MasukShare
บทที่ 3
Terakhir Diperbarui:
2025-10-09 15:05:09ทีมการตลาดเดิมตามคุณอเล็กซ์ไปที่โต๊ะของลุคคา ส่วนวรรณนรีหลบอยู่ด้านหลังคนอื่น แม้ลุคคาจะเป็นเจ้านายโดยตรงของเธอ แต่เธอก็ไม่ได้อวดอ้างตัวเอง หรือคิดจะทำตัวโดดเด่นแม้แต่น้อย ตรงข้ามกลับแอบกลัวว่าจะโดนเขาตำหนิด้วยซ้ำที่มาเอ้อระเหยอยู่ตรงนี้ ไม่ใส่ใจดูแลงานให้ดี
ระหว่างพูดคุยกันอยู่ คุณอเล็กซ์สังเกตเห็นสายตาของลุคคาเหลือบมองไปทางอื่น ซึ่งตรงนั้นมีวรรณนรียืนอยู่ จึงหัวเราะและดึงหญิงสาวเข้ามาในบทสนทนาอย่างลื่นไหล
“ลูกน้องของนายนี่เก่งจริงๆ ได้คนเก่งเข้าทีมอีกแล้วนะ”
“คุณอเล็กซ์ชมเกินไป”
“ฮ่าๆ หนูวรรณนรีมีความสามารถไม่น้อย”
“คุณอา...”
เสียงหวานใสที่เต็มไปด้วยความมั่นใจดังขึ้น เจ้าของร่างบางระหงส์ในชุดเดรสสีเขียวมีสไตล์เดินเข้ามา และไม่รู้เพราะความสวยของเธอหรือเปล่า คนที่ยืนขวางทางอยู่ทีแรกล้วนเต็มใจหลีกให้โดยไม่ต้องเอ่ยปากขอร้อง
“พิชชี่”
อเล็กซ์เอ่ยชื่อหญิงสาวตรงหน้า เมื่อทุกคนพร้อมใจเปิดทางให้ อเล็กซ์ก็กล่าวต้อนรับเธอเป็นอย่างดี เขาทักทายเธออย่างสนิทสนมเสร็จก็หันไปทางลุคคา
“ลุคคานี่พิชชี่ พิชญา ซีอีโอ เบอร์รี่ดอลล์ (Berry Doll)”
เบอร์รี่ดอลล์ บริษัทของเล่นที่กำลังมาแรงในขณะนี้ ไม่มีใครไม่รู้จัก และพิชญาในฐานะซีอีโอ คือหญิงสาวที่ทุกคนต่างยอมรับในความสามารถ มีใครบ้างไม่รู้ว่าเธอเป็นมันสมองสำคัญที่ปลุกปั้นให้แบรนด์ซึ่งเคยซบเซากลับมาครองตลาดได้อีกครั้ง ด้วยวิสัยทัศน์กว้างไกลและการตัดสินใจที่เฉียบคม จนทั้งวงการต่างยอมรับว่า หากไม่มีพิชญา เบอร์รี่ดอลล์ก็คงไม่รุ่งเรืองเช่นวันนี้
การที่พิชญามาปรากฏตัวที่นี่สร้างความฮือฮาไม่น้อย
“ไม่เจอกันนานเลยนะ”
คำทักทายของลุคคาเองก็ทำให้ทุกคนที่ได้ยินต่างตกตะลึง
“อือ กี่ปีแล้วนะ” พิชญาก็ดันตบมุกอีก
“นี่... รู้จักกันอยู่แล้วเหรอ” อเล็กซ์ที่เป็นคนแนะนำให้ทั้งคู่รู้จักกันเอ่ยขึ้น ไม่เคยรู้มาก่อนว่าลุคคากับพิชญามีความเกี่ยวข้องกัน
“เพื่อนสมัยเด็กน่ะ” ลุคคาไม่อ้อมค้อม เขาเป็นคนมีความจำดีเลิศ ไม่มีทางผิดคนแน่นอน และเหมือนทางพิชญาเองก็ไม่ลืมเช่นกัน
“นายนี่มัน...” อเล็กซ์ส่ายนิ้วไปมาใส่หน้าลุคคา
“ถึงจะบอกว่าเพื่อนสมัยเด็ก แต่เราไม่ได้เจอกันนานมากแล้วค่ะคุณอา”
พิชญาปลอบใจอเล็กซ์ไม่ให้คิดมาก
