LOGINบทที่ 5
( เจอกันอีกครั้ง )“ เต พร้อมไหมลูก ตอนนี้ก็ช่วยป๊าดูงานไปเรื่อย ๆ ก่อนแล้วกันนะ” วิทวัสเอ่ยถามบุตรชายของตนเองในตอนเช้าที่ทั้งสามคนพ่อแม่ลูกนั่งทานข้าวกันอยู่ที่โต๊ะอาหารอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา เตชินท์จะเข้าไปช่วยงานของบิดาตนเองในวันนี้ เขาเพิ่งจะเรียนจบจากต่างประเทศมาได้ไม่กี่เดือน มันจึงถึงเวลาที่ลูกชายคนเดียวอย่างเขา จะต้องเข้าไปแบ่งเบาภาระของบิดาตนเองได้แล้วและเพื่อปูทางให้เตชินท์ได้ขึ้นตำแหน่งมาแทนที่วิทวัสอีกในไม่ช้านี้แล้ว
“ ครับป๊า เตพร้อม”
“ อืม แล้วนี่ยังไงต่อรับช่วงต่อจากป๊าแล้วจะมีข่าวดีกับหนูเมย์เลยไหมล่ะ ป๊าอยากอุ้มหลานแล้วนะ” วิทวัสเห็นว่าลูกชายตนเองก็คบหากับแฟนสาวมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยและอีกอย่างเมนิลาก็เป็นลูกสาวของเพื่อนสนิทและพ่วงตำแหน่งหุ้นส่วนของบริษัทตนเองด้วย พันธสัญญาที่วิทวัสมีให้กันเขาจะต้องทำให้สำเร็จ ที่สำคัญเรือล่มในหนองทองจะไปไหน
“ เอาไว้ให้เตทำงานให้เข้าที่เข้าทางก่อนดีกว่าไหมป๊า ลูกอายุแค่นี้เองจะรีบให้แต่งงานไปไหน ม๊าว่าไม่ต้องรีบหรอกนะเต ” กัลยามารดาของชายหนุ่มกลับไม่เห็นด้วยสักเท่าไรเพราะเธอไม่ค่อยจะปลื้มหรืออยากเกี่ยวดองกับคู่หมั้นสาวของบุตรชายเธอนัก ยิ่งรู้จักยิ่งไม่น่าคบหา
“ ครับม๊า ”เตชินท์ตอบรับไปอย่างเฉยชา เรื่องแต่งงานก็ไม่เคยมีอยู่ในหัวของชายหนุ่มเลยสักนิดไม่ว่าจะตอนนี้หรือตอนไหน
“ แล้วอีกอย่างนะเต ชีวิตของเต คู่ครองของเต เตควรจะเลือกเองนะไม่ใช่ให้ใครมาจูงจมูกเอาง่าย ๆ คนที่จะอยู่กับเตไปจนแก่เฒ่าน่ะไม่ใช่ป๊ากับม๊าหรอกนะแต่เป็นครอบครัวใหม่ของเต ” เมื่อเห็นว่าลูกชายไม่มีท่าทีจะขัดขืนเธอจึงแอบเหน็บลูกชายของเธอไปอีกรอบ วิทวัสอ้าปากกำลังจะเถียงออกไปแต่เตชินท์ก็รีบขัดขึ้นมาเสียก่อน
“ เตว่าเราเลิกคุยเรื่องนี้กันเถอะ ทานข้าวกันดีกว่าเตอยากไปดูงานที่บริษัทป๊าแล้วครับ ”
“ มา ๆ บานเย็นตักข้าวเลย ”กัลยาก็ไม่อยากจะเถียงกับสามีเธอเช่นกัน เธอจึงโบกมือให้เด็กในบ้านมาตักข้าวใส่จานเพื่อจบบทสนทนาเมื่อทานอาหารเช้าเสร็จเตชินท์กับวิทวัสก็นั่งรถยนต์ส่วนตัวไปทำงาน ทั้งคู่นั่งไปด้วยกันในวันแรกโดยมีคนขับรถของวิทวัสเป็นคนขับไปให้เตชินท์นั่งมองไปนอกหน้าต่างอย่างเงียบ ๆ วิทวัสเองก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา
