LOGINบทที่ 2
(จุดเริ่มต้น ต่อ )ก๊อก ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะกระจกรถจากด้านนอกปลุกหญิงสาวให้ตื่นจากภวังค์ความคิดของตน โชติมนต์รีบเลื่อนกระจกลงมา ก็เห็นลูกพี่ลูกน้องอย่าง จอย จันทร์วาด ยืนมองด้วยความเป็นห่วงอยู่ตรงนั้น
“ ว่าไงจอย ” โชติมนต์หันไปยิ้มให้ญาติสาวอย่างปลอบประโลม เพราะดูจากสีหน้าแล้วจันทร์วาดเป็นห่วงเธออย่างไม่ต้องสงสัย
“ ว่าไงล่ะยะแกเป็นอะไรทำไมไม่ยอมลงรถ ฉันเห็นแกมาจอดตั้งนานแล้วนะ แกเป็นอะไรหรือเปล่า ” จันทร์วาดถามออกมาอย่างตกใจ จะไม่ให้ตกใจได้อย่างไรก็โชติมนต์เล่นจอดรถนิ่งๆ อยู่อย่างนั้นเกือบ 5 นาทีเห็นจะได้
“ เปล่า ๆ รอแป๊บนะขึ้นไปพร้อมกัน ”
โชติมนต์และจันทร์วาดเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน ความจริงทั้งคู่อยู่บ้านเดียวกันแต่เพราะเมื่อคืนจันทร์วาดไปค้างบ้านแฟนของเธอจึงทำให้ทั้งคู่ไม่ได้มาทำงานพร้อมกันและที่หญิงสาวได้มาทำงานที่นี่ก็เพราะว่าจันทร์วาดนี่แหละเป็นคนแนะนำให้มาทำและจริง ๆ ทั้งสองอายุเท่ากันแต่เพราะโชติมนต์ดรอปเรียนไปก่อนหน้านี้จึงทำให้จบช้ากว่าจันทร์วาดไปหนึ่งปี
“ น้องรินไปเรียนแล้วใช่ไหม เมื่อเช้ากินข้าวเยอะหรือเปล่า ” เพราะเมื่อเช้าไม่ได้อยู่ด้วยกัน จันทร์วาดจึงเป็นห่วงหลานสาวของเธอเป็นอย่างมาก ยิ่งหลานสาวเธอไม่ค่อยจะแข็งแรงแบบนี้แล้วด้วย
“ เยอะสิ ฉันตื่นมาทำข้าวผัดให้ดีใจใหญ่เลย แต่ว่าจอยฉันสงสารลูกจังนี่แกรู้ไหมหนูนินที่อยู่เย็น ๆ กับน้องรินทุกวันน่ะเขาย้ายแล้วนะแม่เขาพากลับไปเรียนที่ต่างจังหวัดแล้วน่ะ” โชติมนต์ยิ่งคิดก็ยิ่งสงสารลูกสาวตนเอง ไม่รู้จะชะเง้อคอรอคอยเธอหรือเปล่าจะเหงามากหรือเปล่าที่เธอไปรับช้าแบบนี้
“ เอ้า!! แล้วน้องรินอยู่กับใครล่ะ” จันทร์วาดเองก็ตกใจและเป็นห่วงหลานสาวไม่แพ้กัน
“ เห็นครูบัวบอกว่า มีเพื่อนอยู่ด้วยกันอีก 4-5คนน่ะ แล้วครูบัวก็รับปากจะดูแลให้เป็นพิเศษ ” ยังดีที่ครูพี่เลี้ยงของรินลดารับปากจะคอยดูแลให้อย่างน้อย ๆ ก็หายห่วงไปได้บ้าง
“ เออ งั้นแกก็ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก เดี๋ยวสิ้นเดือนก็ค่อยซื้อของไปฝากครูบัวแกหน่อยละกัน ”
