บทที่ 3 บากหน้า

        ยามไฮ่เจียวเจียวงัวเงียตื่นเพราะถูกสาวใช้ที่เฝ้าหน้าห้องซูเม่ยปลุกให้ตื่นขึ้น บอกคุณหนูของนางต้องการดื่มชากลางดึก แม้จะงงงวยแต่เจียวเจียวก็ทำตามคำสั่งไม่บกพร่อง

                “คุณหนูน้ำชามาแล้วเจ้าค่ะ”

        เจียวเจียวที่ยังตื่นไม่เต็มที่เดินโซเซนำน้ำชาวางบนโต๊ะกลมกลางห้อง แต่กลับไม่เห็นหญิงสาวที่ร้องขอน้ำชาอยู่ภายในห้อง ก่อนที่จะรู้สึกเจ็บบริเวณท้ายทอยพร้อมกับสติของนางค่อย ๆ ดับลง

        ซูเม่ยยังยกมือเรียวที่ฟาดสาวใช้ข้างกายให้หมดสติในครั้งเดียวค้างบนอากาศ

                “ขอโทษนะเจียวเจียว ไว้กลับมาจากช่วยท่านพ่อข้าจะให้เจ้าตีคืน”

        ซูเม่ยกล่าวอย่างรู้สึกผิด พลางลากสาวใช้ขึ้นไปนอนบนเตียงจัดการเปลี่ยนชุดคุณหนูแลชุดสาวใช้จนเรียบร้อย ก่อนจะวางจดหมายไว้บนโต๊ะแล้วออกจากเรือนเล็กไป

        บ่าวไพร่ที่เฝ้าเวรยามบัดนี้ดวงตาแทบเปิดไม่ขึ้นด้วยกลางดึกลมพัดเอื่อยชวนให้หลับใหล จนมิได้สนใจว่าสตรีที่ออกจากเรือนไปเมื่อครู่นั้นเป็นเจียวเจียวจริงหรือไม่ เพียงแต่เห็นชุดสาวใช้ก็ปล่อยออกไปโดยง่าย

        อาชาสีขาวคู่ใจถูกนำออกจากโรงเลี้ยงม้าอย่างเงียบเชียบ ก่อนที่เสียงเกือกม้าจะดังไปตามเส้นทางออกนอกเมือง ท่ามกลางความมืดมิดยามราตรีมีเพียงดวงดาราบนท้องฟ้าคอยให้แสงนำทาง เงาดำทมึนท่ามกลางแมกไม้ตลอดสองข้างทางชวนให้หวาดกลัว ทว่าซูเม่ยสตรีที่เดินทางเพียงลำพังกลับไม่คิดหวาดหวั่น สายตายังคงจ้องมองไปข้างหน้าเดินทางขึ้นเหนือตามแผนที่ของพี่ชายที่นางแอบขโมยมา

        ยามเหม่า เจียวเจียวที่งัวเงียตื่นรู้สึกปวดท้ายทอยจนท้องใช้มือลูบไปมา ความทรงจำก่อนสติขาดหายค่อยๆแล่นเข้าสู่หัวที่ปวดหนึบ สายตาสำรวจสิ่งแวดล้อมรอบกาย ก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้างวิ่งกระโจนออกจากเรือนท่ามกลางความงุนงงของบ่าวไพร่หน้าเรือนที่ยังคงเฝ้าเวรยามอยู่

                “คุณชาย คุณชายเจ้าคะ! แย่แล้วเจ้าค่ะ” เจียวเจียวตะโกนเรียกเฉิงหยวนหน้าเรือนตะวันตก

                “เกิดเรื่องอะไรขึ้น!” เฉิงหยวนที่ยังสวมอาภรณ์ไม่เรียบร้อยรีบพุ่งออกมาจากภายในเรือนนอน

                “คุณหนู! คุณหนูซูหนีออกจากเรือนตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้เจ้าค่ะ”

        เจียวเจียวกล่าวด้วยน้ำเสียงร้อนรน พร้อมยื่นจดหมายที่นางคว้ามาก่อนออกจากห้องให้คุณชายใหญ่

        เฉิงหยวนนวดขมับตัวเองด้วยความปวดหนึบ เขาสำรวจอาภรณ์ที่สาวใช้สวมใส่จึงมั่นใจว่าน้องสาวของตนคงวางแผนมาอย่างดี แม้เขาให้คนใช้เฝ้านางไว้แน่นหนาเพียงใดเด็กสาวจอมดื้อรั้นของเขาก็ยังคงหนีออกไปได้อยู่ดี