“ สวัสดีครับคุณลุง ไงคุณเต ”อาทิตย์หรืออิทธิผู้ถูกเลือกให้เป็นบัดดี้ของท่านรองคนใหม่เอ่ยทักทายวิทวัสและเตชินท์อย่างเป็นกันเอง ที่ชายหนุ่มทักทายอย่างสนิทสนมเช่นนี้เพราะอาทิตย์มีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องกับเตชินท์ มารดาของอาทิตย์ เป็นน้องสาวแท้ ๆ ของวิทวัสนั่นเอง
“ อืมสวัสดีอิทธิ เดี๋ยวอิทธิพาเจ้าเตไปแนะนำแต่ละแผนกนะแล้วต่อไปนี้อาทิตย์ก็ไปเป็นบัดดี้ให้เจ้าเตเลยละกันนะว่าแต่อิทธิเทรนเลขาใหม่ให้ลุงแล้วใช่ไหม ”
“ เรียบร้อยครับคุณลุง คุณปรางค์เธอถูกดึงมาจากหัวหน้าแผนกฝ่ายธุรการ เธอทำงานได้เก่งและเป็นระเบียบเรียบร้อยตามที่คุณลุงต้องการเลยครับ ”
“ โอเค ดีมาก งั้นอิทธิพาเตไปดูห้องทำงานแล้วก็พาทัวร์บริษัทได้แล้ววันนี้เอาแค่ในโซน Office ก่อนเดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยไปทัวร์ฝั่งโรงงาน”
“ ครับลุง ป่ะ!! ไปกันเต” เมื่อรับคำสั่งเสร็จทั้งสองก็พากันเดินกลับมายังห้องทำงานใหม่ของเตชินท์ที่อยู่อีกชั้นรองลงมาจากชั้นของท่านประธาน
“ ขยันจังนะกลับมาไม่เท่าไรก็ทำงานแล้ว ฉันคิดว่าแกจะเที่ยวก่อนซะอีก ” เมื่ออยู่กันสองคนทั้งคู่ก็ไม่จำเป็นต้องคุยกันอย่างเป็นทางการอีกแล้ว
“ไม่ล่ะเที่ยวมาเยอะพอแล้วทำงานบ้างดีกว่าเดี๋ยวป๊าเปลี่ยนใจยกมรดกให้แกหมดทำไง ฉันก็อดตายน่ะสิ” เตชินท์พูดออกมาอย่างขำ ๆ เขาไม่ได้กลัวหรอก เขาก็แค่เบื่อที่จะเที่ยวแล้วก็เท่านั้นเองและอีกอย่างเขาก็อยากจะรีบเรียนรู้งานเพราะว่าเขาได้กลิ่นอะไรบางอย่าง
“ ฮ่าฮ่า บ้าไปแล้วลุงจะมายกให้ฉันทำไม ไป..ลงไปดูแต่ละแผนกดีกว่าจะได้แนะนำแกให้พนักงานรู้จักด้วย ”
อาทิตย์พาเตชินท์เดินลงมาดูแต่ละแผนก เขาแนะนำตัวและตำแหน่งของเตชินท์ให้พนักงานได้รู้ เริ่มตั้งแต่ประชาสัมพันธ์หรือตำแหน่งเล็ก ๆ เช่นแม่บ้านกับ รปภ.เตชินท์ก็ให้อาทิตย์พาไปทักทาย เตชินท์จะสร้างฐานความเป็นกันเองระหว่างนายจ้างและลูกจ้างเพราะเผื่อว่ามีปัญหาอะไรเหล่าพนักงานจะได้กล้าที่จะเล่าปัญหาเหล่านั้นให้เขาฟังได้อย่างไม่ต้องหวาดกลัวและสุดท้ายคือแผนกธุรการ แต่ละแผนกที่เข้าไปพนักงานก็จะหวีดท่านรองคนใหม่อย่างห้ามไม่อยู่ จะว่าไปเตชินท์และอาทิตย์ก็มีหน้าตาที่ทำให้สาว ๆ ในบริษัทยกตำแหน่งผัวทิพย์ให้ได้ไม่ยากเย็นเท่าไรนัก