จันทร์วาดเสนอ ไม่ใช่ว่าจะติดสินบนแต่พวกเธอแค่ต้องการมอบให้เพื่อเป็นสินน้ำใจเพราะเธอเคยเอ่ยปากจะจ้างให้ครูสาวดูแลรินลดาให้ แต่ครูสาวไม่ขอรับเงินจากผู้ปกครองเด็ดขาด บ้านครูบัวอยู่หลังโรงเรียนเพราะถ้าเย็นมาก ๆ ครูบัวก็จะพาเด็กหญิงกลับไปที่บ้านด้วยทั้งสองสาวเดินคุยกันขึ้นมาจนกระทั่งถึงโต๊ะทำงาน ทั้งคู่ทำงานแผนกเดียวกันพวกเธอเป็นเพียงพนักงานธุรการธรรมดา ๆ คนหนึ่งของที่นี่ โชติมนต์ทำที่นี่มาสองปีแล้วส่วนจันทร์วาดทำมาสี่ปีตั้งแต่เรียนจบ เหตุผลที่หญิงสาวเริ่มงานช้ากว่าลูกพี่ลูกน้องตนเองก็เพราะพอเธอคลอดเสร็จเธอก็ต้องกลับไปเรียนต่อให้จบมหาลัย ยังดีที่ว่าป้าของเธอหรือแม่ของจันทร์วาดช่วยเลี้ยงรินลดาให้เธอ จึงทำให้เธอไม่ลำบากนักแต่เมื่อปีที่แล้วป้าของเธอกลับมาด่วนจากไปด้วยโรคมะเร็งร้าย บ้านหลังน้อยจึงเหลือแค่เพียงสามสาวเท่านั้นที่อาศัยอยู่โชติมนต์เป็นเด็กกำพร้า พ่อกับแม่เสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุตั้งแต่เธอเด็ก ๆ ป้าเธอจึงรับอุปการะเธอมาตลอด เงินทองที่พ่อกับแม่เธอทิ้งไว้ให้ ป้าเธอไม่เคยเอาไปใช้เองสักบาท ถึงแม้เธอจะบอกให้ป้าเธอแบ่งเอาไปใช้ได้ก็ตาม ป้าเธอใช้เงินของพ่อแม่เธอส่งเธอเรียนจนจบและยังมีเหลือสำหรับคลอดรินลดาอีกหนึ่งก้อน ก่อนจะหมดลงเมื่อเร็ว ๆ มานี้ หญิงสาวจึงต้องออกมาหางานทำต่อไปเพื่อที่ได้เอาไว้ใช้เลี้ยงลูกสาวของเธอ
“ นี่ ๆ จอยกับเนยเห็นท่านรองประธานคนใหม่หรือยัง หล่อมาก มากแบบก.ไก่ล้านตัวเลยล่ะ”
ทันทีที่สองสาวนั่งประจำโต๊ะ รุ่นพี่ที่ Office ก็รีบเข้ามาเมาส์มอยตามประสาสาว Office ทันที
“ ไม่เห็นนะพี่ฟาง บริษัทเรามีท่านรองประธานคนใหม่ด้วยหรือ ” จันทร์วาดถามออกไปอย่างสงสัย เพราะเธอไม่ได้ยินข่าวนี้มาก่อน เช่นเดียวกับโชติมนต์ที่นั่งฟังอย่างเฉย ๆ
“ มีสิจ๊ะ ท่านรองมาฝึกงานน่ะ เห็นว่าเพิ่งจบจากต่างประเทศมาด้วย โปรไฟล์ดีมาก ๆ เลยล่ะ” สายข่าวอย่างกนกวรรณไม่เคยพลาดอยู่แล้ว ยิ่งเป็นเรื่องในบริษัทกนกวรรณรู้ไปถึงเรื่องของแม่บ้านโน้นแหละ
“ เหรอคะ อย่างนี้พี่ฟางต้องรีบแล้วนะเพราะถ้าทั้งหล่อทั้งรวย พนักงานสาว ๆ น่าจะแย่งกันเยอะแยะเชียวล่ะค่ะ” โชติมนต์เอ่ยเย้าแหย่รุ่นพี่ออกไป อย่างขำๆ
