บทที่8 ป่วนที่สุดก็เจ้าของร้านเนี่ยแหละ

หลังจากที่ยืนเถียงกันหน้าร้านอยู่สองคนกับโช๊คเราสาดอารมณ์และความในใจกันอย่างกับพายุโหมกระหน่ำความรู้สึกพรั่งพรูจนต้องก้มหน้าพูดทั้งน้ำตาคำพูดของพี่ดรีมลอยมาเต็มหัวว่ารสนิยมเราไม่ต่างกันผมชอบการอยู่แบบฝูงไม่ต่างกันกับเขาแค่เขาเป็นฝ่ายรุกมีคนรักเป็นฝ่ายรับทั้งหมดแต่ผมเป็นฝ่ายรับมีคนรักเป็นฝ่ายรุกทั้งหมด

ไม่ใช่ไม่เข้าใจในสิ่งที่โช๊คพยายามสื่อแต่กังวลมากกว่าเพราะต้องรับผิดชอบทั้งร้านทั้งความรู้สึกคนรักที่มีมากกว่าหนึ่งจนมันกดดันตัวเองเห็นติ๊งต๊องแบบนี้แต่กลัวการสูญเสียความรักมากจริงๆ

เสียงคนสองคนผู้มาทีหลังทำให้คนที่ก้มหน้าก้มตาร้องให้หันมามองทั้งน้ำตาเห็นคนสองคนอยู่ข้างหลังพูดออกมาพร้อมกันด้วยท่าทางจริงจัง

"ขอโทษด้วยแล้วกันเรื่องเมื่อกี้แต่นายก็ตัดสินชั้นด้วยภาพลักษณ์ภายนอกเร็วไปชั้นขอเงินพ่อเพราะไม่ได้เก็บเงินเองเลย มันรู้สึกดีมากกว่าที่ให้เงินเขาแล้วขอเงินท่านเหมือนตอนเด็กๆ"

"ชั้นเคยคิดว่าเลิกรักเค้กได้เพราะเมื่อก่อนการรักเพศเดียวกันมันดูไม่ดีกับวงศ์ตระกูล..แต่กลับมาเจอก็ยังรักอยู่ ยอมรับว่าตอนแรกที่รู้ว่าพวกนายก็รักและลึกซึ้งกันระดับนึงแล้วรู้สึกหงุดหงิดจนอยากเกทับไม่รู้ว่าเค้กจะคิดมากขนาดนี้แต่เมื่อกี้คุยกับครีมแล้วรู้สึกว่าพวกนายมีวุฒิภาวะค่อนข้างสูง..ขอโทษด้วยแล้วกัน"

พี่สมชายลดระดับความเชิดของคอลงยื่นมือมาหน้าโช๊คเป็นการทำสัญญาลูกผู้ชายว่าเมียมึงก็เมียกูค่า!

"เออ...เหมือนกัน"

เด็กช่างขาโหดก็ลดความเหี้ยมของใบหน้าลงยื่นมือไปจับกับสมาชิกคนล่าสุดอย่างเสียไม่ได้

"พวกเราโอเคแล้วเค้กล่ะ? โอเคได้หรือยังครับ?"

คนโตสุดในบรรดาสามีอย่างพี่สมชายถามขึ้นมาจะให้ผมตอบอะไรวะกูเลิกรักใครได้ที่ไหนกูมันคนโลภเว่ย!

"...ฮึก ..ฮึก.."

"ขี้แยว่ะร้องทำไมแก่ป่านนี้แล้ว~แค่มีผัวสามคนมันไม่ตายหรอกน่าเลิกร้องได้แล้ว"

มึงเปลี่ยนสีไวเป็นกิ้งก่าเลยนะอีโจรโช๊ค

"ฮึก..ปากหมา"

ด่าแม่งเลยตอนนี้กูกล้าละบอกเลย

"ปากผัวมึงค่า..มาดูดปากหน่อยเร็ว~"

"เกลียดดด!!!"

ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า

"เห้ยเมีย ทำไมต้องแต่งไฟห่าเหวอะไรมากมายขนาดนี้ด้วยวะ หางานให้เก่งชิบหาย"

"วันนี้วันเกิดลูกค้าจ้าคุณโจร บ่นเก่ง ~นี่ไม่มีงานหรือไงเดินกร่างไปกร่างมาในร้านเนี่ยขนมก็ไม่ช่วยกันทำ"

"ไม่ใช่หน้าที่กูน้า~เดี๋ยวกูใช้มึงมาเดินสายไฟกูแต่งหน้าขนมดีไหมเมีย"

"โนโน ไปเเต่งไฟเหมือนเดิมเถอะอย่ามายุ่งกับขนมของข้าเลยไม่อยากปวดหมองจ้า"

"อีเมียอ้วน!"

"อีโจรเถื่อน!"

นี่คือความปกติในร้านคาเฟ่แห่งนี้ที่บ่งบอกถึงความรักใคร่ของสมาชิกเป็นอย่างดี?

"พี่คะขอโทษนะคะวันนี้วันเกิดเพื่อนหนูอยากให้พี่คนนี้มานั่งดูแลเพื่อนหนูได้ไหมคะ"

มีน้องคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเราสองคนแล้วเอ่ยขอความร่วมมือให้ช่วยเซอร์ไพรส์วันเกิดเพื่อน

"หือ?"

"ต้องถามตัวพนักงานเลยครับถ้าเค้าว่างก็โอเคนะครับ"

ผมกับโช๊คมองหน้ากันแล้วผมก็ชี้ไปทางผู้ที่ถูกเลือกโบ้ยให้สามีดีเด่นเลยนาทีนี้ ดันกันเต็มที่~

"ดูแลนี่แค่ไหนฟิลเพื่อนฟิลแฟนหรือฟิลทาส"

อีโจรทำหน้าเหวี่ยงใส่ผมแล้วหันไปถามน้องผู้หญิงอย่างเสียไม่ได้

"ฟิลคนคุยก็ได้ค่ะทรีทดีนิดนึงป้อนขนมเช็ดปากแบบพอให้หัวใจพองโต"

น้องผู้หญิงบอกจุดประสงค์ว่าขอมันนั่นแหละดูเท่เถื่อนดีแต่คุณโจรมันพยายามโบ้ยให้ชาวบ้านครับท่านผู้โชม~

"เอาไอ้นั่นไหมคุณชายครีมมันทรีทเก่งละมุนยิ่งกว่าไมโครเวฟนะบอกเลย"

"อย่ามาโยนให้กู กูแต่งขนมอยู่"

ครีมเซย์โนทันทีเพราะงานบาร์เครื่องดื่มสาวๆก็นั่งหน้าสลอนนั่งจีบพ่อค้าคนหล่อแน่นขนัดตลอดอยู่แล้ว

"งั้นก็โน่นหนุ่มนอกดูดีมีอายุยืนหน้าเชิดอยู่ตรงที่รับออร์เดอร์นั่นน่ะ"

"ซอรี่นะยูไอไม่ว่าง"

พอชี้มาให้พี่สมชายแกสะบัดหน้าใส่เลยจ้าอารมณ์ประมาณว่ามึงว่างสุดล้ะอะไรทำนองนั้น

"เพื่อนหนูชอบทรงอย่างแบดแบบพี่อ้ะค่ะนะคะแค่ชั่วโมงเดียวเอง"

"ก็ได้ แต่อย่าเล้าหรือนะพี่เด็กช่างนะบอกก่อนพร้อมบวกนะบอกเลย"

"ค่า~"

เมื่อเลี่ยงไม่ได้แล้วคุณโจรก็จำใจต้องไปดูแลลูกค้า...ไม่เต็มใจแค่ครั้งแรกครั้งเดียวเลยแต่หลังจากนั้นคือทุกวันจนผมต้องทำหน้าที่แทนเขาเป็นคนเก็บถ้วยเก็บชามเสิร์ฟเองล้างจานเองนักเลงพอ

อะไรวะ!