“ ฮอตแหละดูออก สาว ๆนี้กรี๊ดกันใหญ่ ฉันตกกระป๋องซะแล้ว ” อาทิตย์พูดแซวอย่างขำ ๆ ก็จะไม่ให้แซวได้ไง เตชินท์เดินเข้าไปแผนกไหน สาว ๆ ก็กรี๊ดกันทุกแผนก แย่งกันแนะนำตัวให้วุ่นไปหมด
‘ ท่านรองมีแฟนหรือยัง’
‘ ท่านรองชอบผู้หญิงแบบไหนคะ’
และอีกมากมายหลายคำถามสาดเข้ามาไม่หยุด เตชินท์ก็ได้แต่ยิ้มน้อย ๆ ตอบกลับเขาไม่ได้พูดอะไรเพราะด้วยนิสัยชายหนุ่มก็ไม่ใช่คนช่างพูดนัก ผิดกับลูกพี่ลูกน้องตนเองที่พูดน้ำไหลไฟดับซะทุกที
“ นี่คือแผนกสุดท้ายแล้วนะ แต่บอกไว้ก่อนนะเว้ย ผู้หญิงแผนกนี้ฉันจองไว้หนึ่งคนแล้วนะ แกห้ามหว่านเสน่ห์เด็ดขาดเข้าใจไหมไอ้คุณเต ” อาทิตย์หันมาจับบ่าลูกพี่ลูกน้องตนเองเอาไว้ด้วยสีหน้าที่จริงจัง และเขาก็หวังว่าหญิงสาวที่เขาเพียรพยายามตามจีบมานานนับปีจะไม่หันไปกรี๊ดลูกพี่ลูกน้องของเขาเองเช่นเดียวกับสาว ๆ คนอื่น
“ จริงจังขนาดนั้นเลย ”เตชินท์ถามกลับไปขำ ๆ เพราะเขาไม่เคยเห็นอาทิตย์ออกอาการกับผู้หญิงคนไหนเช่นนี้มาก่อน
“ จริงจังมากแม่ของลูกเลย สัญญาก่อนว่าจะไม่ยุ่ง ” อาทิตย์ยิ้มและยักคิ้วให้เตชินท์ เขาชอบเธอจริง ๆ แต่ถ้าเธอจะหันไปสนใจเตชินท์เขาก็คงจะห้ามไม่ได้แต่คงจะต้องเตือนให้หญิงสาวรู้ว่าท่านรองคนใหม่มีคู่หมั้นคู่หมายอยู่ก่อนแล้ว
“ เออ ๆ อะไรจะขนาดนั้นวะไอ้อิทธิ อยากจะเห็นหน้าแล้วสิใครกันทำให้แกออกอาการได้ขนาดนี้ ”
“ คนนี้จริงจังนะเว้ย ตามจีบมาเป็นปีแล้วขอเลยอย่าเด็ดขาด ”
เตชินท์ได้แต่ส่ายหน้าให้กับญาติของตนเองอย่างขำ ๆอะไรจะขนาดนั้นเห็นเขาเป็นคนอย่างไร ยิ่งคิดชายหนุ่มก็ยิ่งขำ
บทที่ 6 ( เจอกันอีกครั้ง ต่อ )“ สวัสดีครับทุกคน วันนี้ผมพาหนุ่มหล่อมาแนะนำให้รู้จัก ” อาทิตย์พาชายหนุ่มเข้ามาในห้องทำงานของแผนกธุรการ“ ใครคะจะมีใครหล่อกว่าคุณอิทธิของเจ๊อีกเหรอคะ อุ๊บ!!ลืมค่ะไม่ใช่ของเจ๊ของคนแถวนี้ต่างหากล่ะเนอะ อิอิ ” ผกามาศ หัวหน้าสาวในแผนกพูดแซวอาทิตย์ออกมาอย่างเป็นกันเองแต่แฝงไว้ด้วยการเหน็บแนมอย่างเบา ๆ พนักงานในแผนกนี้ค่อนข้างจะสนิทกับอาทิตย์มากเป็นพิเศษเพราะด้วยอาทิตย์แวะเวียนมาที่นี่อยู่บ่อย ๆ ครั้ง“ ฮ่าฮ่าฮ่า อย่ามัวแซวผมอยู่เลยครับ ขอแนะนำเลยดีกว่าครับ นี่คุณเตชินท์ เมธากิตติสกุล ลูกชายคนเดียวของท่านประธานวิทวัส และคุณเตจะมาเริ่มงานกับพวกเราในตำแหน่งรองประธานบริษัทนะครับ รู้จักกันไว้นะ เดี๋ยววันหลังถ้าโดนถามแล้วตอบไม่ได้นี่ไม่เอาเลยนะครับ ” “ สวัสดีครับ เรียกผมเตเฉย ๆ ก็ได้ครับ อย่าเรียกท่านรองอะไรเลย มันฟังดูยังไงไม่รู้ และยินดีที่ได้รู้จักทุกคนนะครับ ยังไงก็ขอฝากตัวด้วยถ้ามีอะไรสามารถแนะนำผมได้เลยเพราะผมก็ถือว่าเป็นพนักงานใหม่ของที่นี่คนหนึ่ง ไม่ต้องเกรงใจนะครับ ”เตชินท์แนะนำตัวเองอย่างเป็นกันเอง เรียกรอยยิ้มจากพนักงานในแผนกได้เป็นอย่างดีสิ้นเสียง
บทที่ 5 ( เจอกันอีกครั้ง )“ เต พร้อมไหมลูก ตอนนี้ก็ช่วยป๊าดูงานไปเรื่อย ๆ ก่อนแล้วกันนะ” วิทวัสเอ่ยถามบุตรชายของตนเองในตอนเช้าที่ทั้งสามคนพ่อแม่ลูกนั่งทานข้าวกันอยู่ที่โต๊ะอาหารอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา เตชินท์จะเข้าไปช่วยงานของบิดาตนเองในวันนี้ เขาเพิ่งจะเรียนจบจากต่างประเทศมาได้ไม่กี่เดือน มันจึงถึงเวลาที่ลูกชายคนเดียวอย่างเขา จะต้องเข้าไปแบ่งเบาภาระของบิดาตนเองได้แล้วและเพื่อปูทางให้เตชินท์ได้ขึ้นตำแหน่งมาแทนที่วิทวัสอีกในไม่ช้านี้แล้ว“ ครับป๊า เตพร้อม” “ อืม แล้วนี่ยังไงต่อรับช่วงต่อจากป๊าแล้วจะมีข่าวดีกับหนูเมย์เลยไหมล่ะ ป๊าอยากอุ้มหลานแล้วนะ” วิทวัสเห็นว่าลูกชายตนเองก็คบหากับแฟนสาวมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยและอีกอย่างเมนิลาก็เป็นลูกสาวของเพื่อนสนิทและพ่วงตำแหน่งหุ้นส่วนของบริษัทตนเองด้วย พันธสัญญาที่วิทวัสมีให้กันเขาจะต้องทำให้สำเร็จ ที่สำคัญเรือล่มในหนองทองจะไปไหน“ เอาไว้ให้เตทำงานให้เข้าที่เข้าทางก่อนดีกว่าไหมป๊า ลูกอายุแค่นี้เองจะรีบให้แต่งงานไปไหน ม๊าว่าไม่ต้องรีบหรอกนะเต ” กัลยามารดาของชายหนุ่มกลับไม่เห็นด้วยสักเท่าไรเพราะเธอไม่ค่อยจะปลื้มหรืออยากเกี่ยวดองกับคู่หมั้นส
บทที่ 4 ( รินลดา ต่อ )“...