“ ก็ใช่นะสิจ๊ะแล้วคุณแม่คนสวยไม่อยากลงสนามบ้างหรือจ๊ะ ยัยจอยน่ะตัดทิ้งไปได้เลย เพราะคุณราเชนทร์หวงยังกับงูจงอาง ” ราเชนทร์ที่หญิงสาวพูดก็คือ เจ้าของร้านเบอร์เกอร์ที่ใต้บริษัทและเป็นแฟนหนุ่มของจันทร์วาดอีกด้วย
“ จอยไม่มองใครแล้วล่ะค่ะคุณพี่ฟาง ขอสละสิทธิ์หนึ่งคนนะคะ” จันทร์วาดพูดออกมาอย่างติดตลก เธอมีแค่ราเชนทร์คนเดียวก็เพียงพอแล้ว
“ เนยก็เหมือนกันค่ะ เห็นทีคงจะไปลงแข่งกับใครไม่ไหวหรอก ใครจะอยากได้คุณแม่เลี้ยงเดี่ยวไปเป็นภาระล่ะคะ ตำแหน่งนี้พี่ฟางต้องไม่พลาดนะคะ” ชีวิตนี้โชติมนต์ขอมีแค่ลูกคนเดียวก็เพียงพอแล้วจริง ๆ ส่วนเรื่องคู่ครองเธอไม่คิดไม่ฝันที่จะอยากมีอีกแล้ว รักครั้งแรกเธอก็เจ็บเจียนตาย
“จริงค่ะได้ดีแล้วอย่าลืมเราสองคนนะคะ”จันทร์วาดเสริมคำพูดของโชติมนต์ออกไปเล่นเอารุ่นพี่สาวยิ้มกริ่มออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
“ โอเคจ้า เจ๊จะไปลืมน้อง ๆ เลยล่ะค่ะ ฮิฮิ ” กนกวรรณเดินยิ้มกลับไปนั่งที่โต๊ะตนเอง ก็พอดีกับที่นาฬิกาบอกเวลาเริ่มสักที ทั้งหมดก็ต่างหันหน้าเข้าคอมประจำตำแหน่งตนเองและนั่งทำงานกันอย่างขะมักเขม้นต่อไปจนกว่ากว่าจะหมดเวลาทำงานในเวลาต่อไป
บทที่ 6 ( เจอกันอีกครั้ง ต่อ )“ สวัสดีครับทุกคน วันนี้ผมพาหนุ่มหล่อมาแนะนำให้รู้จัก ” อาทิตย์พาชายหนุ่มเข้ามาในห้องทำงานของแผนกธุรการ“ ใครคะจะมีใครหล่อกว่าคุณอิทธิของเจ๊อีกเหรอคะ อุ๊บ!!ลืมค่ะไม่ใช่ของเจ๊ของคนแถวนี้ต่างหากล่ะเนอะ อิอิ ” ผกามาศ หัวหน้าสาวในแผนกพูดแซวอาทิตย์ออกมาอย่างเป็นกันเองแต่แฝงไว้ด้วยการเหน็บแนมอย่างเบา ๆ พนักงานในแผนกนี้ค่อนข้างจะสนิทกับอาทิตย์มากเป็นพิเศษเพราะด้วยอาทิตย์แวะเวียนมาที่นี่อยู่บ่อย ๆ ครั้ง“ ฮ่าฮ่าฮ่า อย่ามัวแซวผมอยู่เลยครับ ขอแนะนำเลยดีกว่าครับ นี่คุณเตชินท์ เมธากิตติสกุล ลูกชายคนเดียวของท่านประธานวิทวัส และคุณเตจะมาเริ่มงานกับพวกเราในตำแหน่งรองประธานบริษัทนะครับ รู้จักกันไว้นะ เดี๋ยววันหลังถ้าโดนถามแล้วตอบไม่ได้นี่ไม่เอาเลยนะครับ ” “ สวัสดีครับ เรียกผมเตเฉย ๆ ก็ได้ครับ อย่าเรียกท่านรองอะไรเลย มันฟังดูยังไงไม่รู้ และยินดีที่ได้รู้จักทุกคนนะครับ ยังไงก็ขอฝากตัวด้วยถ้ามีอะไรสามารถแนะนำผมได้เลยเพราะผมก็ถือว่าเป็นพนักงานใหม่ของที่นี่คนหนึ่ง ไม่ต้องเกรงใจนะครับ ”เตชินท์แนะนำตัวเองอย่างเป็นกันเอง เรียกรอยยิ้มจากพนักงานในแผนกได้เป็นอย่างดีสิ้นเสียง
