บทที่ 15 สิ้นหวัง

                “ซูเม่ยเจ้าอย่าพึ่งร้อนใจ.......”

        ยังไม่ทันที่อี้เฉิงจะกล่าวจบ ซูเม่ยหันหลังกลับออกไปโดยไม่แม้แต่จะมองหน้าเขา

                “ท่านแม่เหตุใดถึงทำเช่นนี้” อี้เฉิงมองมารดาด้วยความผิดหวัง

                “แม่ขอโทษ แม่เพียงเห็นว่าช่วงนี้เจ้ามีสมาธิในการท่องตำรา หากบอกเรื่องนี้ออกไปนางจะไม่มีกะจิตกะใจช่วยเจ้าทบทวนตำรา จึงได้คิดเห็นแก่ตัว” หลี่หว่ารู้สึกผิดต่อซูเม่ยอยู่มาก

                “นี่!” อี้เฉิงกล่าวสิ่งใดไม่ออก ในใจคิดเป็นห่วงสตรีที่พึ่งออกจากเรือนเขารีบหันกายตามนางไป

        ซูเม่ยไม่รู้จะทำเช่นไรในตอนนี้ ไม่รู้จะไปที่ใดได้แต่เดินตามท้องถนนยามตะวันใกล้ลับขอบฟ้าเพียงลำพัง แสงสุดท้ายของวันค่อย ๆ ลับขอบฟ้าสองข้างทางในเมืองหลวงที่มีคนพลุกพล่านตลอดทั้งวันบัดนี้เริ่มบางตา ลมพัดผ่านต้นไม้ยามเย็นทำให้อากาศที่ร้อนระอุตลอดทั้งวันกลับมาเย็นสบายอีกครั้ง ทว่าในใจของนางกลับเหน็บหนาวความพยายามตลอดสองเดือนของนางดูไร้ความหมาย แม้ว่าจะอดทนรอเพียงใดกลับเหมือนถูกสวรรค์กลั่นแกล้งให้ต้องผิดหวังจนได้

        โรงเตี๊ยมซูเจียงตั้งอยู่เบื้องหน้า ไม่รู้ว่านางเดินมานานเพียงใดแล้วจนบัดนี้ข้ามมายังอีกฝั่งของเมือง

                “เถ้าแก่ข้าจะพักที่นี่คืนนึง” ซูเม่ยวางตราประจำตระกูลลงตรงหน้าเถ้าแก่ร้านที่ยังคงก้มหน้าตรวจบัญชีอยู่

        กว่าอีกฝ่ายจะรู้ตัวว่าคุณหนูของตนมาเยือน นางก็เดินขึ้นชั้นสองของโรงเตี๊ยมไปแล้ว

                 “คุณ คุณหนู มาได้อย่างไรขอรับใครมาส่งกัน” เถ้าแก่จางรีบวิ่งตามหลังซูเม่ยขึ้นไป พลางมองหารถม้าที่มาส่งนางถึงที่นี่

                “ข้าอยากพักแล้ว เจ้าไม่ต้องถาม” นางยืนมองอีกฝ่ายใบหน้าไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ ทำให้เถ้าแก่จางจำต้องเงียบปากก่อนจะเปิดห้องให้แต่โดยดี

        ด้านอี้เฉิงบัดนี้ออกตามหาซูเม่ยด้วยความร้อนใจ ยิ่งดึกมากเพียงใดความเงียบสงัดยิ่งมีมากขึ้น ความหวาดกลัวเข้าเกาะกุมขั้วหัวใจของบุรุษร่างสูงที่บัดนี้ยังคงอยู่บนหลังม้า ทั่วทุกแห่งที่คิดว่านางจะไปเขาค้นจนทั่วแล้วกลับไม่พบแม้แต่เงาของอีกฝ่าย

                “คุณชาย รู้ที่อยู่ของแม่นางเจียงแล้ว” ซิงเหว่ยควบม้าหยุดข้างผู้เป็นนาย

                “ที่ใด!” อี้เฉิงที่มีสีหน้าเป็นกังวลรีบถามขึ้นทันที

                “อีกฝั่งของเมืองโรงเตี๊ยมซูเจียง ที่นั่นเป็นกิจการของตระกูลเจียงขอรับ”

                “ไป” อี้เฉิงควบม้ามุ่งตรงไปยังโรงเตี๊ยมตามตำแหน่งที่ซิงเหว่ยบอกเมื่อครู่

        โรงเตี๊ยมขนาดเล็กตั้งอยู่บนถนนหลังเมือง เส้นทางนี้ผู้คนสัญจรน้อยกว่าด้านหน้าเมือง ด้วยความที่มักเป็นเส้นถนนแห่งความตายการเคลื่อนย้ายศพออกนอกเมืองมักใช้เส้นทางนี้ เหล่าคหบดีจึงไม่คิดทำกิจการ ชาวบ้านยากจนจึงพอมีพื้นที่ให้ทำกินบ้าง

