บทที่ 1 เจอกันอีกครั้ง

เจ้าจันทร์เดินเข้าโรงเรียนมาด้วยบรรยากาศที่วุ่นวาย คุณครูหลายคนวิ่งวุ่นในโรงเรียน สวนกับท่านผู้อำนวยการที่เดินอยู่ในโรงเรียนด้วยความเร่งรีบ

          “พี่โอครับ พี่โอครับ เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ ทำไมวันนี้ทุกคนดูวุ่นกันหมดเลยครับ หรือว่ามีอบรมอะไรที่จันทร์ไม่รู้หรือเปล่าครับ” เจ้าจันทร์ถามครูหนุ่มวิชาพละที่กำลังเดินผ่านไป

          “อ๋อ วันนี้จะมีท่านรองมาใหม่น่ะ เห็นว่าเป็นหลานชายท่านผู้อำนวยการ พึ่งกลับมาจากเมืองนอก มาก็ไฟแรงเลยนะ ฝ่ายบริหารวิ่งวุ่นต้อนรับกันใหญ่เลย ถ้ายังไงพี่ไปก่อนนะพอดีพี่เอกฝ่ายโสตให้พี่เอาสายไมค์ไปให้แกหน่อย พี่ยืมแกมาแล้วลืมคืนแกนะสิ” ครูหนุ่มพูดเสร็จก็เดินจากไปด้วยความเร่งรีบ

          “ท่านผู้อำนวยการมีหลานชายด้วยเหรอ” ลูกจันทร์พึมพำและเดินเข้าห้องเรียนเพราะถึงเวลาเข้าเรียนพอดี

          “ในวันนี้ครูฝากไว้เท่านี้ก่อนนะครับ คาบหน้าอย่าลืมเอาสีน้ำมาด้วยนะครับ เดี๋ยวเรามาลองใช้สีน้ำจริง ๆ ในการลงสีกัน” เจ้าจันทร์พูดพร้อมกับเตรียมเก็บของใส่กระเป๋า

          “นักเรียนเคารพ” “ขอบคุณครับ/ค่ะ” นักเรียนหลายคนทยอยออกจากห้องเรียน

          “ครูจันทร์ครับ วันก่อนผมเห็นใบสมัครเข้าชมรมวาดรูปของครู ผมสนใจจะเข้าร่วมชมรม ต้องไปสมัครที่ไหนครับ”

          เจ้าจันทร์เงยหน้าขึ้นเจอกับนักเรียนระดับ ม.4 คนหนึ่ง หน้าตาคมคาย ดูสะอาดสะอ้าน พร้อมรอยยิ้มสดใสกำลังมองเขาอยู่

          “อ๋อ สมัครได้เลย ครูมีใบสมัครติดมา เราเอาไปเขียนรายละเอียดให้เรียบร้อยแล้วเอามาส่งในคาบหน้าได้เลย เราอยู่ 4/2 ใช่ไหม”

          “ครับครู”

          “งั้นคาบหน้าครูจะมาเก็บใบสมัครนะ” เจ้าจันทร์หยิบใบสมัครส่งให้กับนักเรียนพร้อมรอยยิ้ม

          “ได้ครับครู ขอบคุณครับ”

          เจ้าจันทร์ยิ้มให้พร้อมกับถือเอกสารและกระเป๋าของตนเดินออกจากห้อง แต่ยังไม่ทันพ้นขอบประตูก็ชนเข้ากับใครคนหนึ่งจนเอกสารปลิวไปทั่วบริเวรหน้าห้องเรียน

          “ขอโทษครับ ๆ” เจ้าจันทร์เอ่ยขอโทษ แม้จะยังไม่รู้ว่าชนใคร

          “ซุ่มซามเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยนเลยนะ” คู่กรณีของเจ้าจันทร์เอ่ยขึ้นพร้อมกับเอื้อมมือมาเก็บเอกสารแผ่นเดียวกับที่เจ้าจันทร์กำลังจะเก็บขึ้นมา ทำให้เหมือนกับว่าเขากำลังจับมือเจ้าจันทร์อยู่

          “ครับ?” เจ้าจันทร์เอ่ยด้วยความงุนงงพร้อมกับเงยหน้าสบตาคู่กรณี

          “พี่คลื่น” มือที่กำลังจับเอกสาร และเหมือนกำลังถูกจับไว้สะบัดออก พร้อมกับส่ายหัวถึงความเป็นไปไม่ได้ในเหตุการณ์นี้

