บทที่ 16 นำมาเป็นภาระ

        รถม้าหยุดลงหน้าจวนเสนาบดีฝ่ายซ้าย เหล่าขุนนางน้อยใหญ่ต่างพาบุตรชายบุตรสาวเข้าร่วมงาน

                “ท่านต้องการให้ข้าทำอะไร” ซูเม่ยมองออกไปนอกหน้าต่างรถม้า พลางถามสิ่งที่นางสงสัยว่าเขาพานางมาด้วยทำไม

                “กันเหล่าสตรีออกจากข้า” หยางอี้จัดอาภรณ์ตนให้เรียบร้อย ก่อนกำชับคำสั่งแสนเรียบง่ายทว่ากลับทำได้ยากยิ่ง

                “ข้าเป็นเพียงสาวใช้ จะขวางทางเหล่าคุณหนูบุตรีขุนนางใหญ่โตของราชสำนักได้อย่างไร”

                “นั่นก็ขึ้นอยู่กับเจ้าแล้ว” เขากล่าวจบก็ลงจากรถม้าโดยไม่สนสายตาขอความเห็นใจของสตรีเบื้องหน้า

        ภายจวนเสนาบดีฝ่ายซ้ายถูกตกแต่งอย่างโออ่า เหล่าขุนนางใหญ่ต่างนั่งร่วมโต๊ะดื่มชา คุณหนูตระกูลใหญ่จับกลุ่มชมบุปผาอีกฝั่งของสระบัว โดยเหล่าคุณชายนั่งชมความงามของสตรีอยู่อีกฝั่ง งานในวันนี้แท้จริงแล้วมีจุดประสงค์ให้หนุ่มสาวได้เลือกคู่ครอง ทว่าสตรีที่โดดเด่นของงานนี้กลับเป็นคุณหนูจูลี่เฉี่ยวบุตรีเพียงคนเดียวของใต้เท้าจู

        ซูเม่ยยืนมองหยางอี้ที่บัดนี้กลายเป็นจุดศูนย์กลางให้เหล่าคุณชายรุมล้อมแย่งกันตีสนิท ทว่าเขากลับนิ่งเฉยไม่สนจะร่วมวงสนทนาด้วย

                “เจ้าเป็นสาวใช้ของคุณชายรองเพ่ยมิใช่หรือ ไม่ยักรู้ว่าใต้เท้าจูเชิญบุตรที่เกิดจากสาวใช้มาร่วมงานด้วย” คำพูดเย้ยหยันดังขึ้นด้านหลังของซูเม่ย

        เจิ้งเหวินเทียนเจ็บแค้นที่ถูกนางต่อว่ากลางถนนเมื่อคราวก่อน ครั้งนี้จึงคิดเอาคืน

                “วันนั้นต่อหน้าคุณชายข้าไม่เห็นท่านกล้าพูดเช่นนี้” ซูเม่ยมองอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว นางรู้ว่าเจิ้งเหวินเทียนหวาดกลัวอี้เฉิงมากเพียงใด

                “เจ้า!” บุรุษอันธพาลเบื้องหน้าชี้หน้านาง

                “หึ! ปากดีเช่นนี้ข้าชอบนัก ดูสิว่าเมื่อตกเป็นของข้าแล้วเจ้ายังจะพูดดีเช่นนี้หรือไม่” เหวินเทียนแสยะยิ้มก่อนจะใช้แรงฉุดลากนางโดยไม่เกรงกลัวผู้ใด

                “นี่เจ้าจะทำอะไรน่ะ!” ซูเม่ยหน้าซีดด้วยความตกใจ นางไม่คาดคิดว่าเหวินเทียนจะเป็นอันธพาลได้เพียงนี้ แม้แต่กลางสวนจวนเสนาบดีแขกเหรื่อมากมายกลับไม่กระดากอายเพียงนิด นางเริ่มมองไปรอบ ๆ หวังมีคนเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นแล้วยื่นมือช่วยเหลือ

                “เจ้ามองหาใคร สาวใช้อย่างเจ้าไม่มีใครสนใจหรอก แม้ว่าข้าจะฉีกอาภรณ์เจ้าตรงสวนนี่ทุกคนก็จะเห็นเป็นเรื่องขำขันเท่านั้น ไม่มีผู้ใดคิดอยากช่วยคนชั้นต่ำอย่างพวกเจ้าหรอก”