ตั้งแต่วันนั้นที่โช๊ครับงานเอนเตอร์เทนก็มีการพูดถึงร้านมากขึ้นว่าเป็นร้านเบเกอรี่อีโรติกเพราะเวลาโช๊คเมาแล้วชอบถอดเสื้อโชว์ซิกเเพคเต้นรูดเสากระเด้าพื้นประหนึ่งวิญญาณลิซ่าเข้าสิงจากปกติร้านที่มีแค่เพลงอีโรติกคลอมีเสียงลูกค้าชาติต่างๆ คุยกัน

บรรยากาศไฟสลัวแต่ตอนนี้มีเสียงเย้วๆ ของหนุ่มช่างโซฮ็อตเปลี่ยนร้านนั่งกินขนมให้เป็นบาร์โฮสเอาขนมมาทากล้ามแน่นๆ ของตัวเองให้ลูกค้ายัดทิปเหน็บกางเกงในให้ จังไรสมกับเป็นเค้าดี

"มองมันแบบนี้หมายความว่าไงเค้กอยากให้ทิปพนักงานดีเด่นบ้างไหม?"

จนวันนึงที่พี่สมชายเห็นหน้าเซ็งๆของผมที่มองโช๊คจึงเอ่ยถามขึ้น

"ก็ไม่อะไร แปลกดี ไม่คิดว่าคนห่ามแบบเค้าจะเอนเตอร์เทนใครได้เลยนะครับเนี่ย"

บ่ายเบี่ยงเก่งก็กูนี่แหละค่า~

"ไม่หึงสักหน่อยเหรอ โดนลูกค้าเอาเค้กไปละเลงไล้บนตัวคนรักตัวเองเชียวนะ"

พูดได้ด้วยเหรอไงน่าอายจะตายไป

"พี่ไซโคผมทำไมเนี่ย?

"เปล่าแค่สงสัย ปกติคนเป็นแฟนกันคนรักกันก็ต้องมีหึงหวงแฟนตัวเองใช่ไหมพี่ถามจริงเถอะชอบโฟ๊คตรงไหนเหรอครีม"

พี่สมชายเวอร์ชั่นเด็กนอกพูดติดสำเนียงฝรั่งถามขึ้นหลังจากผมอาการออกแต่ปากแข็งเก่ง

"เขาเป็นคนตรงมากนะครับเป็นคนตรงๆ ดิบๆ จริงใจชอบไม่ชอบอะไรก็พูดออกหรือแสดงออกมาได้เลยแล้วก็ขยัน"

"มันอู้ประจำเตงไม่เห็นต่างหาก"

ครีมพูดแทรกขึ้นมา

"ถ้ามันทำเกินไปอย่างแบบนั้นก็ปรามมันบ้างก็ได้นะมันจะได้รู้ว่าคนรักมันไม่ได้โอเคกับทุกอย่างที่มันทำ"

พี่สมชายพูดออกมาพลางเบี่ยงหัวให้มองคนเท่ที่มีลูกค้าคนสวยนั่งตักกอดเล่นกับลูกค้าชนิดแนบแน่นใช้ปากป้อนขนมเชียร์กันเสียงดัง

แหงล่ะ !ไม่ใช่พระอิฐพระปูนนะจะได้ยินดีที่จะเห็นคนรักนัวเนียลูกค้าหนักข้อขึ้นทุกวันได้หน้าตาเฉย

ครีมที่อยู่ที่บาร์เครื่องดื่มเช่นกันมีลูกค้านั่งจ้องหน้าพูดจาหยอกล้อตรงบาร์เครื่องดื่มทุกวันได้นั่งกินขนมมองเชฟใกล้ๆ สาวๆ เคลิ้มกันจนบาร์ตรงนั้นแทบไม่เคยว่างเว้น บางทีก็ป้อนขนมหัวเราะกระซิบกระซาบกันแทบจะสิงหูกัน

พี่สมชายก็โดนลูกค้าต่างชาติเรียกให้ไปนั่งคุยตลอด

มีผมยืนรับออร์เดอร์คิดตังบ้างแต่งขนมเหงาๆ เฉาๆ เหมือนอยู่คนเดียวหลังครัวยังไงก็ไม่รู้ ที่เคยคิดไว้ว่ามีแฟนหลายคนแล้วจะจัดการอารมณ์หึงหวงยังไงให้กระทบกระทั่งกันน้อยที่สุด กลายเป็นพวกรุกแม่งชิลจัดๆสามมัคคีมาชอบกูโดยไม่ทะเลาะกันแต่กูต้องไปหึงพวกมันกับลูกค้าแทน

อีหยังวะ! เซ็งเด้อยากแดกเหล้า!!