บทที่ 5 ( เจอกันอีกครั้ง )“ เต พร้อมไหมลูก ตอนนี้ก็ช่วยป๊าดูงานไปเรื่อย ๆ ก่อนแล้วกันนะ” วิทวัสเอ่ยถามบุตรชายของตนเองในตอนเช้าที่ทั้งสามคนพ่อแม่ลูกนั่งทานข้าวกันอยู่ที่โต๊ะอาหารอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา เตชินท์จะเข้าไปช่วยงานของบิดาตนเองในวันนี้ เขาเพิ่งจะเรียนจบจากต่างประเทศมาได้ไม่กี่เดือน มันจึงถึงเวลาที่ลูกชายคนเดียวอย่างเขา จะต้องเข้าไปแบ่งเบาภาระของบิดาตนเองได้แล้วและเพื่อปูทางให้เตชินท์ได้ขึ้นตำแหน่งมาแทนที่วิทวัสอีกในไม่ช้านี้แล้ว“ ครับป๊า เตพร้อม” “ อืม แล้วนี่ยังไงต่อรับช่วงต่อจากป๊าแล้วจะมีข่าวดีกับหนูเมย์เลยไหมล่ะ ป๊าอยากอุ้มหลานแล้วนะ” วิทวัสเห็นว่าลูกชายตนเองก็คบหากับแฟนสาวมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยและอีกอย่างเมนิลาก็เป็นลูกสาวของเพื่อนสนิทและพ่วงตำแหน่งหุ้นส่วนของบริษัทตนเองด้วย พันธสัญญาที่วิทวัสมีให้กันเขาจะต้องทำให้สำเร็จ ที่สำคัญเรือล่มในหนองทองจะไปไหน“ เอาไว้ให้เตทำงานให้เข้าที่เข้าทางก่อนดีกว่าไหมป๊า ลูกอายุแค่นี้เองจะรีบให้แต่งงานไปไหน ม๊าว่าไม่ต้องรีบหรอกนะเต ” กัลยามารดาของชายหนุ่มกลับไม่เห็นด้วยสักเท่าไรเพราะเธอไม่ค่อยจะปลื้มหรืออยากเกี่ยวดองกับคู่หมั้นส
บทที่ 4 ( รินลดา ต่อ )“...เนยย้ายมาอยู่กับเตที่คอนโดได้ไหม ” เตชินท์ชวนโชติมนต์ให้มาอาศัยอยู่กับตนเองเพราะว่า เขาไม่ชอบเลยเวลาที่หญิงสาวกลับไปบ้านแล้วออกมาหาเขาไม่ค่อยได้ เตชินท์อยากอยู่กับคนรักตลอดเวลาซึ่งมันก็เป็นธรรมดาของคนรักกันอยู่แล้ว“ ทำไมละเนยอยู่บ้านก็ดีแล้วนี่” โชติมนต์ละมือจากการหั่นผักเพื่อไปคุยกับแฟนหนุ่ม เธอมาหาเขาทุกวันและทำอาหารให้เขาทุกวันแบบนี้ตลอดโชติมนต์คบกับเตชินท์เข้าปีที่สองแล้วเริ่มแรกจากการที่หญิงสาวโดนรุ่นพี่ที่ฝึกงานลวนลามแล้วเตชินไปช่วยเอาไว้ทั้งคู่จึงได้สนิทสนมกันจนถึงขั้นคบหากันเป็นแฟนมาตลอด“ เนยไม่อยากอยู่ด้วยกันเหรอ ไม่รักเตแล้วเหรอหืม”เตชินท์เอาหัวของตนเองไปถูที่ลาดไหล่ของหญิงสาวอย่างออดอ้อน“ รักสิ เนยรักเต รักมากด้วย ” เพราะเตชินท์เป็นผู้ชายคนแรกที่หญิงสาวคบหาและเป็นผู้ชายคนแรกที่เธอรักและลึกซึ้งด้วย ไม่ว่าเตชินท์จะพูดอะไรหญิงสาวก็พร้อมที่จะเชื่อฟังอย่างไม่สงสัย “ ถ้ารักเนยก็ย้ายมาอยู่กับเตนะ เนยบอกป้าเนยไปสิว่ามาอยู่กับเตเตจริงจังนะเนย เตไม่ได้คิดจะเล่น ๆ เลยสักครั้ง เนยไม่ต้องออกค่าอะไรเลยแค่มาอยู่กับเต ทำกับข้าวให้เตกินทุกวัน เตก็ดีใจแล้ว นะคร
ตอนที่ 3 ( รินลดา )“ จุนแม่ขา น้าจอยขา น้อนรินคิดตึงจังเยยค่ะ” เด็กหญิงวิ่งออกมากอดมารดาตนเองและคุณน้ายังสาวอย่างคิดถึง เด็กหญิงนั่งเล่นกับครูบัวรออยู่ในห้องเรียน รินลดาอยากไปเล่นที่สนามเด็กเล่นแต่ครูบัวไม่อนุญาตเธอจึงนั่งต่อเลโก้ในห้องแทน“ เป็นอย่างไรบ้างคะ เหนื่อยไหมคะวันนี้ ” โชติมนต์ถามลูกสาวตนเองเพราะดูจากสีหน้าที่ซีดเซียวของรินลดานั้น เมื่อเช้าเด็กหญิงยังดูมีเลือดฝาดอยู่บ้างแต่ตอนนี้ดูเซียวลงอย่างเห็นได้ชัดเจนมาก โชติมนต์มองดูอย่างกังวล “ เหน่ยนิกหน่อยค่ะจุนแม่ แต่ว่าน้อนรินโอเช วันนี้น้าจอยนอนกับน้อนรินไหมคะ” เด็กหญิงตัวน้อยหันไปออดอ้อนน้าสาวตนเองบ้างมีหรือคนอย่างจันทร์วาดจะทนไหว“ นอนสิคะ คืนนี้น้าจอยจะนอนกอดน้องรินเอาไว้ทั้งคืนเลยนะคะดีไหม” จันทร์วาดย่อตัวไปอุ้มเด็กหญิงเอาไว้ เธอกอดหอมเด็กหญิงด้วยความรัก จะไม่ให้รักได้อย่างไรก็ในเมื่อเธอช่วยโชติมนต์และมารดาของเธอเลี้ยงรินลดามาตั้งแต่แรกเกิด หรือจะบอกว่าเธอช่วยดูแลตั้งแต่รินลดาอยู่ในท้องเลยก็ว่าได้ เพราะตอนที่โชติมนต์เอาแต่โศกเศร้า ก็ได้จันทร์วาดนี่แหละคอยดูแล หาข้าวหาน้ำให้กิน และยังพาไปหาหมอเกือบจะทุกครั้งอีกด้วย“ เย้
