Share

ตอนที่ 3 ( รินลดา )

last update publish date: 2026-11-10 00:41:54

ตอนที่ 3

( รินลดา )

“ จุนแม่ขา น้าจอยขา น้อนรินคิดตึงจังเยยค่ะ”  เด็กหญิงวิ่งออกมากอดมารดาตนเองและคุณน้ายังสาวอย่างคิดถึง เด็กหญิงนั่งเล่นกับครูบัวรออยู่ในห้องเรียน รินลดาอยากไปเล่นที่สนามเด็กเล่นแต่ครูบัวไม่อนุญาตเธอจึงนั่งต่อเลโก้ในห้องแทน

“ เป็นอย่างไรบ้างคะ เหนื่อยไหมคะวันนี้ ” โชติมนต์ถามลูกสาวตนเองเพราะดูจากสีหน้าที่ซีดเซียวของรินลดานั้น เมื่อเช้าเด็กหญิงยังดูมีเลือดฝาดอยู่บ้างแต่ตอนนี้ดูเซียวลงอย่างเห็นได้ชัดเจนมาก โชติมนต์มองดูอย่างกังวล 

“ เหน่ยนิกหน่อยค่ะจุนแม่ แต่ว่าน้อนรินโอเช วันนี้น้าจอยนอนกับน้อนรินไหมคะ”  เด็กหญิงตัวน้อยหันไปออดอ้อนน้าสาวตนเองบ้างมีหรือคนอย่างจันทร์วาดจะทนไหว

“ นอนสิคะ คืนนี้น้าจอยจะนอนกอดน้องรินเอาไว้ทั้งคืนเลยนะคะดีไหม” จันทร์วาดย่อตัวไปอุ้มเด็กหญิงเอาไว้ เธอกอดหอมเด็กหญิงด้วยความรัก จะไม่ให้รักได้อย่างไรก็ในเมื่อเธอช่วยโชติมนต์และมารดาของเธอเลี้ยงรินลดามาตั้งแต่แรกเกิด หรือจะบอกว่าเธอช่วยดูแลตั้งแต่รินลดาอยู่ในท้องเลยก็ว่าได้ เพราะตอนที่โชติมนต์เอาแต่โศกเศร้า ก็ได้จันทร์วาดนี่แหละคอยดูแล หาข้าวหาน้ำให้กิน และยังพาไปหาหมอเกือบจะทุกครั้งอีกด้วย

“ เย้ ๆ เล่านิทานให้ฟังด้วยนะคะ” เด็กหญิงร้องขออย่างออดอ้อน เพราะเธอรู้ดีว่าคนที่ตามใจเธอยิ่งกว่ามารดาก็คือน้าจอยคนนี้นี่แหละ

“โอเค ไปค่ะเราไปรอคุณแม่บนรถดีกว่าเนอะให้คุณแม่คุยกับคุณครูบัวก่อน เสร็จแล้วคุณแม่ค่อยตามเราไปนะคะ”  จันทร์วาดชวนหลานสาวออกไป เพราะดูแล้วครูบัวคงจะมีอะไรบางอย่างอยากจะพูดกับโชติมนต์อย่างแน่นอน

“ ก่าได้ค้า ไปกันค่ะน้าจอย” รินดาพยักหน้าให้จันทร์วาดอุ้มเธอออกไป

“ เดี๋ยวคุณแม่ตามไปนะคะ” โชติมนต์หันไปจูบลงบนหน้าผากของเด็กหญิง ก่อนที่สองน้าหลานจะพากันเดินออกไปรอที่รถปล่อยให้คุณแม่กับคุณครูได้คุยธุระกันตามลำพัง

“ วันนี้น้องหอบนะคะแล้วก็จะเหนื่อยมากกว่าทุกวัน คุณหมอนัดน้องวันไหนคะคุณแม่ ”  ครูบัวหันไปโบกมือให้เด็กหญิงแล้วจึงหันมาคุยกับมารดาของเด็ก เมื่อได้ฟังโชติมนต์หน้าเสียไปทันที เธอสงสารลูกสาวเธอเป็นอย่างมาก

“ อาทิตย์หน้าค่ะแต่ถ้าพรุ่งนี้น้องไม่ไหวเนยให้น้องหยุดเลยนะคะ ”

“ ได้ค่ะ แต่คุณแม่ต้องทำงานนี่คะ พามาโรงเรียนก็ได้ค่ะเพราะยังไงบัวก็ดูแลให้เป็นพิเศษอยู่แล้ว คุณแม่ไม่ต้องกังวล ถ้ามีอะไรบัวจะรีบโทรบอกเลยค่ะ”

เพราะรู้ว่ามารดาของเด็กต้องทำงานและคุณยายของเด็กหญิงก็เสียไปแล้วจึงทำให้ไม่มีคนคอยดูแลเด็กหญิงในช่วงเย็น ครูบัวจึงอาสาช่วยดูแลเพราะเธอเองก็รักเด็กเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว

“ ขอบคุณนะคะ” โชติมนต์เอ่ยออกไปด้วยความจริงใจ ถ้าไม่ได้ครูบัวช่วยดูแลรินลดาในช่วงเย็นล่วงเลยเวลาไปแล้วแบบนี้ เธอก็ไม่รู้จะทำอย่างไรแล้วจริง ๆโชติมนต์ยืนน้ำตาไหลออกมา จนครูบัวต้องเข้ามาปลอบใจ จันทร์วาดเองก็ออกมาจากในรถอย่างเป็นห่วงเธอเช่นกัน รินลดาช่างโชคร้าย เกิดมาอาภัพผู้เป็นบิดาไม่พอยังต้องมาป่วยด้วยโรคร้ายตั้งแต่เด็ก โชคดีอยู่บ้างที่ลูกเธอเป็นเด็กเลี้ยงง่ายไม่ดื้อไม่ซน ใคร ๆ เห็นก็พากันเอ็นดู 

เมื่อบอกลาครูประจำชั้นของเด็กหญิงเสร็จ โชติมนต์ก็รีบเช็ดน้ำตาให้แห้งเพื่อไม่ให้ลูกสาวได้รับรู้ถึงอาการโศกเศร้าของเธอ หญิงสาวเดินขึ้นมาบนรถและขับรถออกไปทันที ใช้เวลาไม่นานเท่าไรทั้งสามคนก็กลับมาถึงบ้านหลังเล็กที่แสนจะอบอุ่นหลังนี้

“ เนย ครูว่าไง ” จันทร์วาดเดินเข้ามาหาโชติมนต์ข้างในครัว ในตอนที่เด็กหญิงกำลังทำการบ้านที่โซฟากลางบ้าน จริง ๆ จะรอให้เด็กหญิงหลับก่อนก็ได้แต่เพราะความใจร้อนของจันทร์วาดจึงทำให้เธอต้องรีบเข้ามาถามเพราะความเป็นห่วงหลานสาวตัวน้อย

“ ครูบอกว่าน้องรินหอบแล้วก็เหนื่อยง่าย จอย มันเป็นความผิดของฉันถ้าตอนท้องน้องรินฉันไม่เอาแต่ร้องไห้ ไม่เอาแต่เสียใจ ลูกก็คงจะไม่ต้องเป็นแบบนี้ ฮื้อ ๆ ฉันจะทำอย่างไรดี ฉันกลัว ” โชติมนต์ยกฝ่ามือมาปิดหน้าแล้วร้องไห้อย่างพยายามกลั้นเสียงเอาไว้ เพราะกลัวลูกสาวจะได้ยิน

“ เนย แกใจเย็น ๆ มันไม่ใช่ความผิดแก ใครจะรู้ว่าไอ้เลวนั้นมันจะไม่จะไม่รับผิดชอบแบบนี้ล่ะอย่าร้องเดี๋ยวน้องรินมาเห็น อาทิตย์หน้าเดี๋ยวแกไปถามหมอให้แน่ใจนะ หยุดร้องเร็ว ๆ น้องรินเดินมาแล้ว ”จันทร์วาดรีบยกมือขึ้นมาสะกิดเพื่อนของตนเองเพราะเด็กหญิงเดินเข้ามาข้างในครัวแล้ว

