บทที่ 7 คนของมาร์คัส หวัง

ช่วยที…ช่วยฉัน ด้วยตรงนี้ของเธอ

แม้จะผ่านไปแล้วหลายวัน ทว่าคำพูดของมาร์คัสหวังยังคงดังก้องชัดอยู่ในหัว บรูคลินข่มตาที่อ่อนล้าลงหวังสลัดทุกร่องรอยและสัมผัสของอีกฝ่ายออกไปจากห้วงความทรงจำ ทว่าภาพเหตุการณ์ในคืนนั้นกลับไหลพรั่งพรูเข้ามาไม่หยุด

ทั้งภาพของเขา

เสียงทุ้มแหบกระเส่าชวนใจสั่น

และสัมผัสร้อน ๆ จากเนื้อตัวเขาที่คล้ายจะยังหลงเหลืออยู่บนเนื้อตัวเธอ

ร่างบอบบางร้อนผ่าวจากพิษไข้นอนซุกกายอยู่ใต้ผ้าห่มผืนใหญ่ หัวใจที่ควรจะแข็งแรงที่สุดกลับวูบไหวซ้ำ ๆ เมื่อตะกอนความรู้สึกที่ฝังกลบไว้ในส่วนลึกของจิตใต้สำนึกถูกกวนให้ขุ่นขึ้นมาอีกครั้ง

อ่า…แย่ชะมัด

คนป่วยกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะสลัดหัวที่หนักอึ้งไปมาหวังไล่ภาพทรงจำที่เต็มไปด้วยใครบางคนออกไป

บรูคลินนั่งคลึงศีรษะอยู่พักใหญ่ ทว่าไม่มีทีท่าว่าจะรู้สึกดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย ที่สุดแล้วเรียวขาสวยจึงวาดลงจากเตียงกว้างแล้วตรงไปยังห้องน้ำเพื่อชำระล้างความหนักอึ้งทั้งหมดออกไป

เปลือกตาสีอ่อนพับลงหลังจากหย่อนตัวลงในอ่างน้ำ ที่ถูกปรับอุณหภูมิให้เหมาะสมกับร่างกายที่เริ่มจะสร่างไข้ กลิ่นอ่อน ๆ ของอโรม่าจากเทียนหอมช่วยให้คนป่วยรู้สึกผ่อนคลายขึ้นเป็นอย่างดี

ต่างจากใครบางคนที่กำลังหัวเสียกับลูกค้าวีไอพีที่ทำตัวกร่างในบ่อนกาสิโนสาขาใหญ่ของตระกูล แม้ภายในกาสิโนหรูหราแห่งนี้จะมีสถานบันเทิงรองรับลูกค้าในแวดวงสังคมชั้นสูง ที่ต้องการปลดปล่อยสัญชาตญาณดิบออกมาโดยไม่ต้องระแวงว่าข้อมูล รูปถ่าย หรือวิดีโอของตนจะหลุดออกไปว่อนในอินเทอร์เน็ต

ทว่ากลับยังมีลูกค้าบางจำพวกที่ทำสันดานเสีย ด้วยการระบายความใคร่กระสันกับหญิงสาวที่ให้บริการในพื้นที่ที่ไม่อนุญาต อย่างเช่นไอ้เวรนี่ที่กำลังนั่งกระดิกเท้าท้าทายอยู่ตรงหน้าทายาทคนรองของตระกูลมาเฟียใหญ่

“กูไม่คุยกับพวกกระจอก ไปเรียกนายใหญ่มาสิวะไอ้ขี้ข้า” นัยน์ตาก้าวร้าวเหยียดหยามจงใจจ้องมองบุคคลตรงหน้าที่เป็นคนคุมอำนาจเบ็ดเสร็จภายในกาสิโนขนาดใหญ่แห่งนี้แทนผู้เป็นพี่ชายอย่างมาลาไคท์ หวัง

“เป็นแค่ตัวสำรองสะเออะมาคุยกับกู ถุย!!” กิริยาต่ำทรามเมื่อครู่ส่งผงให้บรรดาผู้ติดตามของคุณชายรองตระกูลหวังต่างพากันกระชับอาวุธในมือแน่น โดยเฉพาะตงหยางที่อยากจะลั่นไกใส่กบาลคนที่มันกล้าเสียมารยาทต่อหน้าผู้เป็นนาย