บทที่ 2 (จุดเริ่มต้น ต่อ )ก๊อก ก๊อก ก๊อกเสียงเคาะกระจกรถจากด้านนอกปลุกหญิงสาวให้ตื่นจากภวังค์ความคิดของตน โชติมนต์รีบเลื่อนกระจกลงมา ก็เห็นลูกพี่ลูกน้องอย่าง จอย จันทร์วาด ยืนมองด้วยความเป็นห่วงอยู่ตรงนั้น“ ว่าไงจอย ” โชติมนต์หันไปยิ้มให้ญาติสาวอย่างปลอบประโลม เพราะดูจากสีหน้าแล้วจันทร์วาดเป็นห่วงเธออย่างไม่ต้องสงสัย“ ว่าไงล่ะยะแกเป็นอะไรทำไมไม่ยอมลงรถ ฉันเห็นแกมาจอดตั้งนานแล้วนะ แกเป็นอะไรหรือเปล่า ” จันทร์วาดถามออกมาอย่างตกใจ จะไม่ให้ตกใจได้อย่างไรก็โชติมนต์เล่นจอดรถนิ่งๆ อยู่อย่างนั้นเกือบ 5 นาทีเห็นจะได้“ เปล่า ๆ รอแป๊บนะขึ้นไปพร้อมกัน ”โชติมนต์และจันทร์วาดเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน ความจริงทั้งคู่อยู่บ้านเดียวกันแต่เพราะเมื่อคืนจันทร์วาดไปค้างบ้านแฟนของเธอจึงทำให้ทั้งคู่ไม่ได้มาทำงานพร้อมกันและที่หญิงสาวได้มาทำงานที่นี่ก็เพราะว่าจันทร์วาดนี่แหละเป็นคนแนะนำให้มาทำและจริง ๆ ทั้งสองอายุเท่ากันแต่เพราะโชติมนต์ดรอปเรียนไปก่อนหน้านี้จึงทำให้จบช้ากว่าจันทร์วาดไปหนึ่งปี“ น้องรินไปเรียนแล้วใช่ไหม เมื่อเช้ากินข้าวเยอะหรือเปล่า ” เพราะเมื่อเช้าไม่ได้อยู่ด้วยกัน จันทร์วาดจึงเป็นห่วงหลานสาวข
บทที่ 1 ( จุดเริ่มต้น )ปล.ตัวหนังสือเอียงคือพาร์ทที่เล่าถึงอดีตนะคะ“...เต เมย์ขอโทษ เรากลับมาคบกันเหมือนเดิมได้ไหม เมย์จะไม่ทิ้ง เตไปไหน เมย์รู้แล้วว่าเมย์รักเตมากแค่ไหนยกโทษให้เมย์นะคะเต”“อืม ”โชติมนต์ยืนหลบมุมอยู่ที่เสาต้นใหญ่ หญิงสาวกำมือแน่นอย่างทำอะไรไม่ถูก เธอเอามือลูบแท่งสี่เหลี่ยมสีขาวที่อยู่ในกระเป๋าอย่างคิดไม่ตกเตชินท์ชายคนรักที่เธอคบหามาได้สักพักกับหญิงสาวอีกคนที่เป็นคนรักเก่าเมนิลากลับมาหาเตชินท์อีกครั้ง ตัวสำรองอย่างโชติมนต์จะต้องทำอย่างไร หญิงสาวก้มหน้ายิ้มให้ตัวเองอย่างขื่นขม จนกระทั่งทั้งคู่เดินตรงมาที่เธอจะหลบก็หลบไม่พ้นเสียแล้ว โชติมนต์จึงจำเป็นต้องส่งยิ้มไปให้ทั้งคู่อย่างเลี่ยงไม่ได้ ทั้งคู่ไม่แม้แต่จะหยุดทักทายเธอเลยสักนิด ไม่มีแม้แต่รอยยิ้มจากทั้งคู่มีเพียงสายตาที่วูบไหวของเตชินท์เท่านั้น หญิงสาวยืนมองทั้งคู่อยู่อย่างนั้น เธอควรจะบอกเขาหรือไม่ควรจะบอกเขาดี เธอรู้ดีว่าเธอคงจะเป็นได้แค่เพียงแค่ตัวแทนของใครบางคนในหัวใจเขาเท่านั้น แต่กลับกันเขาไม่เคยเป็นแค่นั้นสำหรับเธอ เขาเป็นคนที่เธอรักอย่างหมดหัวใจ...“น้องรินตื่นได้แล้วค่ะเดี๋ยวคุณแม่จะสายนะคะ” เสียงปลุกของคุ