                “เจ้าไปแจ้งท่านแม่ว่าซูเม่ยไปเมืองหลวงแล้ว บอกนางไม่ต้องห่วงข้าจะให้คนของเราที่ค้าขายในเมืองหลวงติดตามดูแลนางเอง”

        ประตูเมืองหลงเฉิงตั้งตระหง่านเบื้องหน้า ซูเม่ยที่ควบม้ายาวนานถึงห้าวันรู้สึกปวดร้าวไปทั่วร่าง

                “ถิงถิงทนอีกนิด เดี๋ยวถึงจวนแม่ทัพใหญ่ก็ได้พักแล้ว” ซูเม่ยลูบขนม้าคู่ใจอย่างเบามือ ก่อนจูงม้าเข้าเมืองไป

        สองข้างทางบนถนนมุ่งตรงสู่พระราชวังเต็มไปด้วยชาวเมืองเดินเต็มท้องถนน สินค้ามากมายถูกวางขายข้างทาง ร้านอาหาร โรงน้ำชา ต่างเรียกลูกค้าเข้าร้านแข่งขันกันเอาเป็นเอาตาย แม้ยังเป็นกลางวันแต่ขอคณิกาหลายหอยังคงคึกคักตั้งแต่เช้าตรู่ เหล่าคุณชายไม่น้อยยิ้มกริ่มโอบเอวบางสาวงามเดินเข้าไปโดยไม่กระดากอายต่อสายตาจ้องมองของคนนอก นางเลี้ยวเข้าตรอกเอ้อร์หนันจวนหลังใหญ่ตั้งตระหง่าน หน้าจวนแขวนป้ายตระกูลเพ่ยเด่นชัด

        ซูเม่ยถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนรวบรวมความกล้ามุ่งตรงไปหาทหารเฝ้าหน้าประตู

                “ข้ามาหาฮูหยินใหญ่ตระกูลเพ่ย” ซูเม่ยกล่าวชัดเจน หากแต่กลับถูกสายตาสำรวจของทหารยามมองตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า จนเจ้าตัวเริ่มขาดความมั่นใจแม้จะสวมผ้าคลุมทับอาภรณ์ หากก็ยังเผยให้เห็นชุดสาวใช้ที่นางสวมใส่ได้ชัดเจน

                “เจ้าเป็นสาวใช้บ้านใด?” ทหารยามกล่าวเสียงดัง

                “ข้า...”

        แม้อยากจะเถียงว่าไม่ใช่สาวใช้ แต่ชุดที่นางใส่คงกล่าวอ้างไม่ขึ้นแน่

                “แจ้งฮูหยินเอก ว่าอดีตคุณหนูไป๋ซิงอีแห่งตระกูลไป๋ส่งข้ามา” ซูเม่ยไม่อยากโต้แย้งกับคนไม่เกี่ยวข้อง

        เรือนฮูหยินเอก เพ่ยหลี่หว่ายังคงปักเย็บชุดสามีท่ามกลางเหล่าบุปผาหน้าเรือนที่คอยทำให้จิตใจของนางสงบนิ่งลงได้ ก่อนสาวใช้จะแจ้งถึงผู้มาเยือน

                “เรียนฮูหยิน นอกจวนมีสตรีสวมชุดสาวใช้นางหนึ่งมาขอพบ นางบอกว่าคุณหนูไป๋ซิงอีส่งนางมาเจ้าค่ะ”

        สิ้นเสียงสาวใช้หลี่หวาตกใจจนเผลอทำเข็มทิ่มมือตนเองจนเลือดซึมออกมา

                “นำนางเข้ามาพบข้า” แม้จะดีใจที่อดีตเจ้านายที่นางรักดั่งเช่นคนในครอบครัวส่งคนมาหา ทว่านางกลับรู้สึกกังวลใจมากกว่าเกรงเรื่องที่ตามมาจะเป็นเรื่องร้ายมากกว่าเรื่องดี การจากกันกว่ายี่สิบสามปีทำให้นางเองแทบจำหน้าอดีตคุณหนูของตนไม่ได้แล้ว

                “ฮูหยิน พานางมาแล้วเจ้าค่ะ”

