดหวังของคุณหนูตระกูลมู่ส่งมายังซูเม่ย

                “ข้าเป็นเพียงสาวใช้ไม่ใช่บุตรขุนนางเช่นท่าน หากคุณหนูมู่ไม่รังเกียจข้าก็ยินดี” รอยยิ้มจริงใจปรากฏบนใบหน้างาม

                “ข้าไม่รังเกียจแม้แต่น้อย ขอบคุณแม่นางซูเม่ยที่นับข้าเป็นสหาย” หยุนเสี่ยวยิ้มดีใจไม่ต่างกัน

                “แล้ว....ที่ตระกูลเพ่ย คุณชายใหญ่สบายดีหรือไม่”

        ใบหน้าของหยุนเสียงแดงระเรื่อเมื่อถามถึงบุรุษอีกคน อีกทั้งเสียงนั้นกลับแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน ทั้งท่าทางที่เขินอายใบหน้าที่ก้มต่ำเช่นนี้ทำให้ซูเม่ยเดาได้ไม่ยากว่าสาวน้อยเบื้องหน้าคงมีใจให้หยางอี้แน่นอน

                “สบายดี เขายังคงสุขุมและเย็นชาอยู่ทุกวัน”

                “ท่านเห็นเขาบ่อยหรือไม่” ดวงตาเป็นประกายของอีกฝ่ายจ้องมองซูเม่ยอย่างลืมตัว

                “ไม่บ่อยนัก แค่บังอิญผ่านไปพบเป็นครั้งคราว” สายตาสงสัยของนางทำมู่หยุนเสี่ยวต้องรีบหลบหน้าอย่างเขินอาย

                “เช่นนั้น~ ขะ ข้าขอตัวก่อน ออกมานานแล้วท่านแจะเป็นห่วง” อีกฝ่ายรีบลุกออกจากโรงน้ำชาไปในทันที โดยท่าทางเขินอายนี้ของหญิงสาวทำให้ซูเม่ยอดขบขันไม่ได้

        อี้เฉิงที่พึ่งกลับจากการฝึกกระบี่ บังเอิญเห็นหยุนเสี่ยวที่รีบเดินจ้ำอ้าวออกจากโรงน้ำชา โดยที่เขาเองเข้าไปทักทายไม่ทันได้แต่เก็บความเสียดายแล้วรีบตามหาสาวใช้ส่วนตัว

                “คุณหนูมู่มาหาเจ้าหรือ” อี้เฉิงถามขึ้นทันทีเมื่อพบตัวซูเม่ยที่บัดนี้กำลังนั่งกินขนมโดยมิรู้ร้อนรู้หนาว

                “อือ นางมาขอบคุณที่ช่วยเหลือครั้งก่อน พร้อมให้ขนมกุ้ยฮวาเป็นของตอบแทน”

                “เหตุใดเจ้าไม่รั้งนางไว้นานกว่านี้ ข้าจักได้พูดคุยด้วย” เขากล่าวอย่างเสียดายก่อนนั่งลงดื่มน้ำชาดับความทุกข์ในใจ

                “ข้าจะรู้หรือว่าคุณชายอยากพบนาง” ซูเม่ยปรายตามองบุรุษเบื้องหน้าก่อนกลับมาตั้งใจกินขนมต่อ

                “เจ้ามิรู้หรือว่าข้ามีใจให้กับนาง” อี้เฉิงกล่าวอย่างไม่ปิดบัง

                “แล้วท่านมิรู้หรือ ว่านางมีใจให้คุณชายใหญ่” ซูเม่ยหวังดีบอกอีกฝ่ายให้รับรู้

        อี้เฉิงนิ่งงันไปชั่วขณะเมื่อรับรู้ความจริงจากอีกฝ่าย นางมักปฏิเสธน้ำใจจากเขาหลายครั้ง โดยที่ตัวเขาเองก็แอบคาดเดาว่าสตรีงดงามเช่นนางคงมีชายในดวงใจอยู่แล้ว ทว่าไม่คิดว่าจะเป็นพี่ชายของตนเช่นนี้