“ มาจำไยกันตรงนี้คะ น้อนรินทำการบ้านเจดแย้ว จุนแม่ย้องไห้จำไม ” เด็กหญิงที่เห็นมารดาตนเองตาแดง ๆ ก็เอ่ยถามขึ้นมาอย่างเป็นห่วง

“ น้าจอยน่ะสิคะแกล้งคุณแม่ เอาพริกหยวกให้คุณแม่ทาน น้องรินจัดการให้คุณแม่หน่อยสิคะ”โชติมนต์รีบหันเหความสนให้ลูกเธอหันไปสนใจเรื่องอื่นแทนเรื่องที่เธอกำลังร้องไห้

“ไม่จัดการค่ะ เพราะน้าจอยจำถูดแย้ว จุนแม่ต้องไม่เลือกทานนะคะ ผักมีประโยชน์ยู้ไหมคะ” นอกจากเด็กหญิงจะไม่จัดการน้าสาวตามที่คุณแม่ฟ้องแล้ว เด็กหญิงยังบอกกับมารดาตนเองให้เห็นถึงประโยชน์ของผักอีกด้วย

“ โอ๊ะ!! น้องรินดุคุณแม่เหรอคะ คุณแม่เสียใจ แง้ ”โชติมนต์ทำท่างอนอย่างไม่จริงจังนัก 

“ โอ๋ ๆ ไม่ร้อนนะคะน้อนรินไม่ได้ดุค่ะ น้อนรินแค่อยากให้จุนแม่แข็งแรง ยู้ไหมคะ” เด็กหญิงโน้มตัวไปกอดมารดาตนเองอย่างออดอ้อน เรียกรอยยิ้มจากผู้ใหญ่สองคนได้เป็นอย่างดี ถึงจะตัวแค่นี้แต่รู้เรื่องไม่ต่างจากเด็กโตเลยสักนิด

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เจ็บสักกี่ครั้งก็ยังรักเธอ   บทที่ 6 ( เจอกันอีกครั้ง ต่อ )

    บทที่ 6 ( เจอกันอีกครั้ง ต่อ )“ สวัสดีครับทุกคน วันนี้ผมพาหนุ่มหล่อมาแนะนำให้รู้จัก ” อาทิตย์พาชายหนุ่มเข้ามาในห้องทำงานของแผนกธุรการ“ ใครคะจะมีใครหล่อกว่าคุณอิทธิของเจ๊อีกเหรอคะ อุ๊บ!!ลืมค่ะไม่ใช่ของเจ๊ของคนแถวนี้ต่างหากล่ะเนอะ อิอิ ” ผกามาศ หัวหน้าสาวในแผนกพูดแซวอาทิตย์ออกมาอย่างเป็นกันเองแต่แฝงไว้ด้วยการเหน็บแนมอย่างเบา ๆ พนักงานในแผนกนี้ค่อนข้างจะสนิทกับอาทิตย์มากเป็นพิเศษเพราะด้วยอาทิตย์แวะเวียนมาที่นี่อยู่บ่อย ๆ ครั้ง“ ฮ่าฮ่าฮ่า อย่ามัวแซวผมอยู่เลยครับ ขอแนะนำเลยดีกว่าครับ นี่คุณเตชินท์ เมธากิตติสกุล ลูกชายคนเดียวของท่านประธานวิทวัส และคุณเตจะมาเริ่มงานกับพวกเราในตำแหน่งรองประธานบริษัทนะครับ รู้จักกันไว้นะ เดี๋ยววันหลังถ้าโดนถามแล้วตอบไม่ได้นี่ไม่เอาเลยนะครับ ” “ สวัสดีครับ เรียกผมเตเฉย ๆ ก็ได้ครับ อย่าเรียกท่านรองอะไรเลย มันฟังดูยังไงไม่รู้ และยินดีที่ได้รู้จักทุกคนนะครับ ยังไงก็ขอฝากตัวด้วยถ้ามีอะไรสามารถแนะนำผมได้เลยเพราะผมก็ถือว่าเป็นพนักงานใหม่ของที่นี่คนหนึ่ง ไม่ต้องเกรงใจนะครับ ”เตชินท์แนะนำตัวเองอย่างเป็นกันเอง เรียกรอยยิ้มจากพนักงานในแผนกได้เป็นอย่างดีสิ้นเสียง

