บทที่ 2

 

                  การแสดงสุดคูลของผู้อำนวยการฝ่ายครีเอทีฟจบลงหลังร้องเพลงที่สามเสร็จ แต่ก็ยังมีคนเรียกร้องให้เขาแสดงต่อเพราะยังหลงใหลกับภาพลักษณ์หนุ่มแบดบอยบนเวที

            ลุคคาไม่ใช่คนบ้ายอ รู้ดีว่าควรหยุดเมื่อไร และสำหรับเขา สามเพลงในคืนนี้ก็ถือว่า “มากพอ” แล้ว

            เขาเพียงยิ้มบางตอบรับเสียงเชียร์เหล่านั้น เดินลงเวทีเงียบๆ พร้อมกับเพื่อนร่วมวง ยกเวทีให้กับทีมต่อไปขึ้นแสดง

            วรรณนรีรู้สึกเหมือนหลุดจากบ่วงอะไรสักอย่างที่สะกดหัวใจเธอเอาไว้ ยกวิทยุสื่อสารขึ้นมาเพื่อรันคิวการแสดงของทีมจากแผนกอื่นต่อ พร้อมทั้งถือโอกาสนี้เดินตรวจความเรียบร้อยภายในงาน

            “ระวังด้วยล่ะ อย่าไปชนใครเข้านะ”

            วรรณนรีเอ่ยเตือนเด็กเสิร์ฟคนหนึ่งที่ดูเงอะงะเป็นพิเศษ เมื่อสอบถามดูจึงรู้ว่าเพิ่งทำงานบริการครั้งแรก

            วรรณนรีคอยกำกับความสงบเรียบร้อยของงานเลี้ยงรวมถึงแนะนำพนักงานเสิร์ฟด้วยความเอาใจใส่อยู่ภายใต้การเฝ้ามองของลุคคาแทบทุกฝีก้าว แม้ว่าเขาจะกำลังพูดคุยกับเพื่อนฝูงแต่กลับไม่ลืมวรรณนรี ด้วยความที่เธอเพิ่งจะผ่านโปร บรรจุเป็นพนักงานประจำของบริษัท ก็ถูกโยนงานใหญ่ระดับนี้ให้จัดการเพื่อเป็นบททดสอบสุดท้าย...

            ความจริงแล้วลุคคาไม่จำเป็นต้องเสี่ยงกับเด็กใหม่ แต่เขาแค่อยากพิสูจน์ว่าเธอมีความสามารถจริงๆ

            และที่ต้องจับตามองเช่นนี้ไม่ใช่ว่าเป็นห่วง แต่กลัวว่าเธอจะทำอะไรพลาดแล้วพลอยให้เขาเสียหน้าไปด้วย

            ทว่าจากสิ่งที่เห็นดูแล้วเขาคงจะกังวลมากไป...

            ลุคคาผุดยิ้มมุมปากโดยไม่รู้ตัว มองชุดสูทสุภาพสีเข้มตัดกับเสื้อเชิ้ตสีขาวข้างใน แถมยังมัดผมถึงเป็นหางม้าอีก ภาพลักษณ์แบบนั้นอย่างกับบอดี้การ์ดสาวของใครสักคนแหนะ

            จู่ๆ กล้ามเนื้อหัวใจก็ตุกวูบหนึ่ง ลุคคาชะงัก แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก มองวรรณนรีที่กำลังตักเตือนเด็กเสิร์ฟ พลางนึกในใจ -เดี๋ยวนี้รู้จักสอนคนอื่นก็เป็นแล้วงั้นเหรอ

            เวลาผ่านไปสักพัก การแสดงบนเวทียังคงดำเนินต่อไปตามลำดับที่ถูกกำหนดเอาไว้ ฝ่ายผู้บริหารก็เริ่มพาลูกน้องเดินชนแก้ว พูดคุยแนะนำ รวมถึงฝากฝังกับแผนกอื่นๆ ตามธรรมเนียมที่เคยมีมา

            วรรณนรียืนดูแลความเรียบร้อยอยู่ห่างๆ คอยสังเกตภาพรวมอยู่ตลอดเวลา ย่อมเห็นผู้บริหารกลุ่มต่างๆ พบปะพูดคุยกัน หนึ่งในนั้นก็คือลุคคา ผู้อำนวยการฝ่ายครีเอทีฟ หัวหน้าใหญ่ของเธอนั่นเอง

