LOGIN
บทที่ 1
( จุดเริ่มต้น )ปล.ตัวหนังสือเอียงคือพาร์ทที่เล่าถึงอดีตนะคะ
“...เต เมย์ขอโทษ เรากลับมาคบกันเหมือนเดิมได้ไหม เมย์จะไม่ทิ้ง เตไปไหน เมย์รู้แล้วว่าเมย์รักเตมากแค่ไหนยกโทษให้เมย์นะคะเต”
“อืม ”
โชติมนต์ยืนหลบมุมอยู่ที่เสาต้นใหญ่ หญิงสาวกำมือแน่นอย่างทำอะไรไม่ถูก เธอเอามือลูบแท่งสี่เหลี่ยมสีขาวที่อยู่ในกระเป๋าอย่างคิดไม่ตกเตชินท์ชายคนรักที่เธอคบหามาได้สักพักกับหญิงสาวอีกคนที่เป็นคนรักเก่าเมนิลากลับมาหาเตชินท์อีกครั้ง ตัวสำรองอย่างโชติมนต์จะต้องทำอย่างไร หญิงสาวก้มหน้ายิ้มให้ตัวเองอย่างขื่นขม จนกระทั่งทั้งคู่เดินตรงมาที่เธอจะหลบก็หลบไม่พ้นเสียแล้ว โชติมนต์จึงจำเป็นต้องส่งยิ้มไปให้ทั้งคู่อย่างเลี่ยงไม่ได้ ทั้งคู่ไม่แม้แต่จะหยุดทักทายเธอเลยสักนิด ไม่มีแม้แต่รอยยิ้มจากทั้งคู่มีเพียงสายตาที่วูบไหวของเตชินท์เท่านั้น หญิงสาวยืนมองทั้งคู่อยู่อย่างนั้น เธอควรจะบอกเขาหรือไม่ควรจะบอกเขาดี เธอรู้ดีว่าเธอคงจะเป็นได้แค่เพียงแค่ตัวแทนของใครบางคนในหัวใจเขาเท่านั้น แต่กลับกันเขาไม่เคยเป็นแค่นั้นสำหรับเธอ เขาเป็นคนที่เธอรักอย่างหมดหัวใจ...
“น้องรินตื่นได้แล้วค่ะเดี๋ยวคุณแม่จะสายนะคะ” เสียงปลุกของคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวที่ยังสาวและสวยเรียกปลุกลูกสาวคนเดียวให้ตื่นจากนิทราอันยาวนานเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา
“ อือ..จุนแม่ขาน้อนรินขอนอนต่อนะคะ”รินลดาเด็กหญิงตัวน้อยลืมตาขึ้นมามองหน้ามารดาตนเองอย่างงัวเงีย เด็กหญิงหาวเสียงดังอย่างคนง่วงนอน
“ไม่ได้ค่ะ คุณแม่ต้องไปทำงานนะคะ เดี๋ยวคุณแม่จะสายเอานะคะน้องรินตื่นมาได้แล้วค่ะคนเก่ง ”โชติมนต์บีบจมูกเล็กเบา ๆ อย่างมันเขี้ยว เด็กหญิงหัวเราะคิกคักด้วยความชอบใจ
“ ก่าได้ค่ะแต่น้อนรินง่วนนอนจังเยย ” ถึงแม้จะง่วงแค่ไหนเด็กหญิงก็จำเป็นต้องตื่นเพราะกลัวว่ามารดาจะไปทำงานสายเพราะตนเอง
โชติมนต์จัดการอาบน้ำแต่งตัวให้ลูกสาวคนเดียวของเธอเสร็จแล้วจึงพากันลงมาทานข้าวเช้าที่เธอตื่นมาทำไว้ให้ตั้งแต่ตอนที่เด็กหญิงยังไม่ตื่น
