เจ้าจันทร์ของภาคิน

เมลดาหลังจากที่ออกมาจากคอนโดของเจ้าจันทร์ก็ขับรถมุ่งหน้าไปยังบริษัทของภาคิน เธอเดินเข้าไปด้านในและกดลิฟต์ไปยังชั้นที่สามสิบห้า ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออกก็เข้าไปหาประธานหนุ่มทันทีไม่จำเป็นต้องให้เลขารายงาน “วันนี้มาเร็วจังนะ คิดถึงหรือไง” ชายหนุ่มพูดจบพลางตบขาให้มานั่ง หญิงสาวเดินมานั่งบนตักอย่างว่าง่าย สองมือของชายหนุ่มบีบไปที่ต้นขาและลูบมันไปมาพร้อมกับสายตาที่บ่งบอกความต้องการ “คิดถึงไงคะเลยรีบมาหา พี่ภาคินไม่ดีใจหรือคะเนี่ย” “ดีใจสิ แค่เธอมาหาก็ดีใจแล้ว อยากกินอะไรหรือเปล่าสั่งได้เลย” “ยังไม่หิวเลยค่ะ อยากกินพี่ภาคินแทนจะได้ไหม” สายตาหวานเชื่อมออดอ้อนภาคินและซบหน้าไปบนอกแกร่ง “หึ! แล้วรออะไรอยู่ล่ะ พี่พร้อมตลอดเวลา” ทันทีที่ได้รับอนุญาตก็ไถตัวลงไปนั่งข้างล่างตรงกลางหว่างขาทันที สองมือเอื้อมไปปลดเข็มขัดและรูดซิปลงพลางควักท่อนเนื้อสีชมพูอ่อนที่ตอนนี้กำลังจะตื่นขึ้นมา “มองแบบนี้ระวังขาจะหุบไม่ได้นะคะคนดี” ร่างสูงพูดด้วยน้ำเสียงหยอกล้อแกมอารมณ์ดี ที่ได้แกล้งจนทำให้เด็กสาวคนนี้อ่อนระทวยกับคำหวานของเขา “ปากหวานจังเลยนะคะพี่ภาคิน แต่ทำตรงนี้จะดีหรือคะ เข้าไปทำในห้องนอนไ

ภาคินรีบขับรถกลับมายังคอนโดทันทีที่ได้เห็นข้อความจากน้องสาวของเพื่อนว่าจะมากินข้าวด้วย ทำให้เขายกเลิกนัดกับเด็กในสังกัด จะมีใครสำคัญไปกว่าเด็กคนนี้อีกล่ะ และเป็นคนเดียวที่เขายอมทำทุกอย่างโดยไม่มีข้อแม้ ภาคินรีบขึ้นห้องและเก็บของในห้องทันที อะไรที่ไม่เข้าที่เข้าทางก็รีบเคลียร์พื้นที่ทุกอย่างให้มันเรียบร้อย หลังจากเช็กสภาพห้องเสร็จก็รีบลงไปรอที่ลานจอดรถทันที ครั้นพอเห็นรถยนต์สีดำแค่มองก็รู้แล้วว่าเจ้าของรถเป็นใคร ทันทีที่รถจอดนิ่งเขาก็พุ่งเข้าหารถคันนั้นทันที “อุ๊ย! ตกใจหมดเลยพี่คิน ทำไมเหงื่อออกเยอะขนาดนี้ วิ่งมาใช่ไหมคะเนี่ย คิกคิก” เจ้าจันทร์ทักทายชายหนุ่มที่วิ่งเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว อดไม่ได้ที่จะยื่นปลายนิ้วไปเช็ดเหงื่อออกให้อย่างใส่ใจ ทันทีที่ปลายนิ้วของหญิงสาวสัมผัสบริเวณหางคิ้ว ภาคินก็ตัวแข็งทื่อจนทำตัวไม่ถูก ใบหน้าขึ้นริ้วสีแดงจนลามไปถึงใบหู “หยอกพี่เล่นอีกแล้วเห็นใจคนแก่บ้างเถอะ หัวใจจะวายเอาได้นะ” “ขำขำนะคะ ซื้อกับข้าวมาหลายอย่างเลย มีขนมหวานของชอบพี่คินด้วย” “ขอบคุณครับ นึกถ

เจ้าจันทร์ขับรถมาจอดหน้าร้านเพื่อซื้ออาหารเป็นมื้อเที่ยงให้ชายหนุ่ม เธอเลือกข้าวหน้าเป็ดและเค้กสามชิ้นเป็นของหวานและน้ำผลไม้ล้างปาก หลังจากที่ซื้อเสร็จก็ขับรถไปบริษัทของภาคินทันที สองเท้าก้าวเข้ามาบริษัทที่คุ้นเคย ทักทายพนักงานไปตลอดทางด้วยรอยยิ้มแจ่มใสก่อนจะเดินเข้าไปในลิฟต์พออยู่ในลิฟต์รอยยิ้มหวานก็หายไปทันทีกลับถูกแทนที่ด้วยใบหน้าที่เฉยเมยและว่างเปล่า จนกระทั่งประตูลิฟต์เปิดออก เธอก็ก้าวออกไปทันทีและทักทายเลขาหน้าห้องด้วยความคุ้นเคยพร้อมของฝากเป็นเค้กหนึ่งชิ้น มือเล็กเปิดประตูเข้าไปกลับเห็นฉากที่ทั้งสองคนกำลังเกี่ยวรัดกันและรีบผละตัวออกจากกันเมื่อเห็นเธอเดินเข้ามา “ขอโทษที่ขัดจังหวะค่ะพอดีเอาข้าวเที่ยงมาให้ แต่คงไม่ต้องกินแล้วเนอะดูท่าจะอิ่มแล้ว” พูดจบก็หันหลังเดินหนีทันทีทำให้ภาคินรีบวิ่งมาคว้าข้อมือไว้“เจ้ามันไม่มีอะไรครับ เจ้ากินข้าวกับพี่ก่อนนะครับคนดี”“แต่พี่คินมีแขกนี่คะเจ้าไม่อยากรบกวน”“ไม่รบกวนเลยครับ ไม่เลย” เมลดาที่มองเห็นภาพที่ทั้งสองคนง้องอนกัน ก็รู้ทันทีว่าเจ้าจันทร์ต้องการจะทำอะไร เธอได้แต่เก็บความไม่พอใจเอาไว้ภายในไม่ให้มันแส