  • เจ็บสักกี่ครั้งก็ยังรักเธอ   บทที่ 5 ( เจอกันอีกครั้ง )

    บทที่ 5 ( เจอกันอีกครั้ง )“ เต พร้อมไหมลูก ตอนนี้ก็ช่วยป๊าดูงานไปเรื่อย ๆ ก่อนแล้วกันนะ” วิทวัสเอ่ยถามบุตรชายของตนเองในตอนเช้าที่ทั้งสามคนพ่อแม่ลูกนั่งทานข้าวกันอยู่ที่โต๊ะอาหารอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา เตชินท์จะเข้าไปช่วยงานของบิดาตนเองในวันนี้ เขาเพิ่งจะเรียนจบจากต่างประเทศมาได้ไม่กี่เดือน มันจึงถึงเวลาที่ลูกชายคนเดียวอย่างเขา จะต้องเข้าไปแบ่งเบาภาระของบิดาตนเองได้แล้วและเพื่อปูทางให้เตชินท์ได้ขึ้นตำแหน่งมาแทนที่วิทวัสอีกในไม่ช้านี้แล้ว“ ครับป๊า เตพร้อม” “ อืม แล้วนี่ยังไงต่อรับช่วงต่อจากป๊าแล้วจะมีข่าวดีกับหนูเมย์เลยไหมล่ะ ป๊าอยากอุ้มหลานแล้วนะ” วิทวัสเห็นว่าลูกชายตนเองก็คบหากับแฟนสาวมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยและอีกอย่างเมนิลาก็เป็นลูกสาวของเพื่อนสนิทและพ่วงตำแหน่งหุ้นส่วนของบริษัทตนเองด้วย พันธสัญญาที่วิทวัสมีให้กันเขาจะต้องทำให้สำเร็จ ที่สำคัญเรือล่มในหนองทองจะไปไหน“ เอาไว้ให้เตทำงานให้เข้าที่เข้าทางก่อนดีกว่าไหมป๊า ลูกอายุแค่นี้เองจะรีบให้แต่งงานไปไหน ม๊าว่าไม่ต้องรีบหรอกนะเต ” กัลยามารดาของชายหนุ่มกลับไม่เห็นด้วยสักเท่าไรเพราะเธอไม่ค่อยจะปลื้มหรืออยากเกี่ยวดองกับคู่หมั้นส

  • เจ็บสักกี่ครั้งก็ยังรักเธอ   บทที่ 4 ( รินลดา ต่อ )  

    บทที่ 4 ( รินลดา ต่อ )“...เนยย้ายมาอยู่กับเตที่คอนโดได้ไหม ” เตชินท์ชวนโชติมนต์ให้มาอาศัยอยู่กับตนเองเพราะว่า เขาไม่ชอบเลยเวลาที่หญิงสาวกลับไปบ้านแล้วออกมาหาเขาไม่ค่อยได้ เตชินท์อยากอยู่กับคนรักตลอดเวลาซึ่งมันก็เป็นธรรมดาของคนรักกันอยู่แล้ว“ ทำไมละเนยอยู่บ้านก็ดีแล้วนี่” โชติมนต์ละมือจากการหั่นผักเพื่อไปคุยกับแฟนหนุ่ม เธอมาหาเขาทุกวันและทำอาหารให้เขาทุกวันแบบนี้ตลอดโชติมนต์คบกับเตชินท์เข้าปีที่สองแล้วเริ่มแรกจากการที่หญิงสาวโดนรุ่นพี่ที่ฝึกงานลวนลามแล้วเตชินไปช่วยเอาไว้ทั้งคู่จึงได้สนิทสนมกันจนถึงขั้นคบหากันเป็นแฟนมาตลอด“ เนยไม่อยากอยู่ด้วยกันเหรอ ไม่รักเตแล้วเหรอหืม”เตชินท์เอาหัวของตนเองไปถูที่ลาดไหล่ของหญิงสาวอย่างออดอ้อน“ รักสิ เนยรักเต รักมากด้วย ” เพราะเตชินท์เป็นผู้ชายคนแรกที่หญิงสาวคบหาและเป็นผู้ชายคนแรกที่เธอรักและลึกซึ้งด้วย ไม่ว่าเตชินท์จะพูดอะไรหญิงสาวก็พร้อมที่จะเชื่อฟังอย่างไม่สงสัย “ ถ้ารักเนยก็ย้ายมาอยู่กับเตนะ เนยบอกป้าเนยไปสิว่ามาอยู่กับเตเตจริงจังนะเนย เตไม่ได้คิดจะเล่น ๆ เลยสักครั้ง เนยไม่ต้องออกค่าอะไรเลยแค่มาอยู่กับเต ทำกับข้าวให้เตกินทุกวัน เตก็ดีใจแล้ว นะคร