“ ว้าวว ข้าวผัดไฉ่จุนกาต่ายด้วย น้อนรินชอบมาก ” เด็กหญิงรินลดาร้องออกมาอย่างดีใจที่เห็นจานข้าวผัดของตนเองมีแครอทที่คุณแม่เนรมิตให้เป็นรูปสัตว์ต่าง ๆ และมีสีสันที่น่าทานเป็นอย่างมาก สองแม่ลูกใช้เวลาไม่นานเท่าไรก็จัดการอาหารเช้าเสร็จสิ้น เสร็จแล้วโชติมนต์จึงพาลูกสาวไปส่งที่โรงเรียน
“น้องรินสวัสดีคุณแม่ก่อนค่ะ”เสียงครูประจำชั้นของโรงเรียนเตรียมอนุบาลที่เด็กหญิงเรียนอยู่ ร้องบอกในตอนที่เด็กหญิงกำลังจะวิ่งเข้าไปด้านใน
“ อุ๊ย!! ซาหวัดดีค้าจุนแม่ น้อนรินไปเย่นจ่อนนะคะ จุนแม่ตั้งใจทำงานนะคะ” เด็กหญิงหันมายิ้มเก้อ ๆ ให้กับมารดาตนเองเด็กหญิงรินลดาไม่เคยงอแงเลยสักครั้งที่ต้องมาโรงเรียนเธอชอบที่โรงเรียนเป็นที่สุด
“ฝากด้วยนะคะคุณครูช่วงนี้เป็นอย่างไรบ้างคะน้องรินดื้อบ้างหรือเปล่า ”
“น้องรินไม่ดื้อเลยค่ะคุณแม่เป็นเด็กที่น่ารักมากพูดง่ายด้วยนะคะแต่จะมีงอแงหน่อยช่วงเย็น ๆ ที่เพื่อน ๆ กลับกันหมดแล้ว ”
“ แล้วน้องนินล่ะคะไม่ได้อยู่กับน้องรินแล้วเหรอคะ ”
“ไม่แล้วค่ะ น้องนินคุณแม่ย้ายกลับไปอยู่ต่างจังหวัด แต่ยังมีเด็ก ๆ อีก 4-5 คนที่อยู่เย็นเหมือนน้องรินนะคะ คุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วง ครูบัวดูแลให้เองค่ะ ”
“ ขอบคุณครูบัวมาก ๆ เลยค่ะ เนยฝากด้วยนะคะ”
“ ยินดีค่ะคุณแม่ไม่ต้องเกรงใจนะค ” ครูสาวยิ้มให้มารดาของเด็ก
“ ค่ะ ถ้าอย่างนั้นเนยขอตัวก่อนนะคะ”เมื่อพูดคุยกันเสร็จโชติมนต์จึงขอตัวเพื่อเดินทางไปทำงานต่อ
โชติมนต์เดินมาขึ้นรถยนต์คันเก่าที่เธอซื้อมือสองมาใช้เพื่อความสะดวกสบายของลูกสาวเธอ โรงเรียนแห่งนี้จะเป็นกึ่งเนิร์สเซอรี ปกติแล้วคุณแม่ยังสาวจะมารับลูกช่วง 6 โมงเย็นทุกวัน เมื่อก่อนลูกสาวเธอจะมีเพื่อนที่ชื่อหนูนินอยู่ด้วยทุกครั้งเพราะคุณแม่ของหนูนินก็เลิกงานช้าเหมือนเธอแต่ตอนนี้คงเหลือแค่ลูกเธอคนเดียวเท่านั้นที่เลิกช้ากว่าเพื่อน ๆ ถึงใจจะอยากไปรับลูกเร็วแค่ไหนแต่ด้วยภาระหน้าที่ ที่ต้องทำงานก็ต้องฝืนใจปล่อยลูกสาวเอาไว้กับครูพี่เลี้ยง
“...เนยเป็นอะไรสำหรับเตกันแน่ เตก็รู้ว่าเนยรักเตที่เนยยอมก็เพราะเนยหวังว่าเตจะมองเนยบ้าง ”
“ เตไม่ได้จะทิ้งเนยนะ เนยก็อยู่ส่วนของเนย เมย์ก็อยู่ในส่วนของเมย์ ขอแค่เนยอย่ามาสร้างปัญหาเมย์ได้ไหมและเมย์เองก็จะไม่มีวันรู้เรื่องของเราสองคนอย่างแน่นอน เนยไม่ต้องกลัวนะเชื่อเตนะเตมีเหตุผล ขอแค่เนยอดทนรอเท่านี้ได้ไหม ...”
