บทที่ 6 ล้ำเส้น[2]

ใช่ ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันดี

ดีมาก ๆ

แม้สติสัมปชัญญะของเขาจะไม่ครบถ้วนนัก ทว่าจากประสบการณ์ที่มีสัมพันธ์ทางกายกับผู้หญิงมาหลายต่อหลายครั้ง มาเฟียหนุ่มกลับรับรู้ผ่านการกระทำเงอะงะของอีกฝ่ายได้ทันที

เขาเป็นคนแรกของบรูคลิน

กรามแกร่งบดเข้าหากันแน่นเข้า ขณะเรียวคิ้วเข้มที่พาดเหนือนัยน์ตาสีรัตติกาลย่นเข้าหากันอีกครั้ง เมื่อสัญชาตญาณดิบที่ถูกกระตุ้นด้วยยาเวร ๆ นั่นยิ่งพวยพุ่งเมื่อมองภาพตรงหน้า

ดวงหน้าหวานซับสีระเรื่อที่เคลื่อนไหวขึ้นลงตรงกลางหว่างขา

ตัวตนของเขาที่ผลุบหายเข้าไปในริมฝีปากเล็ก ๆ ที่เอาแต่ก่นด่า

ความรู้สึกถูกครอบครองที่แล่นพล่านไปตามกระแสเลือดในทุกจังหวะที่ตัวตนของเขาครูดไปตามกระพุ้งแก้มอุ่นนุ่มนั่น

แม่ง…

“อ่า…เดี๋ยวก่อน มันจะแตกใส่ปากเธอ” ฝ่ามือแกร่งเลื่อนจากกลุ่มผมนุ่มที่ลูบไปมาเมื่อครู่ไปวางไว้ที่พวงแก้มซับสีระเรื่อ เป็นการบอกให้อีกฝ่ายถอนริมฝีปากออกไป

ดวงหน้าหวานผละออกเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ทั้งสองสบประสานนัยน์ตากัน เส้นใยสีใสที่โยงเชื่อมระหว่างริมฝีปากอิ่มสวยกับความเป็นเขาไม่ต่างจากน้ำมันเชื้อเพลิงที่ถูกราดลงมาบนกองไฟลุกโชนช้า ๆ ความยับยั้งชั่งใจที่เจือปะปนมากับความทรมานฉายชัดในนัยน์ตาคู่คมอย่างปิดไม่มิด

ทั้งที่อยากปริแตกใส่ปากเล็ก ๆ นั่นฉิบหาย แต่ต่อมจิตใต้สำนึกก็แม่งเสือกทำงานเวลานี้

เขากลัวว่าบรูคลินจะหวาดกลัว กลัวว่าอีกฝ่ายจะไม่พร้อมรับทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นเขา นอกเหนือจากตัวตนแข็งชันที่ยังเชื่อมกับปากเล็ก ๆ นั่นด้วยใยสีใส

ถึงอย่างไรยัยนี่ก็เหมือนน้องสาวเขาคนหนึ่ง…

“ทำเถอะ จนกว่านายจะรู้สึกดีขึ้น” เสียงหวานเปรยขณะที่เขาใช้ท้องนิ้วปาดไล้ไปบนริมฝีปากสวยเพื่อเช็ดคราบจากการกระทำวาบหวามเมื่อครู่ให้

“เธอรู้?”

“ฉันไม่ได้ไร้เดียงสาขนาดที่จะดูไม่ออก มันก็แค่ความเวทนามาร์คัส อย่าลืมว่าตอนนี้ไม่มีอย่างอื่นระหว่างเรา มีแค่มนุษยธรรมเท่านั้น และหลังจากวันนี้เราจะลืมมัน…”

“…”

“…เพราะฉะนั้นฉันจะ ‘กลืน’ ทุกอย่างในวันนี้ไปพร้อมกับ…”

“บรูคลิน…”

อ่า…ใช่ ยัยนี่เป็นน้องสาวเขา…

“ถ้าสร่างกว่านี้ ฉันจะไม่มีความกล้าพอ”

น้องสาว…

…เหรอวะ

วินาทีนั้นราวกับมีบางอย่างขาดผึง เส้นแบ่งระหว่างพี่น้องกับสถานะอื่นอันตรธานจนสิ้น เวลานี้มีเพียงพายุแห่งราคะที่ซัดถาโถมเข้าใส่

