ตอนที่ 6 แค่คนหน้าโง่

เจ้าจันทร์ขับรถมาจอดหน้าร้านเพื่อซื้ออาหารเป็นมื้อเที่ยงให้ชายหนุ่ม เธอเลือกข้าวหน้าเป็ดและเค้กสามชิ้นเป็นของหวานและน้ำผลไม้ล้างปาก

หลังจากที่ซื้อเสร็จก็ขับรถไปบริษัทของภาคินทันที สองเท้าก้าวเข้ามาบริษัทที่คุ้นเคย ทักทายพนักงานไปตลอดทางด้วยรอยยิ้มแจ่มใสก่อนจะเดินเข้าไปในลิฟต์

พออยู่ในลิฟต์รอยยิ้มหวานก็หายไปทันทีกลับถูกแทนที่ด้วยใบหน้าที่เฉยเมยและว่างเปล่า จนกระทั่งประตูลิฟต์เปิดออก เธอก็ก้าวออกไปทันทีและทักทายเลขาหน้าห้องด้วยความคุ้นเคยพร้อมของฝากเป็นเค้กหนึ่งชิ้น

มือเล็กเปิดประตูเข้าไปกลับเห็นฉากที่ทั้งสองคนกำลังเกี่ยวรัดกันและรีบผละตัวออกจากกันเมื่อเห็นเธอเดินเข้ามา

“ขอโทษที่ขัดจังหวะค่ะพอดีเอาข้าวเที่ยงมาให้ แต่คงไม่ต้องกินแล้วเนอะดูท่าจะอิ่มแล้ว” พูดจบก็หันหลังเดินหนีทันทีทำให้ภาคินรีบวิ่งมาคว้าข้อมือไว้

“เจ้ามันไม่มีอะไรครับ เจ้ากินข้าวกับพี่ก่อนนะครับคนดี”

“แต่พี่คินมีแขกนี่คะเจ้าไม่อยากรบกวน”

“ไม่รบกวนเลยครับ ไม่เลย”

เมลดาที่มองเห็นภาพที่ทั้งสองคนง้องอนกัน ก็รู้ทันทีว่าเจ้าจันทร์ต้องการจะทำอะไร เธอได้แต่เก็บความไม่พอใจเอาไว้ภายในไม่ให้มันแสดงออกมา

“พี่ภาคินคะ ใครหรือคะ แนะนำให้เมลรู้จักหน่อยได้ไหม ใช่น้องสาวที่พี่ภาคินพูดถึงบ่อย ๆ หรือเปล่า”

ภาคินที่ได้ยินเสียงเมลดาก็ตั้งสติได้และลืมตัวไปว่าไม่ได้อยู่กันตามลำพัง ก่อนจะหันมาแนะนำเจ้าจันทร์ให้รู้จัก

“เมล นี่คุณเจ้าจันทร์ น้องสาวผมเอง เจ้านี่เมลเพื่อนพี่”

“สวัสดีค่ะคุณเจ้าจันทร์ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ” เมลดายื่นมือเพื่อทักทายแต่เจ้าจันทร์กลับมองมันด้วยความรังเกียจ

“สวัสดีค่ะ” เจ้าจันทร์ทักทายตามมารยาทเพื่อไม่ให้ภาคินต้องเสียหน้า

“เจ้าหิวหรือยัง กินข้าวก่อนไหม”

“เมลขอฝากท้องด้วยได้ไหมคะ”

“กลับเถอะครับอาหารมันไม่พอดี” ภาคินชักสีหน้าไม่พอใจแต่เจ้าจันทร์กลับแย่งพูดออกมาก่อน

“ไม่เป็นไรค่ะทานด้วยกันก็ได้ ข้าวหน้าเป็ดมีสองห่อ เจ้ายกให้คุณเมลห่อหนึ่งส่วนพี่คินกินกับเจ้านะคะ”

“ได้สิ ไม่มีปัญหา”

เจ้าจันทร์ได้แต่ยิ้มขำที่อีกคนพยายามสร้างเรื่องแต่ก็ไม่เป็นดั่งที่ใจต้องการ เมลดามองเจ้าจันทร์ด้วยสายตาแปลกประหลาด นี่ใช่พี่จันทร์คนที่เธอเคยรักหรือเปล่าทำไมถึงเจ้าเล่ห์ชอบเอาชนะแบบนี้

ภาคินที่อยู่ตรงกลางของสองสาวที่ฟาดฟันกันไปมาแทบไม่ได้สนใจเลยว่าตนเองเป็นสาเหตุ เขาสนใจแค่จัดอาหารตรงหน้าให้เจ้าจันทร์เท่านั้น ส่วนเมลดาก็จัดอาหารใส่จานเอง เพราะคิดว่าภาคินคงไม่มาทำให้เธอหรอก