          “รู้จักกันหรือคะ น้องจันทร์ ท่านรอง” เสียงหนึ่งเอ่ยขึ้น ทำให้เจ้าจันทร์รู้ตัวมองไปรอบ ๆ คณะผู้บริหารหลายคนกำลังมองเจ้าจันทร์เป็นตาเดียวถึงเหตุการณ์อันซุ่มซ่ามที่เขาไปชนพี่คลื่น ไม่สิท่านรองคนใหม่     ทำให้ต้องรีบขอโทษเป็นการใหญ่

          “เปล่าครับครูลัดดา ผมไม่เคยรู้จักท่านมาก่อนครับ แล้วผมก็ต้องขอโทษทุกท่านด้วยนะครับ พอดีผมไม่ทันได้มอง ทำให้ทุกคนวุ่นวาย      ขอโทษด้วยครับ” เจ้าจันทร์เอ่ยคำขอโทษ พร้อมทั้งก้มลงไหว้ด้วยความรู้สึกผิด

          “ไม่เป็นไร ๆ แต่ครั้งหน้าต้องมองทางก่อนนะครูจันทร์” ท่านผู้อำนวยการกล่าวขึ้นตัดบทก่อนที่ครูลัดดา ครูเก่าแก่จะพูดซักถามอะไรอีก

          “ครูจันทร์ รู้จักกันไว้สิ นี่ท่านรองผู้อำนวยการคนใหม่ จะมาดูแลฝ่ายบริหารทั่วไปแทนท่านรองคนที่จะเกษียณกันยานี้”

          “สวัสดีครับท่านรอง” เจ้าจันทร์พนมมือไหว้พร้อมกับก้มหน้า    ก้มตา ไม่อยากเจอสายตาของคนที่เคยมีอดีตร่วมกัน

          “สวัสดีครับครูจันทร์” เสียงทุ้มของท่านรองคนใหม่เอ่ยขึ้น

          “ไปคลื่น ลุงว่าจะพาไปดูห้องทำงานของเราหน่อย แม่เราน่ะกำชับมาเสียดิบดี ว่าให้ดูแลลูกชายคนโปรดให้ดีที่สุด” ผู้อำนวยการพูดพร้อมกับเริ่มเดินนำผู้เป็นหลานชายออกมา

          “ไปครับ” ท่านรองผู้อำนวยการคนใหม่พูดขึ้นพร้อมกับสายตาที่ทอดมองไปยังคนตัวเล็ก “เจอกันสักทีนะครับ” พร้อมกับลุกขึ้นและเริ่มก้าวเดินตามท่านผู้อำนวยการออกไป

          “เอ้า ก็ไหนว่าไม่รู้จักกัน แต่พูดแปลก ๆ น้องจันทร์ไม่รู้จักท่านรองจริง ๆ ใช่ไหมคะ” ครูลัดดาเอ่ยถามไปด้วยความสงสัย “พี่ว่า...”

          “ครูลัดดาครับ ท่านผู้อำนวยการเดินไปโน่นแล้วนะครับ เรารีบตามไปเถอะครับ” รองชาญไชย รองผู้อำนวยการฝ่ายบุคคลเอ่ยขึ้นพร้อมกับเร่งให้อีกฝ่ายรีบเดินตามมา

          “โอ๊ย ค่ะ ๆ ไปแล้วค่ะท่านรอง จันทร์จ๊ะ เดี๋ยวพี่มาคุยด้วยใหม่นะ” ครูลัดดาพูดพร้อมกับรีบจ้ำอ่าวตามท่านรองชาญไชยไป

          “พี่คลื่นเป็นท่านรอง ที่สำคัญยังเป็นหลานชายของท่านผู้อำนวยการงั้นเหรอ” จันทร์พึมพำพร้อมกับกอดเอกสารที่พึ่งเก็บเรียบร้อยในอกจนยับไปหมด พร้อมกับเริ่มคิดถึงวันเก่า ๆ ที่เคยมีร่วมกันกับท่านรองคนใหม่

          “ไม่ ๆ วันนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้ว” เจ้าจันทร์พึมพำ พร้อมกับหันหลังเดินไปอีกฝากหนึ่งของตึกเพื่อทำหน้าที่ของตนเองต่อไป