ฝ่ามือแกร่งเอื้อมไปวางบนท้ายทอยของคนตรงหน้าในที่สุด ขณะที่นัยน์ตาคนทั้งคู่ยังคงสบประสานกันไม่ละไปไหน ตรรกะความคิดมากมายถูกกันออกไป มีเพียงห้วงปรารถนาและสัญชาตญาณดิบที่ลอยอยู่ตรงกลางระหว่างคนทั้งคู่

ฉับพลันใบหน้าคมคายก็โน้มลงไปจุมพิตแผ่วเบา กลิ่นอายรัตติกาลกรุ่นผ่านริมฝีปากอิ่ม ทิ้งความวูบไหวไว้ที่อีกฝ่ายมากมายก่อนเปรย

“งั้นก็จูบมันเด็กดี ดูดให้แตกแล้วกลืนลงไปพร้อมมนุษยธรรมที่มันพาเราข้ามเส้นมาจนถึงจุดนี้”

 ไม่มีบทสนทนาใดระหว่างคนทั้งคู่ รวมถึงระยะห่างที่มีก่อนหน้าก็อันตรธานไป เมื่อมาเฟียหนุ่มออกแรงข่มท้ายทอยของอีกฝ่ายลงมาตรงหว่างขาเขาอีกครั้ง

เด็กดื้อจูบซับธารสีใสบนส่วนปลายหยักโค้งซ้ำ ๆ ด้วยความประหม่าที่ลดทอนลงไป ไม่รู้ว่าเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์หรืออะไรที่มันทำให้คนที่พร่ำบอกว่าเกลียดเขาหนักหนากล้าปรนเปรอเขาได้ขนาดนี้

แม้จะไม่ได้ช่ำชองเร้าใจจนแทบบ้า ทว่าทุกการขยับปากเล็ก ๆ นั่นกลับสร้างความพึงพอใจให้เขาได้อย่างดี จนบางครั้งเกือบจะเผลอขยับสะโพกสวนกลับไป

“กลัวหรือไง” ประโยคคำถามถูกเอ่ยผ่านน้ำเสียงแหบพร่าเมื่อเห็นอีกฝ่ายเอาแต่หลับตาแน่น ก่อนที่ปลายนิ้วจะจัดการปรับหรี่ไฟในห้องให้สลัวที่สุดผ่านแท็บเล็ตที่วางอยู่ไม่ไกล

“เคยสอนไปแล้วนี่…” บรูคลินเผลอลืมตาขึ้นมาสบสายตากับคนพูดผ่านความมืดขณะที่ถอนริมฝีปากออกจากตัวตนอุ่นร้อนที่ขยายคับพองเต็มโพรงปากนุ่ม

“…จะเอาอะไรเข้าปากก็ต้องมองมันด้วยสิยัยบื้อ” สิ้นประโยคนั้นภาพที่อีกฝ่ายเคยสอนให้เธอกินยาชนิดเม็ดก็ฉายวนซ้ำเข้ามาในหัว

วินาทีที่นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มหลุบมองความใหญ่โตตรงหน้าหัวใจดวงน้อยก็พลันกระตุกวูบอีกครั้ง ราวกับมีบางอย่างดึงดูดให้เธอร่วงหล่นลงไปในวังวนรัตติกาลมืดมิด

เรียวลิ้นชื้นแตะลงบนปลายหยักโค้งช้า ๆ ก่อนจะลากไล้ลงไปตามแนวเส้นเลือดที่โอบล้อมความใหญ่โตนั้นจนกระทั่งถึงส่วนโคน

“อืมม” เสียงครางต่ำในลำคอจากอีกฝ่ายผลักความกระดากอายที่ยังหลงเหลืออยู่ออกไปจนสิ้น ขณะที่ความใจกล้ากว่าปกติตีแผ่ไปทั่วเซลล์ทุกเซลล์ในร่างกาย

เรียวลิ้นเล็กตวัดไล้เลียแท่งร้อนนั้นจากโคนจนถึงส่วนปลายหยักโค้งซ้ำ ๆ จูบมันอย่างที่เขาบอกก่อนจะครอบริมฝีปากนุ่มลงไปแล้วดูดกลืนตัวตนใหญ่โตของเขา