        คำพูดของเหวินเทียนคล้ายอ่านใจของนางออกว่าคิดการใดอยู่ นั่นกลับยิ่งทำให้ซูเม่ยหวาดกลัวขึ้นแล้วจริง ๆ หัวใจที่ตื่นกลัวเต้นไม่เป็นจังหวะ ในหัวรีบคิดหาวิธีเอาตัวรอด

                “ปล่อยมือจากนาง”

        เสียงเยือกเย็นราวน้ำแข็งดังขึ้น ทำให้คนทั้งสองที่ยื้อฉุดกันอยู่หยุดการกระทำก่อนหันมองเจ้าของเสียง ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่หยางอี้ยืนมองทั้งสองอยู่ ก่อนหน้านี้นางยังเห็นเขาเดินไปทักทายเสนาบดีฝ่ายซ้ายเจ้าของจวนอยู่เลย

                “อ้อ! คุณชายใหญ่เพ่ย” เหวินเทียนกล่าวเป็นกันเองโดยไม่คิดปล่อยมือจากอีกฝ่าย

                “ข้าถูกใจสาวใช้จวนท่านไม่น้อย อย่างไรเสียท่านไม่ได้สนใจเรื่องของพวกชั้นต่ำเช่นนี้อยู่แล้ว นางผู้นี้ข้าขอแล้วกันไว้พรุ่งนี้จะส่งของขวัญไปขอบคุณท่านถึงจวน” เหวินเทียนยิ้มได้ใจ เขารู้ว่าคนอย่างหยางอี้ไม่ลดตัวมาวุ่นวายกับเรื่องของสาวใช้ต่ำศักดิ์แน่

        ซูเม่ยมองคุณชายที่ตนต้องคอยรับใช้วันนี้ด้วยสายตาอ้อนวอน มือทั้งสองของของนางแดงก่ำจากการดิ้นลนให้หลุดจากการเกาะกุมของบุรุษน่ารังเกียจผู้นี้ หยางอี้มองเห็นแววตานั้นของนางอย่างชัดเจนแม้ในใจจะเดือดดาลแต่สีหน้ากลับนิ่งเฉย

                “ข้าไม่สนว่าเจ้าจะอยากเล่นสนุกกับสาวใช้อย่างไร แต่นางไม่ใช่สาวใช้ของข้าวันนี้เพียงยืมตัวนางมาจากอี้เฉิง เช่นนั้นเจ้าไปคุยกับเขาก่อนนำตัวนางไปแล้วกัน หากไม่แล้วก็ปล่อยนางข้ารับปากกับเขาแล้วว่าจะพานางกลับไปส่งให้ถึงมือ”

        เขาพูดแสนเรียบง่ายที่ทำร้ายจิตใจคนฟังอย่างซูเม่ย กลับทำให้เหวินเทียนที่หวาดกลัวอี้เฉิงเป็นทุนเดิมอยู่แล้วต้องนิ่งค้างไปชั่วครู่ ทว่ามือหนายังไม่คิดปล่อยตัวนาง

        มือที่ไพล่หลังของหยางอี้บัดนี้กำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน คิ้วหน้าขมวดผูกกันเป็นปมจนชัดเจน สายตาจ้องมองไปยังมือบางที่เคยขาวผ่องบัดนี้กลับแดงช้ำจนน่าปวดใจ

                “ข้าบอกให้ปล่อย! อย่าให้ข้าต้องเอ่ยเป็นครั้งที่สามไม่เช่นนั้นเกรงว่าบุตรอนุอย่างเจ้าจะไม่ได้อยู่ในตระกูลเจิ้งอีก อย่าลืมเสียว่าข้าเป็นหลานชายมหาราชครู”

        เหวินเทียนที่เห็นสายตาอาฆาตของคุณชายใหญ่ ผู้ไม่คิดสนโลกบัดนี้กลับกล่าวยืดเยื้อเพื่อสตรีต่ำต้อยนางเดียว จึงยอมปล่อยมือจากซูเม่ยโดยไม่คิดตอแยอีก

                “ข้าก็เพียงล้อเล่นเท่านั้น คุณชายเพ่ยไม่เห็นต้องจริงจัง เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน” เหวินเทียนค่อมกายลาอีกฝ่ายก่อนจะหันว่ายิ้มเยอะให้กับนางแล้วจากไป

        ซูเม่ยนิ่วหน้ามองมือที่แดงก่ำทั้งสองข้างที่บัดนี้แสบร้อนไม่น้อย โดยที่ไม่ได้สังเกตเห็นแววตาเป็นห่วงของหยางอี้ที่มองมา

