บทที่7 สามแสบ

"นี่พี่ สมชาย สมประสงค์อภิรักภักดี อายุยี่สิบเจ็ดจะมาทำงานด่านหน้ารับออเดอร์กับบัญชีการเงินที่ร้าน"

วันต่อมาก็พาพี่สมชายเด็กนอกมาเจอบรรดาตัวจี๊ดที่ร้านพ่อเทวดาครีมยังคงอิมเมจพ่อพระจับมือทักทายยิ้มแย้มเป็นมิตรแม้หน้าเฮียสมชายจะเชิดยิ่งกว่าสิงโตเทศกาลตรุษจีนก็ตาม

"พี่สมชายครับคนหน้าใจดีนี่ชื่อครีมเป็นเชฟทำขนมอบขนมแต่งขนมช่วยเค้กพนักงานคนแรกของร้าน"

ผมชี้มือมาที่คนที่ยืนหล่อละมุนละไมหลังตู้โชว์ขนมอย่างดี๊ด๊าเพราะอารมณ์ดีมีพนักงานเพิ่มหลังจากเมื่อวานกลับมาเล่าให้สองแสบฟัง

"ส่วนคนหน้ากวนนี่ชื่อโช๊คครับเป็นช่างประจำร้านพ่วงตำแหน่งแมสเซนเจอร์ส่งขนมด้วยครับ"

แล้วก็ชี้มือมาที่คนที่ยืนกอดอกยืนกางขาเหมือนนักเลงคุมบ่อนที่ดูท่าจะไม่สบอารมณ์ตั้งแต่เมื่อวานที่เล่าประวัติคนที่เคยแต่งงานด้วยตอนห้าขวบให้ฟัง

"สวัสดีครับพี่สมชาย ผมคือว่าที่สามีคนที่หนึ่งยินดีที่ได้รู้จักครับ"

การแนะนำตัวแบบนี้คืออะไรวะคุณชายครีม?

"หวัดดีกูผัวคนที่สอง"

หมอนี่ยิ่งแล้วใหญ่ดูมาเฟียสุดอะไรสุด

"ช่วยไม่ได้นะที่มาคนที่สามแต่พี่กับเค้กเราแต่งงานกันตั้งแต่ห้าขวบแล้วก็~น้องเค้กน่ะชอบคนอายุมากกว่า..พวกนายรู้ยัง?"

เอ๊า!นี่ก็ไปขิงกับเด็กมันทำไมละนั่น?

"ทำไมต้องรู้ด้วยวะ? กูดูดปากกันทุกวันกูไม่ซีมันจะมีผัวกี่คนกูไม่รู้แต่กูต้องเป็นหนึ่งในนั้นใครมันจะใจแคบแบบคนล้าหลังดึกดำบรรพ์คล้ายคอสเพลย์ไดโนเสาเเบบ..มึง"

เอ๊า!จู่ๆก็ดุเดือดเฉยเลยอะไรวะ?

"พูดให้มันดีๆนะไอ้น้องท่าทางก็สถุลคำพูดก็สถุลความคิดก็สถุลไม่รู้ว่าเค้กจะรับคนแบบนี้มาทำไม"

เหี้ยแล้ว! เสียงดังแล้วเว้ยจะมาตีกันในร้านไหมเนี่ยทำไงดีๆ

"โช๊คใจเย็นก่อน พี่สมชายอย่าว่าน้อง น้องเป็นคนดีแล้วก็ขยันมากนะครับ"

แยกก่อนกูต้องจับแยกแต่บอกเลยในบรรดาผู้ชายตรงนี้กูกากสุดทั้งรูปร่างทั้งความสูงใหญ่เหมือนไม้จิ้มฟันท่ามกลางท่อนซุงอ้ะพูดเลย

"คนแบบนี้มันทำไมวะกูหาเลี้ยงตัวเองกันตั้งแต่ป.หกทำเป็นหมดตั้งแต่สากกะเบือยันเรือรบมีความคิดเป็นของตัวเองไม่ได้เกาะพ่อแม่แดก ดูดีแต่ตัวแบบมึง!"