  • เจ็บสักกี่ครั้งก็ยังรักเธอ   ตอนที่ 3 ( รินลดา )

    ตอนที่ 3 ( รินลดา )“ จุนแม่ขา น้าจอยขา น้อนรินคิดตึงจังเยยค่ะ” เด็กหญิงวิ่งออกมากอดมารดาตนเองและคุณน้ายังสาวอย่างคิดถึง เด็กหญิงนั่งเล่นกับครูบัวรออยู่ในห้องเรียน รินลดาอยากไปเล่นที่สนามเด็กเล่นแต่ครูบัวไม่อนุญาตเธอจึงนั่งต่อเลโก้ในห้องแทน“ เป็นอย่างไรบ้างคะ เหนื่อยไหมคะวันนี้ ” โชติมนต์ถามลูกสาวตนเองเพราะดูจากสีหน้าที่ซีดเซียวของรินลดานั้น เมื่อเช้าเด็กหญิงยังดูมีเลือดฝาดอยู่บ้างแต่ตอนนี้ดูเซียวลงอย่างเห็นได้ชัดเจนมาก โชติมนต์มองดูอย่างกังวล “ เหน่ยนิกหน่อยค่ะจุนแม่ แต่ว่าน้อนรินโอเช วันนี้น้าจอยนอนกับน้อนรินไหมคะ” เด็กหญิงตัวน้อยหันไปออดอ้อนน้าสาวตนเองบ้างมีหรือคนอย่างจันทร์วาดจะทนไหว“ นอนสิคะ คืนนี้น้าจอยจะนอนกอดน้องรินเอาไว้ทั้งคืนเลยนะคะดีไหม” จันทร์วาดย่อตัวไปอุ้มเด็กหญิงเอาไว้ เธอกอดหอมเด็กหญิงด้วยความรัก จะไม่ให้รักได้อย่างไรก็ในเมื่อเธอช่วยโชติมนต์และมารดาของเธอเลี้ยงรินลดามาตั้งแต่แรกเกิด หรือจะบอกว่าเธอช่วยดูแลตั้งแต่รินลดาอยู่ในท้องเลยก็ว่าได้ เพราะตอนที่โชติมนต์เอาแต่โศกเศร้า ก็ได้จันทร์วาดนี่แหละคอยดูแล หาข้าวหาน้ำให้กิน และยังพาไปหาหมอเกือบจะทุกครั้งอีกด้วย“ เย้

  • เจ็บสักกี่ครั้งก็ยังรักเธอ   บทที่ 2 (จุดเริ่มต้น ต่อ )