“พี่ป้อนนะจะได้ไม่เลอะมือ อันนี้ร้านประจำพี่ใช่ไหม”

“ใช่ค่ะพี่คิน ร้านประจำที่พี่พาเจ้าไปกินบ่อย ๆ ไงคะ ไว้วันหลังเราค่อยซื้อเป็ดย่างมากินด้วยดีไหม”

“ดีค่ะ ทีหลังบอกพี่นะเดี๋ยวพี่ซื้อไปให้ไม่ต้องลำบากมาหาเอง”

“ได้สิคะ เอาอันนี้ด้วยขอหนังด้วยสิ”

“ตัวแสบ สั่งได้สั่งใหญ่เลยนะ อ้าปากครับ”

เมลดาที่ก้มหน้าก้มตากินได้แต่เจ็บปวดในอก ภาคินไม่สนใจเธอเลย ไม่สนใจแม้สักนิด สนใจแต่เจ้าจันทร์เขาสองคนทำเหมือนเธอเป็นส่วนเกิน ได้แต่หวังว่าเจ้าจันทร์คงไม่ใช่ผู้หญิงในห้องลับนั่นหรอกนะ ไม่งั้นเธอก็สู้อะไรไม่ได้เลย

ถ้าเลือกแล้วยังไม่ได้เป็นตัวจริง จะทำยังไงต่อไป

“พี่ภาคิน คุณเจ้าจันทร์ ขอบคุณสำหรับอาหารมื้อนี้นะคะ เมลขอกลับตัวก่อนนะคะ”

“เดินทางปลอดภัยนะครับ ผมไม่ไปส่งนะ” ภาคินรีบปฏิเสธก่อนที่หญิงสาวจะพูดอะไรออกมา

เมลดามองเจ้าจันทร์ที่ไม่ได้สนใจอะไรเธอเลยสักนิด กลับหยอกล้อกับภาคินอย่างสนุกสนาน เลิกกันได้วันเดียวเจ้าจันทร์ลืมเธอได้เร็วขนาดนี้เลยหรือไง หรือจริง ๆ แล้วก็อยากเลิกกับเธอเหมือนกัน หรือเจ้าจันทร์ก็หลงลีลาบนเตียงของภาคินเหมือนเธอ

เจ้าจันทร์ที่ใช้หางตามองเมลดาเดินออกไปจากห้องด้วยแววตาร้ายกาจแสยะยิ้มเล็กน้อยและเก็บขยะเพื่อจะเอาไปทิ้ง ภาคินพยักหน้ารับรู้เธอจึงเดินออกไป เจ้าจันทร์เดินมาทิ้งขยะหน้าห้องน้ำก่อนจะเข้าห้องน้ำไปล้างมือให้สะอาด

“สนุกไหมคะพี่จันทร์ที่ทำตัวแบบนี้ สนุกไหมคะที่เห็นพี่ภาคินเป็นเหยื่อในเกมนี้” เมลดาเห็นเจ้าจันทร์เข้ามาล้างมือก็สาดอารมณ์ใส่ทันที

เจ้าจันทร์เงยหน้ามองคนในกระจกด้วยแววตาเฉยเมยก่อนจะเอ่ยออกมามา “ก็สนุกดีนะ เห็นเธอรู้สึกแย่ก็สะใจดี นี่เหรอคนที่เธอเลือกแล้วทิ้งฉันไปก็ไม่เห็นเขาจะสนใจใส่ใจสักเท่าไหร่นี่ แต่ถ้าส่วนเกินน่าจะใช่อยู่นะคิดแบบนั้นหรือเปล่าเมลดา”

“ใช่ค่ะ เมลเป็นส่วนเกิน แต่พี่จันทร์อย่าคิดนะคะว่าทำเมลได้ฝ่ายเดียว ไม่มีทางที่เมลจะยอมยกพี่ภาคินให้เด็ดขาด”

“อ่อ! อยากทำอะไรก็ทำเถอะตามสบายเลยฉันไม่สนใจหรอก เลิกกันแล้วนี่นาเกี่ยกับฉันตรงไหนกัน” เจ้าจันทร์ยักไหล่ไม่ได้ให้ความสนใจเท่าไหร่ ตอนนี้ยิ่งเห็นหน้าก็รู้สึกผะอืดผะอมจนอยากจะอ้วกออกมาซะเดี๋ยวนั้น

คำพูดของเจ้าจันทร์ทำเอาความอดทนของเมลดาหมดลง “เลิกยุ่งกับพี่ภาคินซะ พี่จันทร์ทนไม่ไหวหรอกอีกอย่างผู้หญิงจืดชืดอย่างพี่เจ้าจันทร์ตอบสนองพี่ภาคินไม่ได้หรอก แค่เห็นก็หมดอารมณ์แล้ว”