โช๊คไม่ได้เเรงแค่ภายนอกแต่อารมณ์เขาเวลาเดือดดาลมันน่ากลัวจนผมต้องดึงชายเสื้อครีมไว้

"โช๊คมึงใจเย็นหน่อยพี่เขามาช่วยร้านเค้กนะมึงก็ใจกว้างขนาดนี้คิดซะว่าเค้กมีผัวอีกคนจะเป็นไรไป"

ครีมเห็นผมกลัวเลยเข้ามาไกล่เกลี่ย แต่ประโยคหลังมึงก็ห่ามไปนะคุณชาย

"กูไม่ได้ว่าที่เมียกูมันจะเอาผัวมาเพิ่มแต่กูเกลียดอีพวกเหยียดชาวบ้านไม่ดูสารรูปตัวเองเว้ย!"

ไม่ไหวแล้วโช๊คน่ากลัวจนผมต้องหลบหลังครีมจริงๆจะพังร้านกูกันไหมนั่นใจเย็นพ่อหนุ่ม

"โช๊ค.. ไอ้โช๊ค!"

ปึ้กกกก!!!!

โช๊คยกกำปั้นทุบโต๊ะดังสนั่นแล้วสาวเท้าไปหน้าบ้านเดินตรงไปยังมอเตอร์ไซค์ดรีมคันเก่งจนผมตกใจรีบบอกครีมให้รั้งพี่สมชายไว้ผมจะไปเคลียเก็บเด็กช่างเเป๊ปนึง?

"เดี๋ยวพี่คุยเองฝากครีมคุยกับพี่สมชายหน่อยนะ"

"โช๊คจะไปไหน?"

ผมวิ่งมาจับข้อมือใหญ่รั้งให้หันมาคุยกันก่อนที่เขาจะออกไป

"ไปไกลๆตีน!"

"โช๊คอย่ามาดุเค้า"

ปกติคำพูดพวกนี้เด็กนี่ก็พูดกับผมตลอดแต่ตอนนี้มันรู้สึกแปลกๆไม่อยากให้เขาดุกันตอนมีเรื่องแบบนี้เลย

"ไม่ได้ดุแค่หงุดหงิด! พาคนแบบนี้มาทำไมวะ? มันจะมาช่วยได้ไงดูสภาพมัน !"

ดูเหมือนเด็กช่างเลือดร้อนก็ไม่สบอารมณ์เหมือนกันที่ผมพูดถึงรักครั้งแรกในวัยเด็กให้ฟังเมื่อวานพอวันนี้พามาแนะนำที่ร้านโช๊คก็เหวี่ยงแบบไม่ไว้หน้าใคร

"พี่สมชายเขานิสัยดีนะแกอาจจะติดหรูมาจากสังคมเมืองนอกแต่เดี๋ยวแกก็ดี"

โช๊คหันหน้ามาจ้องตาผมตรงๆพร้อมคำถามที่เหมือนกับตนเองก็เจ็บปวดที่ถามมันออกมา

"ชอบมันใช่ไหม?"

"...ห้ะ?"

"จะทิ้งกูกับไอ้ครีมไปรักกับมันคนเดียวใช่ไหม?"

"ไม่!"

"มึงพูดแล้วนะเมีย"

โช๊คจับข้อมือผมให้มานั่งหน้ารถแต่ผมถามก่อนจะยื้อตัวไว้เพราะร้านมันจะได้เวลาเปิดแล้วไง

"จะไปไหน?"

"เอามึง..กูจะเอาไม่งั้นก็ไล่กูออกจากงานไปเลย"

หน้าตาที่จริงจังผิดกับการพูดเล่นพูดหยอกเช่นทุกทีทำผมเหวอจนรีบพูดออกมา

"เห้ย!มันไวไป"

"เค้ก..กูเป็นคนรุ่นใหม่มึงน่าจะรู้ดีกูทำอะไรชัดเจนมาตลอดถึงกูจะจังไรขนาดไหนแต่กูก็ยอมแค่มึง กูอยากให้มึงรู้ว่าพวกกูเด็กอายุสิบเก้าถ้ามันอยากเย็ดแค่เจอหน้ามองตากันมันก็พากันไปเอาได้ ทำไมกูต้องมาชักว่าวรอมึงเป็นเดือนๆด้วยวะ?"