                “มาอยู่ข้างข้า อย่าไปไกลอีกไม่เช่นนั้นข้าอาจจะตามมาไม่ทันเหมือนครั้งนี้ คนอันธพาลอย่างบุตรชายเจ้ากรมพิธีการไม่คิดรามือง่าย ๆ”

                “เจ้าค่ะ” ซูเม่ยกล่าวก่อนเดิมตามเขาเข้าไปยังศาลา

        ด้านในศาลาแม้กว้างขวาง ทว่ามีแต่เหล่าบุรุษที่ยืนอยู่เต็มไปหมด การที่นางเป็นสตรีเพียงผู้เดียวแม้เป็นเพียงสาวใช้ อาจจะไม่นับเป็นคนในสายตาของผู้มีศักดิ์แต่นางก็ยังทำตัวไม่ถูกอยู่ดี

                “โอ้! อะไรกันนี่ คุณชายเพ่ยหยางอี้ถึงขั้นให้สาวใช้ของตนมาอยู่ข้างกายหาได้ยากยิ่ง” หนึ่งในเหล่าคุณชายพูดเสียงดัง จนดึงความสนใจจากคนอื่น ๆ ให้มองมา

        หยางอี้กลับไม่สนใจ เขานั่งลงตรงโต๊ะกลมมุมศาลาที่ไม่มีผู้ใดจับจองพลางใช้สายตามองซูเม่ยสลับกับกาน้ำชา ทำให้นางรู้ได้ทันทีว่าต้องทำหน้าที่สาวใช้รีบรินชาให้เขาอย่างว่าง่าย

                "คุณชายเพ่ยมีสาวใช้งดงามเช่นนี้เอง ถึงว่าเหตุใดไม่สนเหล่าคุณหนูที่มองมา” แววตากรุ้มกริ่มของเหล่าคุณชายจับจ้องที่ตัวของซูเม่ยสลับกับหยางอี้

                “เป็นเช่นนี้คุณหนูจูคงเสียใจไม่น้อย เมียบ่าวที่หน้าตาสะสวยคงทำให้นางขุ่นเคืองใจอยู่บ้าง”

        คำพูดหยอกล้อทีเล่นทีจริงแบบนี้ ทำให้ซูเม่ยที่ยืนนิ่งทนฟังไม่ไหวมือที่ยังคงแดงก่ำกำกาน้ำชาแน่น ทว่ายังไม่ทันกล่าวสิ่งใดหยางอี้กลับพูดขึ้นเสียก่อน

                “ข้าไม่ได้ชื่นชอบมีภรรยาหลายคนเหมือนพวกเจ้า แลความคิดสกปรกพวกนั้นอย่าพูดให้ข้าได้ยินอีก”

        เพียงประโยคสั้น ๆ ทำให้เหล่าคุณชายทั้งหลายหน้าซีดเผือดรีบค่อมกายกล่าวขอโทษไปตาม ๆ กัน

                ‘มีบิดาเป็นแม่ทัพใหญ่ แถมยังเป็นบุตรชายคนเดียวของมหาราชครูมันดีเช่นนี้นี่เอง เพียงกล่าวไม่กี่คำก็สามารถข่มขู่คนอื่นได้นับสิบ’ ซูเม่ยคิดพลางจ้องมองบุรุษที่ยังคงใจเย็น นั่งจิบน้ำชาเหมือนไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น

                “นี่ตกลงข้าให้เจ้ามาช่วยกันเหล่าสตรี หรือพาเจ้ามาเป็นภาระกันแน่ มีเรื่องต้องให้ข้าต้องเหนื่อยพูดครั้งแล้วครั้งเล่า” คำพูดอย่างไม่ใส่ใจของเขากลับทำให้ซูเม่ยเคืองใจไม่น้อย

                “ขออภัยคุณชายเพ่ย ข้าเองก็ไม่อยากเป็นภาระของท่าน ต่อจากนี้คุณชายไม่ต้องช่วยข้าก็ได้ หากเกิดอะไรขึ้นข้าจะหาทางเอาตัวรอดเอง”

        หยางอี้ที่กำลังจิบชานิ่งค้างไปชั่วครู่ก่อนจะดื่มชาในถ้วยต่อ คำพูดของซูเม่ยทำให้เขารู้ว่าตนเองกล่าวแรงเกินไป ทว่ากลับไม่กล้าขอโทษต่ออีกฝ่าย