“ถ้าอย่างนั้นก็เข้าทางพอดี คนกันเอง มีอะไรก็คุยกันง่าย” อเล็กซ์คลี่ยิ้ม ปรับตัวไปตามสถานการณ์ได้อย่างลื่นไหล อีกอย่างเขาก็ไม่ได้ไม่พอใจที่ทั้งคู่รู้จักกันมาก่อน แค่แกล้งทำไปอย่างนั้นเพื่อเพิ่มอรรถรสในการพูดคุย
พิชญาหัวเราะร่วน แต่ก็ยังมีท่าทีที่สง่างามและวางมาดสมกับเป็นซีอีโอสาวสวยผู้เก่งกาจ เธอพูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดกับทุกๆ คนอย่างเป็นกันเอง ไม่ถือตัว และยังให้คำแนะนำกับหลายๆ คนด้วยความจริงใจ ไม่หวงความรู้ ทุกคนต่างก็ชื่นชมเธอไม่หยุด ทั้งที่พูดออกมาอย่างเปิดเผย และที่เก็บเอาไว้ในใจก็มี
หนึ่งในนั้นคือวรรณนรี เธอมองพิชญาราวกับเป็นไอดอลของตัวเอง วาดฝันว่าสักวันเธอจะประสบความสำเร็จเหมือนคนคนนี้ได้หรือเปล่านะ
งานเลี้ยงบริษัทจบลง แต่งานของวรรณนรียังไม่จบ
เธอต้องคอยดูแลความเรียบร้อย จนส่งพนักงานคนสุดท้ายที่เมาไม่ได้สติขึ้นรถแท็กซี่กลับบ้านเสร็จ จึงถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก เหลือเพียงเธอกับทีมงานไม่กี่คนที่กำลังเก็บกวาดสถานที่เงียบๆ ความครึกครื้นเมื่อชั่วโมงก่อนจางหายไป เหลือเพียงความเหนื่อยล้าที่ค่อยๆ โถมเข้ามาแทน
เธอกำลังจะก้มลงช่วยเก็บเศษริบบิ้นที่ตกอยู่บนพื้น ทว่ารองเท้าหนังเงาวับคู่หนึ่งกลับก้าวมาหยุดอยู่ตรงหน้า ก่อนที่น้ำเสียงทุ้มคุ้นหูจะดังขึ้นเหนือศีรษะ
“ทำได้ดีมาก”
“....”
วรรณนรีเงยหน้าขึ้น พบสายตาคมที่ทอดมองมาอย่างจับจ้อง แสงโคมไฟจากด้านหลังขับให้เงาร่างสูงดูเด่นกว่าเดิม เขาเอียงศีรษะน้อยๆ เหมือนจะบอกให้เธอวางมือจากงานเก็บกวาด
“ไปกันได้หรือยัง”
เธอกะพริยตาอย่างงุนงง ยังไม่ทันเอ่ยถามเขาก็พูดต่อ
“คนอื่นรออยู่”
น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงเจตนาชัดว่าไม่ใช่คำชวน แต่เป็นคำสั่ง
วรรณนรีเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะนึกได้ว่าก่อนหน้านี้คุณอเล็กซ์ชวนเขาไปเที่ยวต่อ แต่ลุคคาปฏิเสธเพราะมีธุระและจะตามไปทีหลัง
ความจริงเขาไม่ได้ไปไหนไกล แค่ยืนรอให้แน่ใจว่าเธอทำงานเสร็จเรียบร้อยแล้วค่อยไป
วรรณนรีไม่กล้าปริปากระหว่างนั่งอยู่ในรถที่ลุคคาเป็นคนขับ จากสถานที่จัดเลี้ยงมายังบาร์ที่อเล็กซ์นัดไว้ห่างกันไม่ถึงสิบกิโลเมตร ใช้เวลาไม่นานก็ถึง
“ทำไม ทำไมต้องให้ฉันมาด้วยคะ”
วรรณนรีประท้วงเสียงอู้อี้เมื่อรถขยับเข้าสู่ช่องจอดวีไอพี แล้วก็ได้รับสายตาคมกริบแบบที่เจ้านายมองลูกน้องกลับมา
“พิชชี่เป็นลูกค้าคนสำคัญ เธอควรทำความรู้จักไว้”
“....”