เนยย้ายมาอยู่กับเตที่คอนโดได้ไหม ” เตชินท์ชวนโชติมนต์ให้มาอาศัยอยู่กับตนเองเพราะว่า เขาไม่ชอบเลยเวลาที่หญิงสาวกลับไปบ้านแล้วออกมาหาเขาไม่ค่อยได้ เตชินท์อยากอยู่กับคนรักตลอดเวลาซึ่งมันก็เป็นธรรมดาของคนรักกันอยู่แล้ว“ ทำไมละเนยอยู่บ้านก็ดีแล้วนี่” โชติมนต์ละมือจากการหั่นผักเพื่อไปคุยกับแฟนหนุ่ม เธอมาหาเขาทุกวันและทำอาหารให้เขาทุกวันแบบนี้ตลอดโชติมนต์คบกับเตชินท์เข้าปีที่สองแล้วเริ่มแรกจากการที่หญิงสาวโดนรุ่นพี่ที่ฝึกงานลวนลามแล้วเตชินไปช่วยเอาไว้ทั้งคู่จึงได้สนิทสนมกันจนถึงขั้นคบหากันเป็นแฟนมาตลอด“ เนยไม่อยากอยู่ด้วยกันเหรอ ไม่รักเตแล้วเหรอหืม”เตชินท์เอาหัวของตนเองไปถูที่ลาดไหล่ของหญิงสาวอย่างออดอ้อน“ รักสิ เนยรักเต รักมากด้วย ” เพราะเตชินท์เป็นผู้ชายคนแรกที่หญิงสาวคบหาและเป็นผู้ชายคนแรกที่เธอรักและลึกซึ้งด้วย ไม่ว่าเตชินท์จะพูดอะไรหญิงสาวก็พร้อมที่จะเชื่อฟังอย่างไม่สงสัย “ ถ้ารักเนยก็ย้ายมาอยู่กับเตนะ เนยบอกป้าเนยไปสิว่ามาอยู่กับเตเตจริงจังนะเนย เตไม่ได้คิดจะเล่น ๆ เลยสักครั้ง เนยไม่ต้องออกค่าอะไรเลยแค่มาอยู่กับเต ทำกับข้าวให้เตกินทุกวัน เตก็ดีใจแล้ว นะคร
ตอนที่ 3 ( รินลดา )“ จุนแม่ขา น้าจอยขา น้อนรินคิดตึงจังเยยค่ะ” เด็กหญิงวิ่งออกมากอดมารดาตนเองและคุณน้ายังสาวอย่างคิดถึง เด็กหญิงนั่งเล่นกับครูบัวรออยู่ในห้องเรียน รินลดาอยากไปเล่นที่สนามเด็กเล่นแต่ครูบัวไม่อนุญาตเธอจึงนั่งต่อเลโก้ในห้องแทน“ เป็นอย่างไรบ้างคะ เหนื่อยไหมคะวันนี้ ” โชติมนต์ถามลูกสาวตนเองเพราะดูจากสีหน้าที่ซีดเซียวของรินลดานั้น เมื่อเช้าเด็กหญิงยังดูมีเลือดฝาดอยู่บ้างแต่ตอนนี้ดูเซียวลงอย่างเห็นได้ชัดเจนมาก โชติมนต์มองดูอย่างกังวล “ เหน่ยนิกหน่อยค่ะจุนแม่ แต่ว่าน้อนรินโอเช วันนี้น้าจอยนอนกับน้อนรินไหมคะ” เด็กหญิงตัวน้อยหันไปออดอ้อนน้าสาวตนเองบ้างมีหรือคนอย่างจันทร์วาดจะทนไหว“ นอนสิคะ คืนนี้น้าจอยจะนอนกอดน้องรินเอาไว้ทั้งคืนเลยนะคะดีไหม” จันทร์วาดย่อตัวไปอุ้มเด็กหญิงเอาไว้ เธอกอดหอมเด็กหญิงด้วยความรัก จะไม่ให้รักได้อย่างไรก็ในเมื่อเธอช่วยโชติมนต์และมารดาของเธอเลี้ยงรินลดามาตั้งแต่แรกเกิด หรือจะบอกว่าเธอช่วยดูแลตั้งแต่รินลดาอยู่ในท้องเลยก็ว่าได้ เพราะตอนที่โชติมนต์เอาแต่โศกเศร้า ก็ได้จันทร์วาดนี่แหละคอยดูแล หาข้าวหาน้ำให้กิน และยังพาไปหาหมอเกือบจะทุกครั้งอีกด้วย“ เย้
