บทที่ 2 การแก้แค้นของท่านรอง

“ครูจันทร์ครับ ผมต้องการเอกสารที่จะพานักเรียนไปเข้าค่ายสัปดาห์หน้าตอนนี้เลย” เสียงวิทยุสื่อสารดังขึ้น ทั้ง ๆ ที่เจ้าจันทร์พึ่งจะทิ้งตัวลงนั่งได้เพียงไม่ถึงนาที

          “ครับ ผมจะรีบเอาไปให้เดี๋ยวนี้เลยครับ” เจ้าจันทร์พูดพร้อมกับกระดกน้ำดื่มอย่างกระหาย เสร็จแล้วจึงคว้าเอกสารไปอย่างเร่งรีบ

          “วันนี้ท่านรองเค้าคึกอะไรของเค้า จะตรวจทุกอย่างที่น้องจันทร์ทำเลยไหมเนี่ย เห็นวิ่งวุ่นตั้งแต่เช้าแล้ว” ครูทัน ครูสอนวิชาสังคมที่นั่งห้องฝ่ายห้องบริหารเอ่ยขึ้น

          “ถ้าตรวจแค่น้องจันทร์ไม่เท่าไหร่นะน้องทัน แต่ถ้าขอตรวจคนทั้งฝ่ายนี่แย่แน่ ๆ พูดแล้วก็เสียว ๆ ถ้าไงพี่ไปทำเอกสารก่อนดีกว่า” ครูเอก คุณครูวิชาคณิตศาสตร์พ่วงด้วยครูฝ่ายโสตพูดขึ้นพร้อมกับลุกออกไปทำเอกสารที่ยังค้างอยู่บนโต๊ะ

          “สุดยอดพี่เอก ส่วนผม ไม่มี” ครูทันพูดออกมาแบบติดตลก

          “ไม่มีงานค้างใช่ไหมน้องทัน” ครูมดเอกคหกรรมเอ่ยถาม

          “ไม่มีอะไรจะให้ท่านรองดูเลยนะสิพี่ พามพ่าม” ครูทันพูดพร้อมกับเอ่ยติดตลกไปด้วย พี่ ๆ คนอื่นต่างทำหน้าขำ ๆ ยิ้ม ๆ พรางนึกในใจ        คนอย่างครูทันน่ะหรือจะไม่มีอะไรส่งท่านรอง คนนี้น่ะงานเอกสารไม่เคยพลาดแน่นอน จะงานนอกงานใน งานโครงการต่าง ๆ เก่งสุด ๆ อนาคตท่านผู้บริหารคนต่อไป

          “ท่านรองจะเอาเอกสารอะไรอีกไหมครับ ผมได้เอามาให้ทีเดียวเลยครับ” เจ้าจันทร์เอ่ยขึ้นพร้อมน้ำเสียงเหนื่อยหอบ ปนด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดนิด ๆ

          “คุณรู้ไหมว่าเอกสารที่คุณทำมันผิดไปหมดเลย เอกสารโครงการเอย เอกสารจัดจ้างวิทยากรเอย เอกสารจัดซื้ออุปกรณ์เอย ผิดไปหมด    รายเซ็นก็ยังไม่ครบ แต่จะจัดกิจกรรมในวันศุกร์หน้านี้ อุปกรณ์อะไรก็ยังไม่มีสักอย่าง คุณจะทำยังไงครับ”

          “เอ่อ... จันทร์เข้าใจว่าพี่ต่ายทำเรียบร้อยแล้วนะครับ อีกอย่างจันทร์พึ่งเคยทำค่ายครั้งแรกไม่รู้เลยว่าเอกสารต้องเขียนก่อนล่วงหน้าประมาณไหนเพราะตอนที่ฝึกสอนจันทร์...”

          “พอ เลิกแก้ตัวได้แล้ว คุณมาทำงาน มีหน้าที่รับผิดชอบ แล้วคุณจะมาทำเป็นเล่นขายของแบบนี้ไม่ได้ คนเสียหายคือโรงเรียน ถ้าจัดให้ดีไม่ได้ก็ไม่ต้องจัด เสียเวลาเรียนของนักเรียนเปล่า ๆ ” ท่านรองพูดด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ

          “อีกอย่างที่นี่ให้เงินเดือนคุณ ดังนั้นงานทุกอย่างต้องไม่ผิดพลาด ถึงจะไม่รู้ ไม่เคยทำ ก็ต้องเรียนรู้ ต้องหัดทำ เอาไปเขียนมาใหม่แล้วเอามาให้ผมดูภายในวันนี้” คนร่างสูงพูดพร้อมกับวางเอกสารกลับคืนให้กับเจ้าจันทร์