ทว่าประกายวาววับที่ฉายแววสนุกจากนัยน์ตาคมดุสีรัตติกาลทำให้ลูกน้องต่างรู้ดีว่าผู้เป็นนายยังไม่อยากหมดสนุกในตอนนี้

การได้เห็นสันดานกร่างของคนอ่อนแอก่อนที่มันจะถูกกระชากลงมาใต้อุ้งเท้านักล่าผู้อยู่บนสุดของยอดพีระมิดนั้นช่างเป็นภาพที่น่าอภิรมย์สำหรับมาร์คัสหวัง

“นั่งเซ่ออยู่ทำไมวะ ไปตามนายใหญ่มา กูบอกแล้วไงว่าไม่คุยกับคนกระจอกอย่างมึง” ด้วยสืบประวัติลูกค้าทุกคนที่สมัครเมมเบอร์เข้ามาใช้บริการแล้ว มาเฟียหนุ่มจึงรู้ว่าผู้ชายตรงหน้าเป็นลูกนักการเมืองใหญ่ที่เพิ่งกลับมาต่างประเทศได้ไม่นาน จึงไม่แปลกที่มันจะไม่รู้จักและเกรงกลัวมาเฟียอย่างเขา

เกลียวควันสีขุ่นจงใจพ่นใส่คุณชายรองตระกูลหวังอย่างหยาบคาย ก่อนที่ปากไม่มีหูรูดจะขยับแล้วพ่นถ้อยคำที่ทำให้ประตูนรกเปิดออกเร็วขึ้นกว่าเดิม

“สารรูปแบบนี้สะเออะมานั่งมองหน้ากู ดูจากรอยที่คอก็ไม่ได้สันดานต่างจากกูนักหรอกวะแม่ง คงเอามั่วกับกะหรี่แถวนี้สิท่า”

นัยน์ตารัตติกาลเย็นเยือกไร้แสงในวินาทีนั้น

อ่า…รอยกัดที่คอนี่…

แรงกดข่มมหาศาลที่แผ่กำจายออกมาจากตัวทายาทคนรองของตระกูลมาเฟียใหญ่ส่งผลให้บรรยากาศในห้องโถงรับรองอบอวลไปด้วยกลิ่นอายที่น่าหวาดหวั่นพรั่นพรึง

จริง ๆ เลย…

ยัยเพื่อนบ้านทำเขาน่าสมเพชอีกจนได้

“มึงนี่น้า…” ถุงมือหนังสีดำที่วางอยู่บนโต๊ะไม้ราคาแพงข้างกายถูกหยิบขึ้นมาสวมใส่อย่างช้า ๆ สวนทางกับกราฟอารมณ์ขุ่นมัวที่พวยพุ่งขึ้นจนแทบทะลุปรอท

การกระทำไม่เร่งรีบทว่าสามารถกดดันลมหายใจทุกคนในห้องนั้นทำให้บรรดาผู้ติดตามต่างลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เพราะไม่บ่อยนักที่คุณชายรองอย่างมาร์คัสหวังจะมีปฏิกิริยาโต้กลับอีกฝ่ายแบบนี้

การสวมถุงมือของผู้เป็นนายเสมือนเวลาชีวิตของไอ้เวรนี่กำลังค่อย ๆ ลดลงในไม่ช้า

การก้าวเข้ามาหาความสุข ละลายเม็ดเงินเล่นในสถานที่แห่งนี้ไม่ต่างจากการที่ขาข้างหนึ่งเหยียบอยู่ตรงปากเหวนรก หากกระทำผิดกฎจะถูกถีบลงไปหรือหยิบยื่นความปรานีให้มันก็ขึ้นอยู่กับผู้มีอำนาจเหนือทุกสรรพสิ่งในสถานที่แห่งนี้อย่างมาร์คัสหวัง

หมับ!

“เฮ้ย! อึก” ราวกับฟ้าผ่าลงกลางหัวชายอวดเก่งผู้นั้น บุหรี่ราคาแพงในมือหยาบถูกฝ่ามือแกร่งยึดไปก่อนที่ปลายคางโสโครกจะถูกกอบกุมด้วยเรี่ยวแรงมหาศาลที่สามารถบดกรามให้แตกละเอียดได้

“ในนี้ไม่มีกะหรี่…” เสียงทุ้มเปี่ยมอำนาจดังแหวกม่านความอวดดีก่อนหน้าของมัน น้ำหนักที่มือมาเฟียหนุ่มเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว ทำให้คนถูกบีบปวดร้าวกระดูกใบหน้าจนน้ำตาแทบไหลเป็นสายเลือด