วรรณนรีกำลังจะเถียง แต่เขาจอดรถเสร็จและลงจากรถทันที ทำให้เธอพูดอะไรไม่ออก รีบเปิดประตูลงจากรถตามเขาไป
Bab terbaru
เจ้านายคนนี้ห้ามรัก บทที่ 128
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะร่วนราวกับไม่ได้คิดอะไร[ฮ่าๆ งั้นเหรอครับ ไม่เป็นไร ผมจะรอคำตอบจากนาเองว่า ‘ชอบ’ หรือเปล่า]ปลายสายจงในเน้นคำว่าชอบโดยเฉพาะลุคคาไม่ได้ตอบทันที สายตาคมกวาดมองกุญแจรถ ก่อนจะสบตากับคนบนโต๊ะ ที่กำลังนั่งกระวนกระวายเพราะโดนแย่งโทรศัพท์ไปคุย“ไปดูไหม” เขาพูดกับวรรณนรีราวกับนึกขึ้นได้ลอยๆ “ไหนๆ ก็ส่งมาถึงที่แล้ว”คำชวนธรรมดา แต่กลับทำให้คนในสายเงียบไปอีกครั้งวรรณนรีชะงัก เหลือบมองโทรศัพท์ที่แนบอยู่ข้างหูของลุคคา ลุคคายกมุมปากบางๆ เอ่ยประโยคสั้นๆ กับคนปลายสาย แล้ววางสายทันที“แค่นี้นะครับ ผมจะพาคนไปเช็กของ”คำพูดสองแง่สองง่ามจากปากคนหน้านิ่ง เป็นอะไรที่ยากจะคาดเดา เพราะไม่รู้ว่าเขาเจตนาหรือไม่เจตนา แต่ผิวแก้มวรรณนรีกลับร้อนวูบวาบ ดันเผลอคิดไปในแง่ไม่ดีก่อนแล้ว มันน่าอายตรงนี้แหละคเชนทร์ที่ยืนอยู่ที่เดิมถึงกลับกลั้นหายใจ บรรยากาศในห้องตึงเครียดแปลกๆ แต่ก็ไม่อยากซอกแซ่กให้มากความ เขาถือโอกาสที่ลุคคาวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ เอ่ยขอตัวด้วยคำพูดสุภาพ ปลีกตัวออกจากห้องทันทีความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอย่างแท้จริงวรรณนรีหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะขึ้นมาดู เมื่อแน่ใจว่าสาย
เจ้านายคนนี้ห้ามรัก บทที่ 127
เพิ่งจะทำความเข้าใจกับเรื่องงานเลี้ยงหลานสาวของรองประธานได้ไม่นาน ประตูห้องก็ถูกเคาะติดต่อกันสามที ตามมาด้วยเสียงเลขาฯ ที่คุ้นเคย “ผู้อำนวยการครับ มีคนฝากของมาให้” เสียงทุ้มสุภาพแต่ก็มีความเป็นกันเองอยู่มากดังมาจากด้านหลังบานประตู วรรณนรียังไม่ทันได้คิดอะไร เสียงลุคคาก็ดังทันที “สงสัยจะเป็นบัตรเชิญ...” วรรณนรีสบตาเขาแวบหนึ่ง ไม่ได้ออกความเห็น แค่เอ่ยปาก อนุญาตคนที่รออยู่ด้านหลังบานประตู “เข้ามาค่ะ” เลขาหนุ่มในชุดทำงานสีเรียบ เดินถือกล่องสี่เหลี่ยมสีเทาติดโบว์แดงดอกใหญ่เข้ามา นี่คือบัตรเชิญเหรอ... วรรณนรีนึกสงสัยในใจ แลกเปลี่ยนสายตากับลุคคา ทว่าลุคคาไม่ตอบทันที แค่มองกล่องในมือของเลขาเงียบๆ “ผู้บริหาร ขอโทษที่มาขัดจังหวะครับ” คเชนทร์หยุดเดินในจุดที่พอเหมาะ หันไปค้อมศีรษะให้กับอดีตเจ้านาย เอ่ยด้วยรอยยิ้มจริงใจ ลุคคาส่ายหน้าไม่ถือสา สายตาจ้องมองกล่องใบเล็กในมือ “กล่องอะไร” “อ้อ...” คเชนทร์หันไปทางวรรณนรี “มีคนส่งของขวัญมาให้ผู้อำนวยการครับ”