          “อ้อ อีกอย่างผมคิดว่าเราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น การที่คุณแทนตัวเองแบบนี้มันจะทำให้คนอื่นสงสัย ว่าเรารู้จักกัน ซึ่งมันเป็นไปได้ยาก     ที่คนระดับผม กับคุณ จะรู้จักกัน ดังนั้นช่วยแทนตัวเองใหม่ และจำเอาไว้ว่าผมคือรองผู้อำนวยการ คุณคือครูที่ถูกจ้างมาทำงานในโรงเรียนที่ผมมีหุ้นส่วนอยู่ก็แค่นั้น อย่าทำเหมือนสนิท หรือรู้จักกับผมอีก”

          “ครับ ผมจะจำไว้ ว่าเราไม่เคยรู้จักกัน” เจ้าจันทร์พูดพร้อมกับหยิบเอกสารบนโต๊ะที่ร่างสูงวางไว้ พร้อมกับรีบหันหลังเดินออกมา

          “อดทน ๆ” เจ้าจันทร์รีบเดินออกมาจากห้อง ประตูห้องถูกปิดลงพร้อมกับน้ำตาของคนปิดที่ไหลออกมา “อย่าร้องน่า มันคือเรื่องปกติที่เราจะต้องรับให้ได้ คนเลิกกันสุดท้ายก็คือคนอื่น” เจ้าจันทร์เอามือปาดน้ำตาแล้วรีบกลับไปสอนเนื่องจากถึงเวลาที่ต้องเข้าคาบสอนแล้ว

          “กินข้าวหรือยังจันทร์” ครูเมย์เพื่อนสนิทที่เรียนมหาวิทยาลัยเดียวกัน และยังได้มาทำงานที่เดียวกันเอ่ยถามขึ้น

          “ยัง ๆ เมย์กินก่อนได้เลยนะ” พูดไปก็พิมพ์เอกสารไปด้วย

          “วันนี้กินข้าวบ้างยัง นี่จะห้าโมงเย็นแล้วนะ ฝ่ายแกงานยุ่งเหรอช่วงนี้” พูดพรางสงสัยหยิบเอกสารของเพื่อนขึ้นมาดู

          “นิดหน่อย ไม่เกี่ยวกับฝ่ายหรอก งานในกลุ่มสาระน่ะ พอดีจะจัดค่ายศิลปะ แล้วพี่ต่ายแกลาคลอด ก็เลยมึนไปหมด จะโทรไปก็ไม่กล้า      แกพึ่งลาไปอาทิตย์กว่าเองไปโทรตามงานแกแล้ว”

          “แต่มันงานกลุ่มสาระหนิ เออ...แกไม่ถามพี่โจ๊ก พี่สาม พี่พราวล่ะ กลุ่มสาระแกทั้งนั้น”

          “ไม่ค่อยกล้าอะแก ก็พี่ ๆ ไม่ใช่สาระศิลปะนี่น่า พี่เค้าเอกสากล   เอกนาฎศิลป์ มีแค่เรากับพี่ต่ายที่เอกศิลปะน่ะสิ ก็เลยไม่กล้าไปถาม  อีกอย่างพี่ ๆ เค้าก็ต้องซ้อมงานแสดงกันตลอดเลย ดูไม่ค่อยว่าง ฉันเลยไม่ค่อยกล้าเท่าไหร่ ”

          “งั้นแกมีอะไรให้ฉันช่วยไหม” ครูเมย์เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

          “ไม่ ๆ ใกล้เสร็จแล้ว แกกลับก่อนได้เลยนะ เสร็จตรงนี้เอาไปส่งก็เรียบร้อย วันนี้แกบอกว่ามีนัดกับแม่ไม่ใช่เหรอ ไปก่อนได้เลยนะ”          เจ้าจันทร์พูดพร้อมกับเงยหน้ามองเพื่อน ให้เพื่อนหายห่วง

          “โอเค ๆ งั้นฉันไปก่อนนะ ถ้าแกกลับแล้วยังไงบอกฉันด้วยนะจันทร์”

          “ได้ ๆ ไม่ต้องห่วงนะ บ๊าย” เจ้าจันทร์โบกมือลาเหมือนเป็นการไล่เพื่อนกลับบ้านแบบกลาย ๆ

          “จะปิดหรือยังนะ” เจ้าจันทร์เดินถือเอกสารเพื่อนำไปส่งให้กับคนที่บอกว่าจะตรวจความเรียบร้อยดู