คำว่ากลัวตายสลักชัดบนหน้าผากชื้นเหงื่อในวินาทีนั้น ทว่ามีหรือที่มาเฟียหนุ่มจะเห็นใจ

กะหรี่งั้นเหรอ…

ดวงหน้าหวานของเจ้าของรอยขบกัดบนลำคอแกร่งผุดขึ้นมาในหัวเพียงครู่ ทว่ากลับสร้างแรงกระเพื่อมให้มวลอารมณ์คุกรุ่นที่มีต่อคนตรงหน้าขยายวงกว้างออกไป

ใช่ เขาโกรธที่มันกล้าลามปามยัยคุณหนูฮาเซงาวะ

ส่วนเหตุผลก็เพราะไอ้พนินห์มันฝากฝังไว้…แค่นั้น

“…คนของกูทุกคนมีเกียรติ มีศักดิ์ศรี ถ้ามีใครที่จะแตะต้องได้ มันก็ต้องเป็นกูคนเดียวเท่านั้น ส่วนคนอื่น…”

สายตาหวาดกลัวต่างจากก่อนหน้าส่งมาขอความเห็นใจทายาทมาเฟียตระกูลใหญ่ ทว่า…

“อ๊ากกก อึกกก”

บุหรี่ร้อน ๆ ในมือแกร่งถูกยัดเข้าปากสกปรก ก่อนที่ตงหยางจะเข้ามารับช่วงต่อด้วยการอุดปากมันไว้ไม่ให้คายของร้อนออกมา ลูกชายนักการเมืองใหญ่ดิ้นทุรนทุรายในพันธนาการของตงหยาง นัยน์ตาแดงก่ำเหลือกลอยเพราะความทรมานเจียนขาดใจ

มุมปากหยักของมาร์คัสหวังเหยียดยิ้มเยือกเย็นพลางรับมีดจากผู้ติดตามแล้วกล่าวต่อ

“ตงหยาง” เพียงเรียกชื่อ ตงหยางก็กระชากผมให้ใบหน้าถอดสีเงยขึ้นมา ก่อนที่ปลายมีดคมกริบจะจ่อเข้าไปในปากคนที่มันกล้าเอ่ยถึงทายาทฮาเซงาวะในทางที่ไม่ดี

นัยน์ตาคมกริบไร้ความสงสารปรานีใด ฉับพลันข้อมือแกร่งก็ตวัดอย่างมั่นคง ก่อนที่เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดจะดังลั่นโถงห้อง

“อ๊ากกกกกก”

เลือดสีสดไหลเลอะลงมาถึงคางก่อนที่บางส่วนของลิ้นโสโครกจะหลุดออกมากระทั่งร่วงลงพื้นเย็นเยือก

“จัดการต่อด้วย” ถุงมือสีดำถูกถอดออกส่งให้ผู้ติดตาม ก่อนที่ร่างสมส่วนจะเดินจากไป โดยไม่สนใจหันกลับมามองคนที่เขาเพิ่งจะหยิบยื่นความตายให้เลยแม้แต่น้อย

ก็สมควรแล้ว…

กล่าวหาว่าหวังโกงไม่พอ ยังจะทำเรื่องบัดสีต่อหน้าลูกค้ารายอื่น ๆ ทั้งที่มีสถานที่เตรียมไว้ให้สำหรับทำเรื่องอย่างว่า

“ให้ผมติดต่อหมอมาดูแผลไหมครับคุณชาย” ตงหยางที่เดินประกบผู้เป็นนายเอ่ยถามขึ้น ส่งผลให้หว่างคิ้วเข้มย่นเข้าหากัน

“ก็แค่รอยแมวกัด อย่าเวอร์น่าตง”

“แมวงั้นเหรอครับ?”

“มึงจะหลอกให้กูพูดทำไม ทั้งที่มึงรู้อยู่แล้วว่าแผลนี่ฝีมือใครไอ้ห่า” ฝ่ามือแกร่งลูบไล้แผ่วเบาที่บริเวณใกล้ ๆ ร่องรอยขบกัดที่โผล่พ้นคอเสื้อ รับรู้ได้ถึงความรู้สึกเจ็บปวดไม่น้อย

ก็ยัยนั่นเล่นกัดเขาจนจมเขี้ยว

อ่า…

ป่านนี้ยัยนั่น…