        ม้าศึกที่ถูกเลือกมาเป็นพิเศษหยุดฝีเท้าลงพร้อมกับอี้เฉิงบัดนี้ลงจากหลังม้าก่อนม้าจะหยุดนิ่งเสียอีก เขาพุ่งเข้าไปโรงเตี๊ยมในทันที

                “คุณชายเพ่ย” เถ้าแก่จางรีบออกมาทักทายเมื่อเห็นว่าใครมาถึงที่แห่งนี้

                “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าเป็นใคร” อี้เฉิงส่งสายตาคาดคั้นไปยังอีกฝ่าย เขาแน่ใจว่าไม่เคยรู้จักกับชายชราผู้นี้มาก่อน

                “คุณชายอย่าพึ่งร้อนใจ เจ้านายของข้าคุณชายเจียงให้ข้าตามดูแลคุณหนู จึงรู้ว่าท่านคือคนที่นางต้องคอยดูแลตลอดสองเดือน”

                “เช่นนั้นเจียงซูเม่ยเล่า” เมื่อรู้ที่ไปที่มาจึงรีบถามหาคนที่ตนเองอยากพบทันที

                “คุณหนูพักผ่อนแล้วขอรับ”

        อี้เฉิงโล่งใจเมื่อรู้ว่านางปลอดภัย สายตาเขามองทอดไปยังชั้นสองของโรงเตี๊ยม

        ยามเหม่าซูเม่ยที่ยังคงนอนตาค้างตั้งแต่เมื่อคืนลุกออกจากเตียงอย่างเหนื่อยล้า แม้คิดใคร่ครวญมาทั้งคืนนางกลับไม่เจอทางออกที่ดีกว่าการยอมไปเป็นสาวใช้ให้หยางอี้ เพื่อให้อีกฝ่ายช่วยสืบเรื่องบิดาเพราะอย่างไรเสียเขาเป็นถึงหลานชายคนเดียวของมหาราชครู แลเป็นบัณฑิตที่มีชื่อเสียงคงช่วยสืบเรื่องบิดาได้ไม่น้อย

        ซูเม่ยเดินลงจากชั้นบนของโรงเตี๊ยมตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง เพราะเกรงจะไม่ทันหยางอี้ออกจากจวนทว่าด้านล่างของโรงเตี๊ยมนางกลับพบอี้เฉิงนั่งอยู่

                “คุณชายเพ่ย ท่านมาตั้งแต่เมื่อไหร่” แววตาสงสัยส่งไปยังอี้เฉิงก่อนที่ร่างบางจะหยุดตรงหน้าเขา

                “ตั้งแต่เมื่อคืน” เขาลุกขึ้นมองนางด้วยความเป็นห่วง

        คำตอบของอี้เฉิงทำให้ซูเม่ยต้องแปลกใจ ‘เหตุใดเขาต้องมารออยู่ที่นี่ทั้งคืน’ ความคิดเลยเถิดผุดขึ้นในหัวของนาง

                “คุณชายมาหาข้าถึงนี่ มีเรื่องสำคัญอะไรไหรือไม่”

                “ข้าเป็นห่วงเจ้า เหตุใดต้องออกมาเพียงลำพังหากเจ้าไม่สบายใจให้ข้ามาส่งก็ได้ แลอยากขอโทษที่ท่านแม่เห็นแก่ประโยชน์ของตนโดยไม่คำนึงถึงจิตใจของเจ้าแม้แต่น้อย”

                “ขอบคุณคุณชายที่เป็นห่วง ข้าไม่ได้โทษฮูหยินเอกนางเพียงต้องการทำทุกอย่างเพื่อท่าน” ซูเม่ยไม่คิดลากอี้เฉิงมายุ่งเกี่ยวกับเรื่อง แม้นางจะผิดหวังในตัวฮูหยินเอกที่ปิดบังเรื่องสำคัญเพียงนี้กับตัวเอง ทว่าอี้เฉิงไม่ได้รู้เห็นด้วย

                “ท่านมาถูกเวลาพอดี เช่นนั้นช่วยพาข้ากลับจวนด้วยได้หรือไม่”