    บทที่ 2 (จุดเริ่มต้น ต่อ )ก๊อก ก๊อก ก๊อกเสียงเคาะกระจกรถจากด้านนอกปลุกหญิงสาวให้ตื่นจากภวังค์ความคิดของตน โชติมนต์รีบเลื่อนกระจกลงมา ก็เห็นลูกพี่ลูกน้องอย่าง จอย จันทร์วาด ยืนมองด้วยความเป็นห่วงอยู่ตรงนั้น“ ว่าไงจอย ” โชติมนต์หันไปยิ้มให้ญาติสาวอย่างปลอบประโลม เพราะดูจากสีหน้าแล้วจันทร์วาดเป็นห่วงเธออย่างไม่ต้องสงสัย“ ว่าไงล่ะยะแกเป็นอะไรทำไมไม่ยอมลงรถ ฉันเห็นแกมาจอดตั้งนานแล้วนะ แกเป็นอะไรหรือเปล่า ” จันทร์วาดถามออกมาอย่างตกใจ จะไม่ให้ตกใจได้อย่างไรก็โชติมนต์เล่นจอดรถนิ่งๆ อยู่อย่างนั้นเกือบ 5 นาทีเห็นจะได้“ เปล่า ๆ รอแป๊บนะขึ้นไปพร้อมกัน ”โชติมนต์และจันทร์วาดเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน ความจริงทั้งคู่อยู่บ้านเดียวกันแต่เพราะเมื่อคืนจันทร์วาดไปค้างบ้านแฟนของเธอจึงทำให้ทั้งคู่ไม่ได้มาทำงานพร้อมกันและที่หญิงสาวได้มาทำงานที่นี่ก็เพราะว่าจันทร์วาดนี่แหละเป็นคนแนะนำให้มาทำและจริง ๆ ทั้งสองอายุเท่ากันแต่เพราะโชติมนต์ดรอปเรียนไปก่อนหน้านี้จึงทำให้จบช้ากว่าจันทร์วาดไปหนึ่งปี“ น้องรินไปเรียนแล้วใช่ไหม เมื่อเช้ากินข้าวเยอะหรือเปล่า ” เพราะเมื่อเช้าไม่ได้อยู่ด้วยกัน จันทร์วาดจึงเป็นห่วงหลานสาวข

  • เจ็บสักกี่ครั้งก็ยังรักเธอ   บทที่ 1  ( จุดเริ่มต้น )  

    บทที่ 1 ( จุดเริ่มต้น )ปล.ตัวหนังสือเอียงคือพาร์ทที่เล่าถึงอดีตนะคะ“...เต เมย์ขอโทษ เรากลับมาคบกันเหมือนเดิมได้ไหม เมย์จะไม่ทิ้ง เตไปไหน เมย์รู้แล้วว่าเมย์รักเตมากแค่ไหนยกโทษให้เมย์นะคะเต”“อืม ”โชติมนต์ยืนหลบมุมอยู่ที่เสาต้นใหญ่ หญิงสาวกำมือแน่นอย่างทำอะไรไม่ถูก เธอเอามือลูบแท่งสี่เหลี่ยมสีขาวที่อยู่ในกระเป๋าอย่างคิดไม่ตกเตชินท์ชายคนรักที่เธอคบหามาได้สักพักกับหญิงสาวอีกคนที่เป็นคนรักเก่าเมนิลากลับมาหาเตชินท์อีกครั้ง ตัวสำรองอย่างโชติมนต์จะต้องทำอย่างไร หญิงสาวก้มหน้ายิ้มให้ตัวเองอย่างขื่นขม จนกระทั่งทั้งคู่เดินตรงมาที่เธอจะหลบก็หลบไม่พ้นเสียแล้ว โชติมนต์จึงจำเป็นต้องส่งยิ้มไปให้ทั้งคู่อย่างเลี่ยงไม่ได้ ทั้งคู่ไม่แม้แต่จะหยุดทักทายเธอเลยสักนิด ไม่มีแม้แต่รอยยิ้มจากทั้งคู่มีเพียงสายตาที่วูบไหวของเตชินท์เท่านั้น หญิงสาวยืนมองทั้งคู่อยู่อย่างนั้น เธอควรจะบอกเขาหรือไม่ควรจะบอกเขาดี เธอรู้ดีว่าเธอคงจะเป็นได้แค่เพียงแค่ตัวแทนของใครบางคนในหัวใจเขาเท่านั้น แต่กลับกันเขาไม่เคยเป็นแค่นั้นสำหรับเธอ เขาเป็นคนที่เธอรักอย่างหมดหัวใจ...“น้องรินตื่นได้แล้วค่ะเดี๋ยวคุณแม่จะสายนะคะ” เสียงปลุกของคุ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status