            “...งานวันนี้ออกมาดีใช้ได้เลยนี่ ตอนลุคคามาของานจากฝ่ายการตลาดไปให้เด็กใหม่ ผมยังแอบกังวลอยู่เลย แต่เหมือนจะคิดมากไปเอง”

            คุณอเล็กซ์หัวหน้าฝ่ายการตลาดถือแก้วขึ้นมาในเชิญนับถือความสามารถของเธอ เดิมทีเขามาหยิบเครื่องดื่ม และเห็นวรรณนรียืนอยู่ จึงได้ชวนคุย และแอบสารภาพแบบอ้อมๆ ว่าเขาไม่ไว้ใจที่เธอเป็นผู้รับผิดชอบจัดงานเลี้ยงใหญ่ของบริษัทในครั้งนี้

            และยังคลางแคลงใจด้วยว่าลุคคาให้ความสำคัญกับวรรณนรีมากเกินไป จนแอบเป็นห่วงว่าจะเสียการใหญ่ แต่หญิงสาวตรงหน้าพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าเธอมีฝีมืออยู่บ้าง สายตาที่คุณอเล็กซ์มองวรรณนรีจึงเปลี่ยนไปเล็กน้อย

            “ขอบคุณค่ะ... แต่ฉันยังมีหลายอย่างต้องเรียนรู้อีกเยอะ หวังว่าจะได้โอกาสพัฒนาฝีมือต่อไป” วรรณนรียิ้มอย่างถ่อมตน

            “ฮ่าๆ พูดได้ดี มา ดื่มฉลองการสักแก้ว” คุณอเล็กซ์หัวเราะชอบใจ หยิบแก้วแชมเปญบนโต๊ะขึ้นมาส่งให้วรรณนรี

            ทว่าหญิงสาวกลับทำหน้าลำบากใจ

            “เกรงใจค่ะ ขอเป็นน้ำเปล่าแทนได้ไหมคะ ฉันไม่อยากประมาทน่ะ” วรรณนรีหยิบแก้วน้ำเปล่าขึ้นมาแทน ไม่ได้รับแชมเปญจากคุณอเล็กซ์

            คุณอเล็กซ์ตกใจเบาๆ ที่พนักงานตัวเล็กๆ ตรงหน้ากล้าปฏิเสธ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นมือใหม่ และมีความตั้งใจจริง จึงไม่อยากกดดันมาก แต่ก็อดไม่ได้ที่จะให้บทเรียน

            “ผู้ใหญ่ให้ของก็ควรรับไว้นะ ส่วนจะจัดการยังไง ก็ขึ้นอยู่ที่ตัวเอง”

            “ขอโทษค่ะ ฉันไม่รู้ความเอง หวังว่าคุณอเล็กซ์จะไม่ถือสา” วรรณนรีรู้ตัวว่าเสียมารยาท จึงรีบกล่าวขอโทษและแอบซาบซึ้งใจที่คนตรงหน้าสอนวิธีรับมือให้อย่างจริงใจ

            มือขาวเนียนวางแก้วน้ำในมือลงแล้วรับแชมเปญจากคุณอเล็กซ์มาถือ ชนแก้วกับเขาพอเป็นพิธี แต่ไม่ได้ดื่ม

            ระหว่างนั้นลูกน้องของคุณอเล็กซ์ก็โผล่มา หลังจากพูดคุยกันพอหอมปากหอมคอ ก็ได้เวลาที่คุณอเล็กซ์จะพาผู้ใต้บังคับบัญชาไปทักทายผู้หลักผู้ใหญ่ในบริษัทต่อ และหนึ่งในนั้นก็ไม่พ้นลุคคา เมื่อจะไปพบลุคคาทั้งที การพาเด็กใต้สังกัดของเขาไปด้วยจึงไม่ใช่เรื่องผิดอะไร

            “พวกเราจะไปทักทายผู้อำนวยการฝ่ายครีเอทีฟ หนูวรรณนรีไปด้วยกันสิ”