ครั้งแล้ว ครั้งเล่า…

ก่อนที่ริมฝีปากเล็กจะถอยร่นออกมาดูดเม้มส่วนปลายสลับกับครอบลงดูดกลืนลำแท่งอุ่นจนเกือบสุดความยาวซ้ำ ๆ

ให้ตาย…

เปลือกตาสีมุกพับแน่นในวินาทีนั้นเมื่อความปรารถนาส่วนลึกพวยพุ่งขึ้นมา ขณะที่คำว่ามนุษยธรรมที่เธอพร่ำสะกดจิตตัวเองมาตลอดเริ่มเลือนหาย

ตัวตนร้อนผ่าวที่สวนทางกับกลิ่นหอมสะอาดลุ่มลึกราวกับป่าในฤดูฝนของเขาทำเธอแทบขาดใจได้ทุกขณะ ยิ่งเสียงเฉอะแฉะจากการปรนเปรออีกฝ่ายดังสะท้อนแหวกความเงียบในห้องกว้างมากเท่าไหร่ สัญชาตญาณดิบในร่างกายก็ยิ่งไต่ออกมาจากจิตใจราวกับฝูงมดมากเท่านั้น

“ปากเธอโคตรอุ่น” คำชมผ่านน้ำเสียงแหบกระเส่ากว่าครั้งไหน ๆ มาพร้อมฝ่ามือแกร่งที่ลูบกลุ่มผมนุ่มแผ่วเบา วินาทีนั้นคนที่กำลังปรนเปรอเบื้องล่างก็ช้อนนัยน์ตากลมขึ้นมาสบตากัน แสงเงาสลัวที่ตกกระทบบนดวงหน้าสวยคุ้นตาสะท้อนคลื่นอารมณ์บางอย่างที่มองปราดเดียวมาเฟียหนุ่มก็รู้ว่ามันคืออะไร

ยัยเด็กตรงหน้าเขาเองก็กำลังพ่ายแพ้ต่อสัญชาตญาณ

ราวกับเปลวไฟถูกชโลมด้วยธารน้ำแข็งเย็นเยือก เมื่อสายตาที่สะท้อนคลื่นความปรารถนาคู่สวยช้อนมองมา มาร์คัสหวังอดไม่ได้ที่จะกดข่มท้ายทอยอีกฝ่ายให้รับความเป็นเขาเข้าปากเย่อหยิ่งนั่นอีกครั้ง ความอุ่นนุ่มที่โอบรัดตัวตนของเขาอย่างเต็มใจเสมือนคลื่นยักษ์ที่ซัดสาดสติสัมปชัญญะให้อันตรธานไป

อะ อึก

มาเฟียหนุ่มเผลอขยับสะโพกแกร่งดันเสยแท่งร้อนเข้าไปในโพรงปากนุ่มเน้นลึกจนเกือบสุดความยาว เมื่อความร้อนนับไม่ถ้วนไหลมารวมกันที่แกนกายกลางลำตัว ความหวาดหวั่นตกใจของคนเบื้องล่างสะท้อนในนัยน์ตาคู่คม ทว่าขาที่กำลังจะก้าวไปเตะที่สุดขอบความปรารถนานั้นยากที่จะถอนกลับ

“อ่า อีกนิดคนเก่ง” ฝ่ามือแกร่งลูบศีรษะเล็กย้ำ ๆ หวังปลอบประโลมให้อีกฝ่ายปลดเปลื้องความกังวลทุกอย่างทิ้งไป ขณะที่มืออีกข้างก็จับยึดท้ายทอยชื้นเหงื่อเอาไว้ ก่อนที่ตัวตนของเขาจะดันเสยเข้าไปครูดกับผนังอุ่นนุ่มในโพรงปากเล็กซ้ำ ๆ กระทั่งความปรารถนาทั้งหมดมาจ่ออยู่ที่ปลายลำกายใหญ่

“ซี้ดดด บรูคลิน…” สะโพกแกร่งเร่งจังหวะเข้าออกถี่กระชั้นในห้วงสุดท้ายของความอดทน ก่อนที่ธารปรารถนาสีขาวข้นจะถูกปลดปล่อยออกมาในโพรงปากนุ่มของอีกฝ่ายในที่สุด