เจ้านายคนนี้ห้ามรัก บทที่ 126
เสียงตึงตังที่ดังผิดปกติ ทำให้คนที่กำลังหลับสะดุ้งตื่น ท่ามกลางความมืดสลัว เงาร่างหนึ่งฟุบลงบนเตียง แรงยุบยวบสะเทือนคราวหนึ่ง เสียงหายใจที่คุ้นเคยดังหนักหน่วง วรรณนรีงัวเงียเอื้อมมือไปเปิดไฟหัวเตียง แม้จะเป็นแสงสีนวลที่เป็นมิตรต่อสายตา แต่การเปลี่ยนแปลงกะทันหันก็ยังส่งผลกระทบต่อดวงตา วรรณนรีหยีตามอง กลิ่นอายความง่วงงุนเกาะกุมอยู่เต็มม่านนัยน์ตา มองคนที่กำลังนอนคว่ำหน้าทั้งที่ยังสวมชุดทำงานอยู่ข้างๆ กลิ่นเหล้าคลุ้งอบอวล เสียงงึมงำชวนให้หงุดหงิดดังออกจากริมฝีปากที่กำลังขยับเบาๆ ยิ่งมองก็ยิ่งไม่น่าดูนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขากลับกลางดึก โดยเฉพาะช่วงหลังจากที่เลื่อนตำแหน่ง ก็มีออกไปสังสรรค์แบบนี้อยู่บ่อยๆก่อนหน้านี้ ที่เขาเป็นผู้อำนวยการ ก็มีแบบนี้เหมือนกัน จนวรรณนรีแอบกังวลว่าพอเธอรับตำแหน่ง อาจจะต้องมีกินเลี้ยงแบบนี้ กลัวว่าจะรับมือได้ไม่ดี ทว่าหลังจากเธอรับตำแหน่งจริงๆ กลับยังไม่มีโอกาสได้ไปพบปะสังสรรค์กับใครแบบนั้นเลยหรือเป็นเพราะเธอเพิ่งเป็นผู้อำนวยการได้ไม่นานก็เป็นได้แต่เรื่องที่ยังไม่เกิดคิดไปก็เท่านั้นวรรณนรีทั้งง่วง ทั้งเหนื่อย แต่กลิ่นเหล้าที่ฟุ้งออกมาจากร่างสูงเข้มข้นมากจน
เจ้านายคนนี้ห้ามรัก บทที่ 125
วรรณนรีก้าวลงจากรถ เดินเข้าตึกด้วยท่วงท่าสง่าผ่าเผย ระหว่างทางมีพนักงานทักทายไม่หยุด แต่เมื่อเดินพ้นไม่กี่ก้าว เสียงซุบซิบกลับลอยมากระทบหู “...เป็นผู้อำนวยการ แต่ยังเรียกรถผ่านแอปอยู่เลย” “ฮ่าๆ เก็บเงินสร้างบ้านอยู่มั้ง” แม้คำพูดจะดี แต่เจตนากลับส่อเสียดชัดเจน คิดว่าเธอไม่ได้ยินหรือไง วรรณนรีไม่อยากหันกลับไป เดินมารอลิฟต์ตามปกติ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น“รอด้วยค่ะ”ประตูลิฟต์กำลังจะปิด เสียงหวานใสกังวานก็ดังขึ้น วรรณนรีกดปุ่มหยุดลิฟต์ทันที ไม่ได้สนใจด้วยซ้ำว่าเจ้าของเสียงคือใคร แต่เมื่อเจ้าของเสียงเดินมาถึงหน้าลิฟต์พร้อมกับร่างสูงด้านข้าง นัยน์ตาวรรณนรีก็แข็งค้างไปชั่วขณะคาดไม่ถึงว่าจะเจอจีน่า... กับลุคคาที่ลิฟต์แบบนี้“วรรณนรี... บังเอิญจัง ขอบใจนะ”เจ้าของเสียงหวานใสยิ้มกว้าง คว้าแขนลุคคาเข้ามาในลิฟต์ด้วยกันวรรณนรีไม่มีทางไม่เห็น เพียงแต่พูดอะไรไม่ได้ สีหน้ายังคงสงบนิ่ง ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น“ไปข้างนอกมาเหรอ” เสียงทุ้มเอ่ยถาม ขณะสายตาจ้องมองตัวเลขชั้นที่ค่อยๆ ขยับขึ้นความเงียบโรยตัวลงกดทับคนทั้งสาม วรรณนรีเหลือบมองคนถาม สบต