          ก๊อก ๆ ๆ “ผมเอาเอกสารมาส่งครับ” เจ้าจันทร์ค่อย ๆ เปิดประตูห้องรองผู้อำนวยการ

          “....” มีแต่ความเงียบ กับเสียงแอร์ที่ดังออกมา เจ้าจันทร์จึงนำเอกสารไปวางไว้หน้าคนตัวสูง ร่างสูงหยิบเอกสารที่เจ้าจันทร์ส่งให้ขึ้นมาอ่าน พลิกกระดาษไปมา แล้วเซ็นเอกสารลงไปทีละหน้า จนครบ

          “เรียบร้อยแล้วใช่ไหมครับท่านรอง” เจ้าจันทร์เอ่ยออกมาท่ามกลางความเงียบ ที่นอกจากเสียงเครื่องปรับอากาศ แล้วก็เสียงพลิกกระดาษ ก็คงเป็นเสียงลมหายใจของเขานี่แหละที่ดังมาก ๆ

          “ไหนเรียกพี่ซิ”

          “ครับ?”

          “เรียกพี่ว่าพี่คลื่น เหมือนเมื่อก่อนไง” เจ้าจันทร์สบตากับคนร่างสูงด้วยความสงสัย ตอนสาย ๆ บอกอย่าให้คนอื่นรู้ว่าเรารู้จักกัน มาตอนนี้ให้เรียกพี่ จะเอายังไงกันแน่นะคน ๆ นี้

          “เมื่อตอนกลางวันพี่ขอโทษนะ พี่มาคิด ๆ ดูแล้ว พี่อยากหาคำตอบจากจันทร์ได้ไหม พี่ไม่อยากเสียเวลาอีกแล้ว 3 ปีที่พี่รอจันทร์ พี่เจ็บมาพอแล้ว จันทร์ตอบพี่ได้ไหมว่าทำไมถึงหายไปแบบนั้น รู้ไหมว่าพี่เป็นห่วงเรามากแค่ไหน รู้ไหมว่าพี่อยู่ไม่ได้เลย ทุก ๆ ที่มีแต่เงาของจันทร์เต็มไปหมด ตอบคำถามพี่เถอะนะตัวเล็กของพี่” ร่างสูงพูดพร้อมกับลุกขึ้นมากุมมือของเจ้าจันทร์

          “จันทร์บอกพี่แล้วไงครับ ว่าจันทร์มีคนอื่น” เจ้าจันทร์รีบตอบร่างสูงพร้อมกับแกะมือของคนตัวสูงออก หันหลังเตรียมจะเดินหนีคนตรงหน้า

          “พี่ไม่เชื่อ” คนตัวสูงดึงเจ้าจันทร์มากอดไว้จากทางด้านหลัง

          “พี่ไม่เชื่อว่าจันทร์ของพี่จะเป็นคนแบบนั้น พี่ไม่เชื่อว่าจันทร์ของพี่มีคนอื่น แล้วพี่ก็ไม่เชื่อว่าจันทร์จะเห็นแก่เงินแล้วทิ้งพี่ไป”

          “ทำไมถึงมั่นใจขนาดนั้นครับ คนเราเมื่อเห็นเงินอะไร ๆ ก็เปลี่ยนได้นะครับท่านรอง” เจ้าจันทร์พูดพร้อมกับหันตัวกลับไปจ้องหน้าคนตัวสูง

          “พี่ไม่เชื่อ พี่จะพิสูจน์เอง สิ่งที่จันทร์ทำมันต้องมีสาเหตุ แล้วถ้าพี่รู้ว่าอะไรมันคือสาเหตุพี่ไม่เอามันไว้แน่”

          “อย่ามั่นใจไปเลยครับ หลายปีที่ผ่านมาอะไร ๆ มันอาจจะเปลี่ยนไปแล้วก็ได้ ผมไม่ใช่เจ้าจันทร์คนเดิมที่ท่านรองรู้จักอีกแล้ว เราเดินห่างจากจุดที่เราเคยอยู่มาไกลมากแล้ว ต่อจากนี้เราทำแบบที่ท่านรองพูดเมื่อเช้าดีกว่าครับ ต่างคนต่างอยู่ ทำเหมือนเราไม่รู้จักกัน เพราะคนระดับท่านรอง   กับคนระดับผมไม่มีทางมาบรรจบกันได้” เจ้าจันทร์พูดออกมา พร้อมกับเก็บเอกสารบนโต๊ะและเดินออกจากห้องไป โดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองข้างหลัง