โชติมนต์หลับตาลงช้า ๆ เมื่อนึกถึงถึงอดีต วันนั้นเธอตั้งใจจะบอกเขาคนที่เป็นพ่อของลูก แต่เมื่อเจอคำพูดตัดขาดอย่างไร้เยื่อใยเธอยังจำคำพูดของเขาได้ดี
“ ขอแค่เนยอย่ามาสร้างปัญหาให้ เตกับเมย์ได้ไหม”
เพียงแค่คำคำนั้น โชติมนต์จึงต้องกลืนคำพูดของตนเองลงไปในส่วนที่ลึกที่สุดที่เรียกว่าความลับตลอดกาล หญิงสาวตัดสินใจที่จะดรอปเรียนในปีสุดท้าย เพราะถ้าขืนเธอยังเรียนต่อไปเขาคนนั้นจะต้องรู้อย่างแน่นอนและเธอก็จะสร้างปัญหาให้เขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ ในเมื่อเธอไม่เป็นที่ต้องการเขาก็ไม่จำเป็นที่จะต้องมารับรู้อะไรอีก ลาก่อนความรักครั้งแรกและหัวใจที่แตกสลาย
บทที่ 6 ( เจอกันอีกครั้ง ต่อ )“ สวัสดีครับทุกคน วันนี้ผมพาหนุ่มหล่อมาแนะนำให้รู้จัก ” อาทิตย์พาชายหนุ่มเข้ามาในห้องทำงานของแผนกธุรการ“ ใครคะจะมีใครหล่อกว่าคุณอิทธิของเจ๊อีกเหรอคะ อุ๊บ!!ลืมค่ะไม่ใช่ของเจ๊ของคนแถวนี้ต่างหากล่ะเนอะ อิอิ ” ผกามาศ หัวหน้าสาวในแผนกพูดแซวอาทิตย์ออกมาอย่างเป็นกันเองแต่แฝงไว้ด้วยการเหน็บแนมอย่างเบา ๆ พนักงานในแผนกนี้ค่อนข้างจะสนิทกับอาทิตย์มากเป็นพิเศษเพราะด้วยอาทิตย์แวะเวียนมาที่นี่อยู่บ่อย ๆ ครั้ง“ ฮ่าฮ่าฮ่า อย่ามัวแซวผมอยู่เลยครับ ขอแนะนำเลยดีกว่าครับ นี่คุณเตชินท์ เมธากิตติสกุล ลูกชายคนเดียวของท่านประธานวิทวัส และคุณเตจะมาเริ่มงานกับพวกเราในตำแหน่งรองประธานบริษัทนะครับ รู้จักกันไว้นะ เดี๋ยววันหลังถ้าโดนถามแล้วตอบไม่ได้นี่ไม่เอาเลยนะครับ ” “ สวัสดีครับ เรียกผมเตเฉย ๆ ก็ได้ครับ อย่าเรียกท่านรองอะไรเลย มันฟังดูยังไงไม่รู้ และยินดีที่ได้รู้จักทุกคนนะครับ ยังไงก็ขอฝากตัวด้วยถ้ามีอะไรสามารถแนะนำผมได้เลยเพราะผมก็ถือว่าเป็นพนักงานใหม่ของที่นี่คนหนึ่ง ไม่ต้องเกรงใจนะครับ ”เตชินท์แนะนำตัวเองอย่างเป็นกันเอง เรียกรอยยิ้มจากพนักงานในแผนกได้เป็นอย่างดีสิ้นเสียง