เจ้าจันทร์เดินเข้าหาเมลดาก่อนจะทำหน้าสงสัยแต่มุมปากกับยกขึ้นราวกับว่ากำลังมองคนโง่ “จืดชืด? บางทีผู้ชายอาจจะชอบของจืดชืดมากกว่าต้มยำที่มีแต่ความเผ็ดร้อน ผลสุดท้ายไม่ว่ายังไงก็ต้องล้างปากด้วยของจืดอยู่ดี”

“ไม่รู้มาก่อนเลยนะคะว่าพี่เจ้าจันทร์จะร้ายเงียบแบบนี้ ที่พูดมาทั้งหมดจะเก็บพี่ภาคินไว้คนเดียวใช่ไหมคะ”

“ฉันไม่เคยคิดมาก่อนว่าผู้ชายคนเดียวจะทำให้เธอเป็นได้ขนาดนี้นะเมลดา ทั้งที่ฉันรักเธอมาตลอดไม่คิดนอกใจ เธอทำลงไปได้ยังไง ไม่สงสารฉันบ้างเลยหรือไง” เจ้าจันทร์แผดเสียงใส่ทำให้ไม่ได้ยินเสียงคนที่ยืนอยู่หน้าประตู

“แล้วพี่จันทร์จะให้เมลทำยังไง เมลเมาแล้วพลาดมีอะไรกับพี่ภาคินไปแล้ว”

“พลาด?” เจ้าจันทร์บีบไหล่หญิงสาวตรงหน้าด้วยความเกลียดชัง “เธอไม่ได้พลาดแต่ตั้งใจมากกว่า ตั้งใจอ้าขาให้คนอื่นและนอกใจฉัน ถ้าเธอพลาดอย่างที่ปากพูดจริง ฮึก…ต้องหยุดได้แล้วไม่ใช่มาสานต่อ สามเดือนเลยนะมันพลาดตรงไหนเอากับผู้ชายคนนั้นมาสามเดือนแล้ว อยู่ในสถานะคู่นอนมันเรียกพลาดได้หรือไง”

“พี่จันทร์ พี่… พี่รู้มาตลอดเลยเหรอ” เมลดาเซถอยหลังด้วยความตกใจ ยิ่งมองเห็นน้ำตาของคนตรงหน้าก็รู้ว่าที่เจ้าจันทร์ทำในวันนี้คือการแก้แค้นเธอที่นอกใจ “ที่พี่ทำทั้งหมดก็เพื่อแก้แค้นเมลด้วยการเข้าหาพี่ภาคินใช่ไหมคะ”

เจ้าจันทร์ปรายตามองก่อนจะไม่ได้สนใจหลังจากที่ตั้งสติได้ หญิงสาวใช้หลังมือปาดน้ำตาออกจากใบหน้า แววตาแข็งกร้าวลุกโชนด้วยความเกลียดชังก่อนจะเอ่ยตอบกลับไป “ถ้าใช่แล้วจะทำไม คิดว่าฉันจะปล่อยให้พวกชู้ที่ลักกินขโมยกินสมหวังกันหรือยังไง ไม่มีทาง!”

เจ้าจันทร์มองใบหน้าเล็กที่เจ็บปวดใจก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะในใจ มันสมควรแล้วกับสิ่งที่พวกเขาทำ หลังจากนี้เธอจะถอยห่างให้ไกลจากสองคนนี้

“เพราะงั้นพี่ก็เลยเป็นไอ้หน้าโง่ให้พวกเธอสองคนปั่นหัวจนสนุกเลยสินะ”

ทั้งสองคนหันไปมองเสียงที่มาจากประประตูห้องน้ำอย่างพร้อมเพรียงกัน เมลดาสีหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นภาคินมองมา ความลับที่ปิดเอาไว้ตลอดได้เปิดเผยจนเธอไม่สามารถแก้ไขอะไรได้เลย ถ้าเจ้าจันทร์ไม่มาที่นี่เรื่องทุกอย่างก็จะเป็นความลับตลอดไป หญิงสาวก้าวไปหาอดีตคนรักแต่ยังไม่ได้ทำอะไรกลับได้ยินเสียงตวาดจากคนด้านหลัง

“กลับไปซะเมลดา”

“พี่ภาคิน เมลอธิบายได้นะ”

“กลับไป! ก่อนที่ผมจะหมดความอดทนกับคุณ” ภาคินกัดฟันกรามกรอดจนเมลดาตกใจกลัวเพราะไม่เคยเห็นท่าทางแบบนี้ของเขามาก่อนได้แต่เดินจากไป​