เด็กหนุ่มท่าทางแบดบอยและเพลย์บอยพูดจายาวเหยียดอย่างที่ไม่เคยเป็นถามว่าเข้าใจไหมก็เข้าใจแต่ตัวผมเองยังยอมรับตัวเองได้ไม่เต็มที่เลยว่าชอบมีคนรักเยอะๆ และกลัวจะเสียเขาไป..

"แล้วยังไงเอากันแล้วยังไงต่อ..เซ็กส์มันจะล่ามนายให้เป็นทาสชั้นไปจนวันตายเลยรึไง ชั้นเป็นคนไงอยากอยู่ด้วยกันแบบคนไม่ใช่แบบสัตว์เลี้ยง!"

ผมเริ่มกลั้นสะอื้นทั้งที่ก้มหน้าน้ำตาไหลแล้ว..มันกลัวไปหมดไม่รู้ทำไม

"เวลาคนมีความรักมันก็หน้ามืดตามัวเหมือนคนเป็นทาสนั่นแหละ มึงต้องเลือกแล้วเมีย..มึงก็รู้ว่ากูกับไอ้ครีมรักมึงแค่ไหนทั้งที่พวกกูยังเด็กจะเอาทิ้งเอาขว้างกี่คนก็ได้แต่พวกกูก็เลือกจะอยู่กับมึงแค่คนเดียวมึงคิดว่าความรักกูมันเป็นเรื่องเด็กเล่นขายของเหรอเค้ก? "

คนตัวโตยืนขึ้นเดินมาจนอกแทบชนหัวที่ก้มหน้าร้องไห้กลั้นเสียงอยู่แต่ไม่ยอมแตะต้องเหมือนเคยมันยิ่งรู้สึกอึดอัด

"เดี๋ยวนายก็เบื่อ..พอได้กันแล้วมันก็กระทบกันหมดทั้งร้านทั้งความสัมพันธ์ที่เคยดี ไม่จบกันวันนี้วันข้างหน้าที่ทะเลาะกันก็ต้องเลิกกันแล้วหายออกไปจากชีวิตไม่ใช่หรือไง"

ผมพูดเสียงกลั้วสะอื้นน้ำมูกน้ำตาไหลพรั่งพรูกลั้นไม่อยู่แล้ว

"มึงไม่เอากูใช่ไหมเค้ก...?"

คำถามสั้นๆมันกระตุกใจจนหยุดชะงักเงยหน้าขึ้นมามองคนหน้าดุที่ตอนนี้ดวงตาเศร้าอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อนโพล่งพูดออกมาโดยไม่ต้องไตร่ตรองใดๆ

"รัก...ชั้นรักนาย ขอโทษชั้นเคยรักพี่สมชายมาก่อนจนตอนนี้ที่มาเจอกันก็ยังไม่เลิกรัก ชั้นรักครีมรักความอบอุ่นอ่อนโยนของเขา ชั้นรักทั้งหมด... แต่มันทำแบบนั้นไม่ได้ก็เลยเลือกให้สถานะมันเป็นแค่คนร่วมงานแบบนี้น่าจะดีกว่า"

เมื่อร่ายเหตุผลยาวเหยียดแล้วก็ก้มหน้าชิดคางร้องไห้ต่อไม่อยากให้เขาเห็นน้ำตาเลยเราหัวเราะกันมาตลอดกวนตีนกันทุกวันไม่เคยดราม่ากันเลยบรรยากาศแบบนี้ไม่ชอบเลยอยากกัดกันเหมือนเดิมมากกว่า

"ทำไมจะทำไม่ได้?"