บทที่ 2 (จุดเริ่มต้น ต่อ )ก๊อก ก๊อก ก๊อกเสียงเคาะกระจกรถจากด้านนอกปลุกหญิงสาวให้ตื่นจากภวังค์ความคิดของตน โชติมนต์รีบเลื่อนกระจกลงมา ก็เห็นลูกพี่ลูกน้องอย่าง จอย จันทร์วาด ยืนมองด้วยความเป็นห่วงอยู่ตรงนั้น“ ว่าไงจอย ” โชติมนต์หันไปยิ้มให้ญาติสาวอย่างปลอบประโลม เพราะดูจากสีหน้าแล้วจันทร์วาดเป็นห่วงเธออย่างไม่ต้องสงสัย“ ว่าไงล่ะยะแกเป็นอะไรทำไมไม่ยอมลงรถ ฉันเห็นแกมาจอดตั้งนานแล้วนะ แกเป็นอะไรหรือเปล่า ” จันทร์วาดถามออกมาอย่างตกใจ จะไม่ให้ตกใจได้อย่างไรก็โชติมนต์เล่นจอดรถนิ่งๆ อยู่อย่างนั้นเกือบ 5 นาทีเห็นจะได้“ เปล่า ๆ รอแป๊บนะขึ้นไปพร้อมกัน ”โชติมนต์และจันทร์วาดเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน ความจริงทั้งคู่อยู่บ้านเดียวกันแต่เพราะเมื่อคืนจันทร์วาดไปค้างบ้านแฟนของเธอจึงทำให้ทั้งคู่ไม่ได้มาทำงานพร้อมกันและที่หญิงสาวได้มาทำงานที่นี่ก็เพราะว่าจันทร์วาดนี่แหละเป็นคนแนะนำให้มาทำและจริง ๆ ทั้งสองอายุเท่ากันแต่เพราะโชติมนต์ดรอปเรียนไปก่อนหน้านี้จึงทำให้จบช้ากว่าจันทร์วาดไปหนึ่งปี“ น้องรินไปเรียนแล้วใช่ไหม เมื่อเช้ากินข้าวเยอะหรือเปล่า ” เพราะเมื่อเช้าไม่ได้อยู่ด้วยกัน จันทร์วาดจึงเป็นห่วงหลานสาวข
บทที่ 1 ( จุดเริ่มต้น )ปล.ตัวหนังสือเอียงคือพาร์ทที่เล่าถึงอดีตนะคะ“...เต เมย์ขอโทษ เรากลับมาคบกันเหมือนเดิมได้ไหม เมย์จะไม่ทิ้ง เตไปไหน เมย์รู้แล้วว่าเมย์รักเตมากแค่ไหนยกโทษให้เมย์นะคะเต”“อืม ”โชติมนต์ยืนหลบมุมอยู่ที่เสาต้นใหญ่ หญิงสาวกำมือแน่นอย่างทำอะไรไม่ถูก เธอเอามือลูบแท่งสี่เหลี่ยมสีขาวที่อยู่ในกระเป๋าอย่างคิดไม่ตกเตชินท์ชายคนรักที่เธอคบหามาได้สักพักกับหญิงสาวอีกคนที่เป็นคนรักเก่าเมนิลากลับมาหาเตชินท์อีกครั้ง ตัวสำรองอย่างโชติมนต์จะต้องทำอย่างไร หญิงสาวก้มหน้ายิ้มให้ตัวเองอย่างขื่นขม จนกระทั่งทั้งคู่เดินตรงมาที่เธอจะหลบก็หลบไม่พ้นเสียแล้ว โชติมนต์จึงจำเป็นต้องส่งยิ้มไปให้ทั้งคู่อย่างเลี่ยงไม่ได้ ทั้งคู่ไม่แม้แต่จะหยุดทักทายเธอเลยสักนิด ไม่มีแม้แต่รอยยิ้มจากทั้งคู่มีเพียงสายตาที่วูบไหวของเตชินท์เท่านั้น หญิงสาวยืนมองทั้งคู่อยู่อย่างนั้น เธอควรจะบอกเขาหรือไม่ควรจะบอกเขาดี เธอรู้ดีว่าเธอคงจะเป็นได้แค่เพียงแค่ตัวแทนของใครบางคนในหัวใจเขาเท่านั้น แต่กลับกันเขาไม่เคยเป็นแค่นั้นสำหรับเธอ เขาเป็นคนที่เธอรักอย่างหมดหัวใจ...“น้องรินตื่นได้แล้วค่ะเดี๋ยวคุณแม่จะสายนะคะ” เสียงปลุกของคุ