บทที่ 5 ( เจอกันอีกครั้ง )“ เต พร้อมไหมลูก ตอนนี้ก็ช่วยป๊าดูงานไปเรื่อย ๆ ก่อนแล้วกันนะ” วิทวัสเอ่ยถามบุตรชายของตนเองในตอนเช้าที่ทั้งสามคนพ่อแม่ลูกนั่งทานข้าวกันอยู่ที่โต๊ะอาหารอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา เตชินท์จะเข้าไปช่วยงานของบิดาตนเองในวันนี้ เขาเพิ่งจะเรียนจบจากต่างประเทศมาได้ไม่กี่เดือน มันจึงถึงเวลาที่ลูกชายคนเดียวอย่างเขา จะต้องเข้าไปแบ่งเบาภาระของบิดาตนเองได้แล้วและเพื่อปูทางให้เตชินท์ได้ขึ้นตำแหน่งมาแทนที่วิทวัสอีกในไม่ช้านี้แล้ว“ ครับป๊า เตพร้อม” “ อืม แล้วนี่ยังไงต่อรับช่วงต่อจากป๊าแล้วจะมีข่าวดีกับหนูเมย์เลยไหมล่ะ ป๊าอยากอุ้มหลานแล้วนะ” วิทวัสเห็นว่าลูกชายตนเองก็คบหากับแฟนสาวมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยและอีกอย่างเมนิลาก็เป็นลูกสาวของเพื่อนสนิทและพ่วงตำแหน่งหุ้นส่วนของบริษัทตนเองด้วย พันธสัญญาที่วิทวัสมีให้กันเขาจะต้องทำให้สำเร็จ ที่สำคัญเรือล่มในหนองทองจะไปไหน“ เอาไว้ให้เตทำงานให้เข้าที่เข้าทางก่อนดีกว่าไหมป๊า ลูกอายุแค่นี้เองจะรีบให้แต่งงานไปไหน ม๊าว่าไม่ต้องรีบหรอกนะเต ” กัลยามารดาของชายหนุ่มกลับไม่เห็นด้วยสักเท่าไรเพราะเธอไม่ค่อยจะปลื้มหรืออยากเกี่ยวดองกับคู่หมั้นส
บทที่ 4 ( รินลดา ต่อ )“...เนยย้ายมาอยู่กับเตที่คอนโดได้ไหม ” เตชินท์ชวนโชติมนต์ให้มาอาศัยอยู่กับตนเองเพราะว่า เขาไม่ชอบเลยเวลาที่หญิงสาวกลับไปบ้านแล้วออกมาหาเขาไม่ค่อยได้ เตชินท์อยากอยู่กับคนรักตลอดเวลาซึ่งมันก็เป็นธรรมดาของคนรักกันอยู่แล้ว“ ทำไมละเนยอยู่บ้านก็ดีแล้วนี่” โชติมนต์ละมือจากการหั่นผักเพื่อไปคุยกับแฟนหนุ่ม เธอมาหาเขาทุกวันและทำอาหารให้เขาทุกวันแบบนี้ตลอดโชติมนต์คบกับเตชินท์เข้าปีที่สองแล้วเริ่มแรกจากการที่หญิงสาวโดนรุ่นพี่ที่ฝึกงานลวนลามแล้วเตชินไปช่วยเอาไว้ทั้งคู่จึงได้สนิทสนมกันจนถึงขั้นคบหากันเป็นแฟนมาตลอด“ เนยไม่อยากอยู่ด้วยกันเหรอ ไม่รักเตแล้วเหรอหืม”เตชินท์เอาหัวของตนเองไปถูที่ลาดไหล่ของหญิงสาวอย่างออดอ้อน“ รักสิ เนยรักเต รักมากด้วย ” เพราะเตชินท์เป็นผู้ชายคนแรกที่หญิงสาวคบหาและเป็นผู้ชายคนแรกที่เธอรักและลึกซึ้งด้วย ไม่ว่าเตชินท์จะพูดอะไรหญิงสาวก็พร้อมที่จะเชื่อฟังอย่างไม่สงสัย “ ถ้ารักเนยก็ย้ายมาอยู่กับเตนะ เนยบอกป้าเนยไปสิว่ามาอยู่กับเตเตจริงจังนะเนย เตไม่ได้คิดจะเล่น ๆ เลยสักครั้ง เนยไม่ต้องออกค่าอะไรเลยแค่มาอยู่กับเต ทำกับข้าวให้เตกินทุกวัน เตก็ดีใจแล้ว นะคร
ตอนที่ 3 ( รินลดา )“ จุนแม่ขา น้าจอยขา น้อนรินคิดตึงจังเยยค่ะ” เด็กหญิงวิ่งออกมากอดมารดาตนเองและคุณน้ายังสาวอย่างคิดถึง เด็กหญิงนั่งเล่นกับครูบัวรออยู่ในห้องเรียน รินลดาอยากไปเล่นที่สนามเด็กเล่นแต่ครูบัวไม่อนุญาตเธอจึงนั่งต่อเลโก้ในห้องแทน“ เป็นอย่างไรบ้างคะ เหนื่อยไหมคะวันนี้ ” โชติมนต์ถามลูกสาวตนเองเพราะดูจากสีหน้าที่ซีดเซียวของรินลดานั้น เมื่อเช้าเด็กหญิงยังดูมีเลือดฝาดอยู่บ้างแต่ตอนนี้ดูเซียวลงอย่างเห็นได้ชัดเจนมาก โชติมนต์มองดูอย่างกังวล “ เหน่ยนิกหน่อยค่ะจุนแม่ แต่ว่าน้อนรินโอเช วันนี้น้าจอยนอนกับน้อนรินไหมคะ” เด็กหญิงตัวน้อยหันไปออดอ้อนน้าสาวตนเองบ้างมีหรือคนอย่างจันทร์วาดจะทนไหว“ นอนสิคะ คืนนี้น้าจอยจะนอนกอดน้องรินเอาไว้ทั้งคืนเลยนะคะดีไหม” จันทร์วาดย่อตัวไปอุ้มเด็กหญิงเอาไว้ เธอกอดหอมเด็กหญิงด้วยความรัก จะไม่ให้รักได้อย่างไรก็ในเมื่อเธอช่วยโชติมนต์และมารดาของเธอเลี้ยงรินลดามาตั้งแต่แรกเกิด หรือจะบอกว่าเธอช่วยดูแลตั้งแต่รินลดาอยู่ในท้องเลยก็ว่าได้ เพราะตอนที่โชติมนต์เอาแต่โศกเศร้า ก็ได้จันทร์วาดนี่แหละคอยดูแล หาข้าวหาน้ำให้กิน และยังพาไปหาหมอเกือบจะทุกครั้งอีกด้วย“ เย้
บทที่ 2 (จุดเริ่มต้น ต่อ )ก๊อก ก๊อก ก๊อกเสียงเคาะกระจกรถจากด้านนอกปลุกหญิงสาวให้ตื่นจากภวังค์ความคิดของตน โชติมนต์รีบเลื่อนกระจกลงมา ก็เห็นลูกพี่ลูกน้องอย่าง จอย จันทร์วาด ยืนมองด้วยความเป็นห่วงอยู่ตรงนั้น“ ว่าไงจอย ” โชติมนต์หันไปยิ้มให้ญาติสาวอย่างปลอบประโลม เพราะดูจากสีหน้าแล้วจันทร์วาดเป็นห่วงเธออย่างไม่ต้องสงสัย“ ว่าไงล่ะยะแกเป็นอะไรทำไมไม่ยอมลงรถ ฉันเห็นแกมาจอดตั้งนานแล้วนะ แกเป็นอะไรหรือเปล่า ” จันทร์วาดถามออกมาอย่างตกใจ จะไม่ให้ตกใจได้อย่างไรก็โชติมนต์เล่นจอดรถนิ่งๆ อยู่อย่างนั้นเกือบ 5 นาทีเห็นจะได้“ เปล่า ๆ รอแป๊บนะขึ้นไปพร้อมกัน ”โชติมนต์และจันทร์วาดเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน ความจริงทั้งคู่อยู่บ้านเดียวกันแต่เพราะเมื่อคืนจันทร์วาดไปค้างบ้านแฟนของเธอจึงทำให้ทั้งคู่ไม่ได้มาทำงานพร้อมกันและที่หญิงสาวได้มาทำงานที่นี่ก็เพราะว่าจันทร์วาดนี่แหละเป็นคนแนะนำให้มาทำและจริง ๆ ทั้งสองอายุเท่ากันแต่เพราะโชติมนต์ดรอปเรียนไปก่อนหน้านี้จึงทำให้จบช้ากว่าจันทร์วาดไปหนึ่งปี“ น้องรินไปเรียนแล้วใช่ไหม เมื่อเช้ากินข้าวเยอะหรือเปล่า ” เพราะเมื่อเช้าไม่ได้อยู่ด้วยกัน จันทร์วาดจึงเป็นห่วงหลานสาวข
บทที่ 1 ( จุดเริ่มต้น )ปล.ตัวหนังสือเอียงคือพาร์ทที่เล่าถึงอดีตนะคะ“...เต เมย์ขอโทษ เรากลับมาคบกันเหมือนเดิมได้ไหม เมย์จะไม่ทิ้ง เตไปไหน เมย์รู้แล้วว่าเมย์รักเตมากแค่ไหนยกโทษให้เมย์นะคะเต”“อืม ”โชติมนต์ยืนหลบมุมอยู่ที่เสาต้นใหญ่ หญิงสาวกำมือแน่นอย่างทำอะไรไม่ถูก เธอเอามือลูบแท่งสี่เหลี่ยมสีขาวที่อยู่ในกระเป๋าอย่างคิดไม่ตกเตชินท์ชายคนรักที่เธอคบหามาได้สักพักกับหญิงสาวอีกคนที่เป็นคนรักเก่าเมนิลากลับมาหาเตชินท์อีกครั้ง ตัวสำรองอย่างโชติมนต์จะต้องทำอย่างไร หญิงสาวก้มหน้ายิ้มให้ตัวเองอย่างขื่นขม จนกระทั่งทั้งคู่เดินตรงมาที่เธอจะหลบก็หลบไม่พ้นเสียแล้ว โชติมนต์จึงจำเป็นต้องส่งยิ้มไปให้ทั้งคู่อย่างเลี่ยงไม่ได้ ทั้งคู่ไม่แม้แต่จะหยุดทักทายเธอเลยสักนิด ไม่มีแม้แต่รอยยิ้มจากทั้งคู่มีเพียงสายตาที่วูบไหวของเตชินท์เท่านั้น หญิงสาวยืนมองทั้งคู่อยู่อย่างนั้น เธอควรจะบอกเขาหรือไม่ควรจะบอกเขาดี เธอรู้ดีว่าเธอคงจะเป็นได้แค่เพียงแค่ตัวแทนของใครบางคนในหัวใจเขาเท่านั้น แต่กลับกันเขาไม่เคยเป็นแค่นั้นสำหรับเธอ เขาเป็นคนที่เธอรักอย่างหมดหัวใจ...“น้องรินตื่นได้แล้วค่ะเดี๋ยวคุณแม่จะสายนะคะ” เสียงปลุกของคุ