        เสียงสาวใช้ ทำให้หลี่หว่าตื่นจากภวังค์ สายตานางจับจ้องสตรีผู้มาใหม่ ใบหน้านั่นทำให้นางตกตลึง เด็กสาวผิวขาวผ่องใบหน้างดงามดั่งจิตรกรแต่งแต้ม ดวงตากลมโตดั่งไข่มุกใต้ทะเลลึกช่างเหมือนดวงตาของซิงอีอดีตคุณหนูที่นางรับใช้ไม่มีผิด

                “เจ้าคือ?” หลี่หว่าไม่แน่ใจว่าตนคาดเดาถูกหรือไม่

                “ฮูหยินเอก ผู้น้อยเจียงซูเม่ย มารดาของข้าคือเจียงซิงอีเจ้าค่ะ” ซูเหม่ยยอบกายทักทาย

                “เช่นนี้เอง ดวงตาของเจ้าเหมือนนางไม่น้อย”

                “แล้วคุณ...แม่ของเจ้าสบายดีหรือไม่” แม้ผ่านมาถึงยี่สิบสามปีหลี่หว่ายังคงติดปากเรียกนางดั่งเช่นกาลก่อน

                “สบายดีเจ้าค่ะ หากทว่าหลายวันมานี้มีเรื่องเกิดขึ้นกับท่านพ่อ ผู้น้อยจึงบากหน้ามาขอความช่วยเหลือจากตระกูลเพ่ย” ซูเม่ยไม่รีรอรีบเข้าเรื่องที่นางต้องมาเมืองหลวงทันที

        หลี่หว่ามีสีหน้าลำบากใจเมื่อรู้จุดประสงค์การมาของซูเม่ย แม้นางจะเป็นถึงฮูหยินของแม่ทัพใหญ่ แต่ความขลาดกลัวของนางยังคงมีไม่ต่างจากตอนเป็นสาวใช้ นางกลัวว่าการตัดสินใจของตนเองจะส่งผลต่อจวนตระกูลเพ่ย หรือทำให้ท่านแม่ทัพใหญ่เกิดความไม่พอใจ

                “เจ้าลองพูดมาเถอะ หากช่วยได้ข้ายินดีช่วย หากเป็นเรื่องสำคัญเกินที่ข้าจะตัดสินใจได้ก็จะปรึกษาท่านแม่ทัพให้”

                “ขอบคุณฮูหยินเจ้าค่ะ” แม้ไม่มั่นใจว่าอีกฝ่ายจะช่วยเหลือหรือไม่แต่นางยินดีที่จะลองดู

                “ข้าต้องการขอตราอภัยโทษของตระกูลเพ่ยเจ้าค่ะ”

        หลี่หว่าสำลักน้ำชาทันทีเมื่อได้ยินคำขอของเด็กสาวผู้มาเยือน นางจ้องมองสตรีเบื้องหน้าที่ยังคงทำหน้าใสซื่อไม่รู้ว่าเรื่องที่ตนขอนั้นใหญ่หลวงเพียงใด

                “เจ้ารู้หรือไม่ว่าตรานั่นที่เจ้าขอ ได้มาอย่างไร” หลี่หว่าวางถ้วยน้ำชาลงก่อนถามซูเม่ย

                “พอทราบเจ้าค่ะ ตราอภัยโทษเป็นตราที่ท่านผู้เฒ่าตระกูลเพ่ยรบช่วยอดีตฮ่องเต้องค์ก่อนจนได้รับมา มันสามารถช่วยเว้นโทษให้กับผู้ที่ใช้ตรานั่นได้หนึ่งครั้ง”

                “เช่นนั้นเจ้ายังคิดขอใช้ตราอีกหรือ แม้แต่ข้ายังไม่กล้าคิดถึงเรื่องนี้มาก่อน” หลี่หว่ากล่าวอย่างตำหนิ

                “ฮูหยินเพ่ยโปรดเห็นใจ ท่านพ่อข้าแต่งกวีดูแคลนฝ่าบาทและราชสำนัก จนถูกฮ่องเต้จับมาคุมขังยังเมืองหลวง ผู้น้อยร้อนใจกลัวโทษนั้นร้ายแรงถึงชีวิตท่านพ่อ จึงบากหน้ามาขอความช่วยเหลือ” ซูเม่ยคุกเข่าขอความเห็นใจ