บทที่2...ข่าวลือ

หลังทำงานหนักที่วอร์ดติดต่อกันมาหลายชั่วโมง ปาลิดาตั้งใจจะไปหากาแฟดื่มที่คาเฟ่ใต้ตึกและจะขึ้นไปนั่งพักผ่อนชมวิวที่สวนลอยฟ้าบนชั้นดาดฟ้าของตึกโรงพยาบาล ตึกสูงยี่สิบห้าชั้นนามว่า ‘ช่อแก้ว’ ซึ่งตั้งตามชื่อของลูกสาวผู้ก่อตั้งโรงพยาบาลแห่งนี้ ตึกสีขาวที่หอมอบอวลไปด้วยดอกแก้วขาวละมุนในทุกฤดู

“อืมม หอมจัง” ปาลิดาดมดอกแก้วที่อยู่กลางฝ่ามือตัวเองแล้วยิ้มเอ็นดูในความน่ารักน่าชังของดอกไม้ดอกจิ๋ว ขณะนั่งทำธุระอยู่บนโถชักโครกอย่างมีความสุข ก่อนที่ความทุกข์จะมาเยือนในนาทีต่อมา เมื่อหูของเธอดันได้ยินเสียงสบถขัดอกขัดใจจากคนที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องน้ำ เธอจำได้ทันทีว่าเป็นพยาบาลร่วมแผนกที่เข้ามาทำงานในเวลาไล่เลี่ยกัน

“คุณปวีณาหัวหน้าพยาบาลดุฉิบเป๋งเลย วันนี้ฉันโดนด่าตั้งหลายครั้งแน่ะ ดุอย่างกับล็อตไวเลอร์ ทำตัวเหมือนเป็นเจ้าของโรงพยาบาล!!”

โอ้วววว....พวกเธอกำลังคุยเรื่องแม่ปูของเธอนั่นเอง...แม่ปูหรือคุณปวีณา หัวหน้าพยาบาลที่กุมอำนาจงานในส่วนของพยาบาลเอาไว้ในมือแทบทั้งหมด หญิงวัยกลางคนที่งดงามทั้งภายนอกและภายใน สวยสง่าสมวัย แต่กลับโสดสนิท ไร้คู่ครองเคียงกาย

“แกได้ยินข่าวลือมั้ย ที่ว่าหัวหน้าพยาบาลเป็นเมียน้อยของท่านประธานน่ะ”

“ได้ยินมาเหมือนกัน วงในเขาเม้าท์กันว่าท่านประธานหลงป้าแกมากเลยนะ ขนาดจะฟ้องหย่าเมีย แต่พอดีเมียดันชิงฆ่าตัวตายซะก่อนน่ะสิ!”

“อึ๋ย! น่ากลัวอ่ะ ทำให้คนทั้งคนฆ่าตัวตายได้ ฉันว่าป้าแกไม่ธรรมดา ว่าแต่เมียเขาก็ตายไปนานแล้วนี่ แล้วทำไมท่านประธานยังไม่ยอมยกป้าแกออกหน้าออกตาล่ะ”

“จะยกได้ไง โรงพยาบาลนี้เป็นของพ่อตานะ ท่านประธานเป็นแค่ลูกเขย ก็คงจะเกรงใจพ่อตาน่ะแหละ อีกอย่าง ลูกชายของท่านประธานคงยอมหรอก ได้ข่าวว่าพ่อลูกคู่นี้ไม่ค่อยถูกกันซะด้วย!”

ปาลิดานิ่งฟังด้วยความกังวลใจ เธอไม่ได้นึกโกรธสองพยาบาลช่างเม้าท์เลยสักนิด เพียงแต่แอบนึกเป็นห่วงแม่บุญธรรมที่ต้องอยู่กับข่าวลือเสียหายแบบนี้มานานหลายปีโดยทำอะไรไม่ได้เลย แต่ตัวเธอเองก็ไม่อาจแก้ต่างให้แม่บุญธรรมได้ เพราะตัวเธอเองก็ไม่รู้ว่าเรื่องจริงมันเป็นยังไงกันแน่ เธอไม่เคยถามไถ่หรือคิดก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของแม่บุญธรรมเลยสักครั้ง ก็เหมือนกับที่แม่บุญธรรมก็ไม่เคยคิดก้าวก่ายชีวิตเธอเช่นกัน

“แอบเป็นเมียน้อยเค้านี่เอง ป้าแกถึงอยู่เป็นโสดเนาะ ไม่ยอมแต่งงานซะที สวยขนาดนั้น”

“ยัยแก้วอ่ะ ยัยปาลิดาไง” นั่นมันชื่อเธอนี่... “พยาบาลที่สวย ๆ ที่เด็ก ๆ เรียกว่าพี่นางฟ้าอ่ะ ได้ข่าวว่าเป็นลูกบุญธรรมของป้าแกนะ ก่อนหน้านี้ไม่มีใครรู้เลยว่าป้าแกมีลูกบุญธรรมกับเค้าด้วย จนยัยนี่โผล่มา”

“จริงดิ! ไม่รู้จะดันลูกให้เป็นเมียน้อยเหมือนตัวเองรึเปล่า! ยัยนั่นดูท่าไม่เบาอยู่ หูตาแพรวพราว หว่านเสน่ห์ตั้งแต่หมอยันคนไข้!!”

ขาดคำนั้น ประตูห้องน้ำด้านในสุดเปิดผัวะออกมา สองสาวพยาบาลตกใจตาเหลือกเมื่อเห็นคนที่ตัวเองกำลังนินทาก้าวออกมาด้วยทีท่านิ่งสงบ

“อะ...อ้าว...กะ...แก้ว!”

ปาลิดายิ้มเย็น เดินเข้าหาสองสาวช่างเม้าท์เหมือนว่าจะเอาเรื่อง สองสาวถอยหลังกรูดติดฝาผนัง ด้วยความกลัว แต่กลับทำหน้าซื่อตาใส

“พวกเรากำลังเม้าท์ละครเมื่อคืนน่ะ”

“ใช่ ๆ ไม่ได้พูดถึงเธอเลยนะแก้ว แต่นางร้ายดันชื่อแก้วน่ะสิ ชื่อเหมือนกันเลย”

“งั้นเหรอ?” ปาลิดายิ้มเอือมให้กับการแถของสองสาว ก่อนจะหันเข้าหาอ่างล้างมือ หมุนเปิดก๊อกปล่อยน้ำแรงสุด แล้วกวักน้ำล้างมืออย่างแรงจนน้ำกระเด็นไปโดนตัวสองสาว...อย่างตั้งใจ

“ว๊าย!” พวกเธอร้องลั่นพร้อมกัน ก่อนจะพากันกระโดดหลบแต่กลับชนกันเองจนทำให้ต่างฝ่ายต่างล้มหงายลงไปกองกับพื้นเหมือนผ้าเช็ดเท้า “โอ๊ย!”

ปาลิดาแอบขำ ล้างมือเสร็จสะบัดมืออย่างแรงอีกสามรอบ จนน้ำกระเด็นเปรอะเต็มหน้าสองสาว จากนั้นก็เดินออกจากห้องน้ำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ยัยแก้ววววววว!!!”