เจ้าจันทร์เดินตามชายหนุ่มออกไปอย่างว่าง่าย ก่อนจะยิ้มแห้งให้เลขาหน้าห้องด้วยความจนใจ ตอนโดนลากก็ไม่ได้สังเกตด้วยสิว่ามีใครเห็นบ้าง ช่างเถอะ ไหน ๆ ก็เกิดขึ้นไปแล้วอายไปก็เท่านั้น เธอเดินตามภาคินจนเข้าไปในลิฟต์ แต่ใบหน้าก็ยังเห่อร้อนไม่หาย สัมผัสจากหลังมือยังอุ่นอยู่เลยและมันยังซึมลึกเข้าไปในความรู้สึกของเธอด้วย“เจ้าเป็นอะไรหรือเปล่าลุกลี้ลุกลนแบบนั้น” ภาคินถามออกมาด้วยความเป็นห่วง“ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย” เจ้าจันทร์สูดลมหายใจเข้าลึกแล้วเชิดหน้าขึ้น แต่ก็ไหล่ตกเหมือนเดิม จึงหันไปทุบตีภาคินจนอีกคนหัวเราะลั่น“เป็นอะไรครับ หน้าแดงใหญ่แล้ว” “ไม่ได้เป็น” เสียงอู้อี้ที่ตอบรับอยู่บนอกแกร่งทำให้ภาคินกอดรัดแน่นกว่าเดิมจนลิฟต์เปิดออกทั้งสองจึงผละออกจากกัน เจ้าจันทร์รีบสาวเท้าออกไปด้วยความเขินอาย ต่างจากภาคินที่ทำหน้าเสียดายขึ้นมาห้างสรรพสินค้า เมื่อเข้ามาในห้างเจ้าจันทร์ก็เดินไปแผนกของสดเลือกนั่นดลือกนี่ไม่หยุด แต่พอได้กลิ่นอาหารลมก็ตีตื้นขึ้นมาทันที แต่ยิ่งฝืนอาการก็ยิ่งแย่จนภาคินจับสังเกตได้เลลยพามายืนตรงโซนขนมเพื่อให้หายใจสะดวกขึ้น“ยืนตรงนี้นะ ไมเกรนกำเ

ติ๊ด! แกร๊ก!หญิงสาวพยายามทำเสียงให้เบาที่สุดแต่ประตูกลับไม่รักดี มือเล็กปิดประตูอย่างแผ่วเบาพร้อมกับเดินโซซัดโซเซเข้าห้องถ้าไม่ได้ยินเสียงเรียกจากด้านหลัง“เจ้าจันทร์!” ห้องที่มืดมิดก็พลันสว่างโร่ทันทีที่ไฟเปิด พร้อมใบหน้าของเจ้าของห้องที่ยืนนิ่งเหมือนกับยักษ์ปักหลั่น“เอ่อ..พี่คิน ยังไม่นอนอีกหรือคะ” เจ้าจันทร์เอ่ยเสียงอ่อยเพราะรู้ความผิดตัวเองดี“กี่โมงแล้วครับเจ้าจันทร์” ภาคินถามพลางใช้สองนิ้วเคาะไปที่นาฬิกาข้อมืออย่างแรง สองขาก็เดินมานั่งบนโซฟาตัวเดิมอีกครั้งหญิงสาวเดินมายืนตรงหน้าพร้อมกับโถมตัวนั่งคร่อมบนตักภาคิน สองมือโอบรอบคอใช้สายตาออดอ้อนก่อนจะเอ่ยตอบ“ตีสามแล้วค่ะ” “รับปากพี่กี่โมงครับเที่ยงคืนใช่ไหม แต่เจ้ากลับไม่สนใจคนที่รออยู่ที่ห้องเลยมองข้ามความเป็นห่วงของพี่ที่มีให้ โทรไปก็ไม่รับข้อความส่งไปก็ไม่อ่าน”“อื้อ! ขอโทษค่ะ แต่พี่จะบ่นอะไรนักหนา” หญิงสาวขอโทษแต่ปากก็ขมุบขมิบด้วยความไม่พอใจตรงซอกคอชายหนุ่มภาคินที่ได้ยินคำตอบก็ฉุนกึกถึงแม้ถ้อยคำสุดท้ายจะเบาแต่กลับได้ยินอย่างชัดเจน เขาไม่พอใจที่หญิงสาวไม่รักษาคำพูดเมินความ