                “อือ” อี้เฉิงพยักหน้าก่อนเดินนำนางออกจากโรงเตี๊ยม

                “เช่นนั้นวันนี้ไปคุกหลวงดีหรือไม่ เผื่อได้รู้ข่าวอาจารย์เจียงเพิ่ม” เพ่ยอี้เฉิงถามความเห็นของนาง พลางช่วยนางขึ้นรถมาที่เตรียมไว้ก่อนแล้ว

                “เอาไว้ก่อนเถอะ วันนี้ข้าจะไปงานชมบุปผากับคุณชายใหญ่”

        ซูเม่ยกล่าวโดยไม่ใส่ใจก่อนก้าวขึ้นรถม้า ทว่านั่นกลับทำให้บุรุษตัวสูงยืนนิ่งไม่ยอมก้าวขึ้นรถม้าตามนาง

                “เหตุใดยังไม่ขึ้นรถม้า?”

                “เจ้าไม่ใช่สาวใช้ของท่านพี่ เหตุใดต้องตามเขาไปด้วย” ใบหน้าที่เคยอบอุ่นกลับเย็นชาเมื่อมองสตรีบนรถม้า

                “เขาสัญญาว่าจะช่วยสืบข่าวท่านพ่อให้ อีกอย่างฮูหยินเอกก็อนุญาตแล้ว”

                “หากเพราะเรื่องอาจารย์เจียง เจ้าไม่ต้องไปก็ได้ข้าจะช่วยเจ้าหาข่าวเขาเอง”

                “ได้ข่าวจากหลายแหล่งย่อมดีกว่าแหล่งเดียว อีกอย่างงานวันนี้ขุนนางน้อยใหญ่ต้องพาบุตรของตนไปร่วมงานไม่น้อย นี่ถือเป็นโอกาสที่จะได้รู้ข่าวท่านพ่อ”

                “คุณชายรองอย่าเล่นอีกเลยตอนนี้สายแล้วข้าจะไปไม่ทันคุณชายใหญ่แล้วนะ”

        แววตาอ้อนวอนของซูเม่ยทำให้เขามิกล้าขัดขืน แม้ไม่เต็มใจหากแต่ก็มิอาจทำให้นางผิดหวังได้

        รถม้าหยุดที่หน้าจวนแม่ทัพใหญ่ ประจวบเหมาะกับที่หยางอี้กำลังจะขึ้นรถม้า เขารั้งรอเมื่อเห็นซิงเหว่ยควบรถม้ากลับมา

                “คุณชายใหญ่รอข้าด้วย”

        เสียงหวานที่ลอดผ่านรถม้าออกมา ทำบุรุษในอาภรณ์สีดำยกยิ้มอย่างพอใจ ต่างจากน้องชายที่ลงรถม้าตามสาวใช้มาบัดนี้ใบหน้ากลับบึ้งตึงจ้องมองพี่ชายอย่างไม่สบอารมณ์

                “ข้านึกว่าเจ้าจะไม่รับข้อเสนอ”

                “เปล่า แค่ขอเวลาไตร่ตรองเท่านั้น” ซูเม่ยส่ายหน้าปฏิเสธ

                “ดี เช่นนั้นก็ขึ้นรถม้า”

        ยังไม่ทันที่นางจะก้าวเท้ามือหยาบของอี้เฉิงกลับรั้งแขนนางไว้

                “เจ้าแน่ใจแล้วหรือ ที่นั่นหากมีคนรู้ว่าเจ้าเป็นบุตรสาวอาจารย์เจียงคงไม่เป็นผลดีกับเจ้าแน่”

                “ท่านวางใจเถอะ ข้าจะระวังให้มาก” ซูเม่ยจ้องมองอี้เฉิงด้วยสายตาเด็ดเดี่ยว

                “น้องรองวางใจข้าจะช่วยดูแลนาง รับรองว่าจะส่งนางคืนให้โดยไม่บาดเจ็บแม้แต่น้อย” หยางอี้จ้องมองมือที่ยังรั้งแขนของสาวใช้ไว้ไม่ยอมปล่อย

                “หวังว่าท่านพี่จะรักษาคำพูด หากซูเม่ยได้รับความไม่เป็นธรรมแม้แต่น้อยข้าคิดบัญชีกับท่านแน่” อี้เฉิงละสายตาจากสตรีเบื้องหน้า ก่อนจ้องมองพี่ชายต่างมารดาแทน

        หยางอี้แปลกใจกับคำพูดของผู้เป็นน้องชาย บุรุษที่มักเงียบขรึมบัดนี้กลับพูดจายาวเหยียด แววตาอ่อนโยนกลับแฝงด้วยไฟโทสะแลยังกล้าข่มขู่เขาทั้งที่เมื่อก่อนทั้งสองแทบไม่พูดคุยกันด้วยซ้ำ