บทที่3...ไม่มีผู้ชายคนนั้นในโลกใบนี้

ปาลิดาสั่งคาปูชิโน่ร้อนจาก ‘ต้นรักคาเฟ่’ ร้านกาแฟสุดโรแมนติกใต้ตึกโรงพยาบาลมาหนึ่งแก้วใหญ่ แล้วโดยสารลิฟต์ขึ้นมายังชั้นดาดฟ้า ซึ่งถูกจัดเป็นสวนสวยเพื่อการพักผ่อนสำหรับคนที่ชอบชมวิวเมืองใหญ่

เมื่อไหร่ที่ว่างหรือมีเวลาพักจากงาน เธอมักจะขึ้นมานั่งเล่นบนนี้เสมอ โดยเฉพาะในเวลากลางคืน ช่วงเวลาที่ท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาวนับล้านดวง

“เฮ่อ...คืนนี้จะมีดาวตกมั้ยนะ” เธอเลือกนั่งตรงม้านั่งตัวเดิม ติดริมตึก ซึ่งเป็นจุดที่สามารถมองเห็นแม่น้ำเจ้าพระยาได้สวยที่สุด “อากาศหนาวจัง...อืม...ได้กลิ่นดอกแก้วขึ้นมาถึงบนนี้เลย”

“แก้ว!” น้ำเสียงเอ็นดูปลุกเธอให้ตื่นจากภวังค์ เธอหันไปมองหญิงวัยกลางคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า รอยยิ้มเมตตาปราณีสร้างความอุ่นใจให้เธอเสมอมา ท่านนั่งลงใกล้กับเธอ แล้วจับมือเธอไว้แน่น เหมือนทุกครั้ง

“แม่ปู”

“ทำงานเป็นไงบ้าง”

“สนุกมากค่ะ และก็มีความสุขมาก ๆ ด้วย”

“เข้ากับเพื่อนร่วมงานได้มั้ย”

“ได้สิคะ ทุกคนใจดีมากเลยค่ะ” เธอพูดความจริง แม้จะมีคนช่างนินทาอยู่บ้างก็เถอะ แต่เธอมีเพื่อนรักถึงสองคนเป็นเกราะคุ้มใจ นั่นก็คือสุกัญญาและน้ำพราว เพื่อนสมัยมัธยมที่ได้มาทำงานเป็นพยาบาลอยู่ในแผนกเด็กด้วยกันโดยบังเอิญ

“ขอบใจนะแก้ว ที่หนูยอมกลับมาที่นี่”

“หนูก็ต้องกลับมาอยู่ใกล้ ๆ แม่สิคะ”

“แต่ไม่ยอมกลับมาอยู่บ้าน ไปเช่าอพาร์ตเม้นต์ทำไมให้เสียตังค์ หรือว่าแอบมีแฟน”

“เปล่าค่ะ” เธอรีบปฏิเสธ “หนูแค่อยาก...นั่งรถเมย์มาทำงานน่ะค่ะ มันสนุกดี”

“ชิ! ตอนแรกแม่คิดว่าเราจะอยู่ใต้ไม่ยอมกลับมากรุงเทพฯ ซะแล้ว คิดว่าติดใจหนุ่มใต้จนอยากจะตั้งหลักปักฐานอยู่ที่นั่น”

“หูย หนุ่มใต้ที่ไหนกันคะแม่ หนูไม่เคยมีใคร ชีวิตนี้มีแต่เรียนกับเรียนอย่างเดียวค่ะ”

“เอ...แต่ตอนปีหนึ่ง เหมือนหนูเคยบอกว่ากำลังคบหาดูใจอยู่กับรุ่นพี่นี่นา”

แม่บุญธรรมคงหมายถึงรุ่นพี่คณะแพทย์ศาสตร์คนนั้น คนที่เธอเคยคิดว่าเขาอาจเป็นคนในชีวิตจริงของเธอ ไม่ใช่คนในฝันที่เกินเอื้อม แต่เธอคิดผิดไปมาก

“อ๋อ สงสัยจะเป็นรุ่นพี่คนนั้น ไม่มีอะไรหรอกค่ะแม่ ก็แค่รุ่นพี่ที่สนิทกันอยู่ช่วงหนึ่งค่ะ พอดีพี่เค้าเป็นคนเฟรนลี่ ก็เลยสนิทกับรุ่นน้องเยอะ หลังจากพี่เค้าเรียนจบไปก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลยค่ะ”

“งั้นเหรอ แล้วตอนนี้ล่ะ คุยกับใครอยู่บ้างมั้ย”

“ไม่มีค่ะ หนูยังไม่คิดเรื่องนี้ ตอนนี้กำลังสนุกกับงาน หนูรักงานดีกว่าค่ะแม่ เพราะงานมันซื่อสัตย์ มันไม่ทรยศเรา นอกจากเราจะทรยศมันเอง”

“คิดอะไรอย่างนั้น งานก็ส่วนงานสิ เรา 23 แล้วนะแก้ว ถ้าเกิดมีผู้ชายดี ๆ เข้ามาก็ลองเปิดใจบ้าง อย่าปล่อยให้โอกาสมันหลุดมือไป”

“หนูว่าอยู่เป็นโสดเหมือนแม่สบายใจกว่าเยอะ”

ปวีณาสีหน้าสลดลงเหมือนรู้สึกผิด หากลูกบุญธรรมรู้ว่าข่าวลือข้าวเม้าท์เกี่ยวกับเธอมีมูลความจริงซ่อนอยู่ หากรู้ว่าเธออาจเป็นต้นเหตุที่ทำให้เกิดโศกนาฏกรรมเมื่อสิบสามปีก่อน ลูกบุญธรรมจะยังเคารพรักเธอเหมือนเดิมหรือไม่

“แต่แม่อยากให้มีคนดูแลหนู”

“หนูดูแลตัวเองได้ค่ะ...อีกอย่าง...” แม่บุญธรรมก็รู้นี่นาว่าเธอมีปัญหาอะไร...ใช่ว่าเธอไม่อยากเปิดใจนะ แต่สภาพร่างกายภายในของเธอมันไม่เอื้ออำนวยน่ะสิ เธอสวยตั้งแต่หัวจรดเท้าก็จริง แต่ใครจะรู้ล่ะว่า...อวัยวะเพศของเธอมันน่าเกลียดน่าชังขนาดไหน ร่องรอยบาดแผลจากการเผาไหม้ยังคงปรากฏชัดเจน

เธอเคยมีความคิดจะทำศัลยกรรมตรงนั้นของเธอนะ แต่ความเสียหายมันรุนแรงพอสมควร หากเธอจะตกแต่งมันให้กลับมาเป็นปกติ ก็จำเป็นต้องใช้เงินจำนวนไม่น้อย แล้วเธอจะเอาเงินมาจากไหนล่ะ

“หนูยังไม่เจอ...ผู้ชายดี ๆ เลยค่ะ” ความจริงเธอเคยคบและคุยกับผู้ชายคนหนึ่งในช่วงที่เธอเรียนปีหนึ่ง แต่ก็ต้องเลิกรากันไปในวันวาเลนไทน์แรกของการคบหากัน หลังจากที่เขาเห็นอวัยวะเพศของเธอ ตอนนั้นเขาตกใจมากจนอุทานออกมาว่า...

‘สัตว์ประหลาด’ ใช่สิ อวัยวะเพศของเธอเหมือนสัตว์ประหลาดไม่มีผิด...ตอนนั้นนอกจากเขาจะไม่ยอมแตะต้องเธอแล้ว เขายังหายไปจากชีวิตของเธออีกด้วย

หลังจากถูกทิ้งในครั้งนั้น เธอก็ไม่เคยกล้าคบกับผู้ชายคนไหนอีกเลย ไม่กล้าคุย ไม่กล้าผูกใจ ไม่กล้าถลกกระโปรงให้ใครเห็น เพราะรู้ดีว่าคงไม่มีผู้ชายคนไหนรับความเป็นเธอได้

“หนูขอทำงานเก็บเงินดีกว่าค่ะ” เธอเลือกใช้เหตุผลนี้เป็นเกราะกำบังให้ตนเองก้าวผ่านความเจ็บปวดเสมอ “สมัยนี้ผู้ชายดี ๆ หายากกว่าเงินซะอีก”

“แต่ก็ยังมีน่า ดูอย่างหมอมินทร์สิ” ปวีณาเอ่ยถึงหมอสุดหล่อของโรงพยาบาล ลูกเขยของ ผอ.โรงพยาบาล สามีสุดเพอร์เฟคของแพทย์หญิงนิวราจอมเย่อหยิ่งทระนง “ทั้งหล่อ ทั้งเก่ง! แถมเป็นสุภาพบุรุษ หมอนิโชคดีมากที่ได้หมอมินทร์เป็นสามี”

ปาลิดายิ้มไม่ออก ใจสั่นรัว หากเธอเล่าให้แม่บุญธรรมฟังว่าหมอมินทร์หรือภูมินทร์ คือผู้ชายที่เคยทิ้งเธอเพราะรับความเป็นเธอไม่ได้ คือผู้ชายที่เคยชี้นิ้วบอกว่าเธอคือสัตว์ประหลาดแล้วหายไปจากชีวิตของเธอโดยไม่บอกลาแม้แต่คำเดียว แม่บุญธรรมจะยังคิดว่าเขาเป็นสุภาพบุรุษอยู่อีกมั้ย

ช่วงเวลาหนึ่งเดือนเศษที่เธอเข้ามาเป็นพยาบาลที่นี่ เธอกับหมอมินทร์ไม่เคยคุยกันเลยแม้แต่ครั้งเดียว เขาทำเหมือนไม่รู้จักเธอ ทำเหมือนเธอไม่มีตัวตนด้วยซ้ำ ซึ่งมันก็ดีแล้ว เพราะเธอเองก็ไม่ได้อยากให้ใครรู้เรื่องราวเกี่ยวกับความสัมพันธ์ครั้งเก่าก่อนระหว่างเธอกับเขา

“อย่างหนูคงไม่มีโอกาสแบบหมอนิหรอกค่ะ”

“คิดอะไรอย่างนั้น หนูดีพอนะแก้ว”

“แต่หนู...”

“อย่าเอาเรื่องนั้นมากำหนดชีวิต มันไม่ใช่ทั้งหมดของชีวิต สักวันหนูจะเจอคนที่รักหนูด้วยใจจริง”

ปาลิดาแอบถอนหายใจ คิดว่าคงไม่มีผู้ชายอย่างที่แม่บุญธรรมพูดอยู่ในโลกใบนี้