ฝ่ามือแกร่งลูบศีรษะเล็กที่ซุกอยู่ตรงกลางหว่างขาเขาแผ่วเบาก่อนที่อีกฝ่ายจะค่อย ๆ ถอนริมฝีปากออกไป กลางลำคอระหงที่ขยับขึ้นลงแผ่วเบาเป็นสิ่งย้ำเตือนว่าทุกสิ่งทุกอย่างระหว่างเขาและเธอที่เกิดขึ้นวันนี้ถูกกลืนลงลำคอไปพร้อมกับอะไรต่อมิอะไรที่ถูกปลดปล่อยออกมา

“เดี๋ยว” ฝ่ายถูกปรนเปรอกระทั่งหลุดพ้นจากความทรมานเอ่ยเรียกอีกฝ่ายที่หยัดกายลุกขึ้นเตรียมจะจากไป

“ฉันจะกลับบ้าน”

“มานี่ก่อน” โดยไม่รอให้อีกฝ่ายตอบรับหรือปฏิเสธ ฝ่ามือแกร่งก็กระตุกคนตัวเล็กกว่าให้ลงมานั่งบนตักแกร่งก่อนจะประกบริมฝีปากลงไปจุมพิตกวาดต้อนเอาคราบคาวในโพรงปากนุ่ม

แม้การกระทำนี้จะทรมานตัวเองจนแทบบ้าเพราะตัวตนของเขาที่ยังไม่สงบถูกคนบนตักบดเบียดแนบชิด ไหนจะกลิ่นกายหอมหวานที่ตรึงความสนใจเขาไว้ได้นั่นอีก ทว่ามาเฟียหนุ่มต้องใช้ความอดทนทั้งชีวิตมากดข่มความต้องการเหล่านั้นทิ้งไป

บรูคลินพูดถูก

ระหว่างเขาและเธอมันล้ำเส้นกันมากพอแล้ว

“เดี๋ยวไปส่ง” หลังจากไล้เลียขอบปากสีระเรื่อจนมั่นใจว่าคราบอะไรต่อมิอะไรที่เลอะก่อนหน้าไม่หลงเหลืออยู่แล้วมาเฟียหนุ่มจึงปล่อยให้อีกฝ่ายเป็นอิสระ

“ฉันไม่อยากเห็นหน้านายอีก แยกกันตรงนี้เถอะ” โดยไม่รอให้เขาปฏิเสธ ร่างบอบบางก็หยิบกระเป๋าแล้วเดินจากไป คนฟังที่ไม่อยากรั้งอีกฝ่ายให้ลำบากใจอีกจึงได้แต่สั่งให้คนของตระกูลไปส่งและคุ้มกันคุณหนูฮาเซงาวะให้ปลอดภัยกระทั่งถึงที่หมาย

หลังจากที่บรูคลินกลับไปได้ไม่นาน ตงหยางก็เข้ามาพร้อมกับสมาร์ตโฟนที่ผู้เป็นนายลืมไว้ในห้องวีวีไอพีชั้นล่าง

“ผู้หญิงคนนั้นยอมรับแล้วครับว่าวางยาคุณชาย” ด้วยทำงานด้วยกันมานานตงหยางจึงรู้ว่าควรทำสิ่งใดโดยไม่ต้องรอให้คุณชายรองเอ่ยปากสั่ง ผู้หญิงคนนั้นถูกเขาง้างปากอย่างง่ายดาย คำสารภาพถูกบันทึกไว้รวมถึงภาพจากกล้องจงจรปิดทั้งหมด

“รัมมันรู้หรือยังว่าเลี้ยงงูพิษไว้”

“ทราบแล้วครับ คุณธารามทำเพียงแค่ขำ แล้วฝากมาถามคุณชายว่า…” การเว้นประโยคที่นานเกินไปของตงหยางบ่งบอกว่าสิ่งที่คุณชายไพศาลเลิศหล้าฝากมาถามนั้นไม่น่าจะใช่เรื่องดีสักเท่าไหร่

“อย่าลีลาไอ้ตง” น้ำเสียงเจือความหงุดหงิดดังเร่งเร้า มุมปากหยักของมือขวาคนสนิทผุดรอยยิ้มจาง ๆ ก่อนจะเอ่ยถามในสิ่งที่ธารามฝากมา

“เชื่อหรือยังว่าหัวค…มันภักดีแค่กับคนที่มันอยากภักดี”

บัดซบ…