เจ้านายคนนี้ห้ามรัก บทที่ 124
เพิ่งนั่งเก้าอี้ผู้อำนวยการได้ไม่กี่วัน ก็มีเรื่องให้ต้องปวดหัวไม่เว้นวัน แฟ้มเอกสารกองเต็มโต๊ะ ไหนจะต้องคอยออกไปพบลูกค้า ตรวจหน้างาน ประชุมทีมน้อยทีมใหญ่ เรียกว่าทำงานล่วงเวลามากกว่าตอนเป็นพนักงานตัวเล็กๆ ซะอีก วรรณนรีทอดถอนใจขณะหย่อนกายลงนั่งบนเก้าอี้สนาม สายตาทอดมองทีมงานที่กำลังวิ่งวุ่นกับการเตรียมงาน ถึงจะเป็นผู้อำนวยการ แต่สวัสดิการกลับไม่ต่างจากพนักงานทั่วไปถ้าไม่บอกก็คงไม่รู้ว่าสาวน้อยหน้าอ่อนคนนี้คือผู้อำนวยการคนใหม่...ทว่าต่อให้ไม่ได้รับการปฏิบัติเทียบเท่าผู้อำนวยการคนก่อน วรรณนรีก็ไม่คิดอะไรมาก เธอเป็นเพียงมือใหม่ ทั้งความน่าเชื่อถือ หรือแม้แต่บารมีย่อมเทียบลุคคาไม่ได้“ผู้อำนวยหัวหน้าให้มาถามว่าของว่างจะรับเป็นอะไรดี” ทีมงานเดินเข้ามาดูแล เป็นหญิงสาววัยสามสิบปลายๆ แต่งตัวทะมัดทะแมง รวบผมตึง สีหน้าท่าทางอย่างคนที่ทำงานภาคสนามมานาน ประสบการณ์โชกโชน และตอนนี้ก็เหมือนจะกำลังใช้สายตามองประเมินผู้อำนวยการคนใหม่อยู่ไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้จักวรรณนรี รู้ด้วยซ้ำว่าก่อนหน้านี้อีกฝ่ายเป็นเพียง AE ตัวเล็กๆ ที่คอยวิ่งวุ่นไปทั่วกองถ่าย ก้าวก่ายงานคนอื่นเ
เจ้านายคนนี้ห้ามรัก บทที่ 123
หลายเดือนต่อมา...โปรเจกต์พรรนรามีความซับซ้อนและใช้เวลานานกว่าที่คิดทว่าด้วยความมุ่งมั่นไม่ย่อท้อ บวกความช่วยเหลือจากทุกคน ท้ายที่สุดเป้าหมายก็บรรลุผลเสียงดนตรีจังหวะสนุกคลอเบาๆ อยู่ภายในห้องไพรเวตของโรงแรมพรรนรา แสงไฟสีอำพันสะท้อนผนังกระจกใส มองเห็นวิวเมืองยามค่ำที่ส่องประกายระยิบระยับวรรณนรียืนอยู่กลางวงล้อมของทีมงาน แก้มยังระเรื่อกับคำยินดีที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุด“ผู้อำนวยการคนใหม่ต้องเปิดเองนะคะ!”ใครบางคนยื่นขวดแชมเปญที่แช่อยู่ในถังน้ำแข็งมาให้ ไอเย็นเกาะเป็นละอองรอบขวดสีเขียวเข้ม นิ้วเรียวของเธอรับมันมาอย่างเก้ๆ กังๆ เสียงเชียร์ดังขึ้นพร้อมกัน“หนึ่ง… สอง… สาม!”เธอหมุนข้อมือเบาๆ ตามที่เคยเห็นในหนังจุกคอร์กกระเด็นพุ่งขึ้นไปกระทบเพดานเบาๆ ก่อนตกลงบนพรม เสียงหัวเราะและเสียงปรบมือดังสนั่น ฟองสีทองพุ่งล้นปากขวดเป็นสาย วรรณนรีเผลอร้องเบาๆ เมื่อฟองเย็นเฉียบกระเซ็นใส่มือ“ยินดีด้วย” ท่ามกลางเสียงโห่ร้องยินดี เสียงทุ้มที่แฝงไว้ด้วยพลังอำนาจก็เอ่ยขึ้นเบาๆ ลุคคาก้าวเข้ามาใกล้ ช่วยประคองขวดจากมือเธออย่างแนบเนียน มือใหญ่ซ้อนทับอยู่ครู่หนึ่งทั้งเหมือนตั้งใจและไม่ตั้งใจ ยากที่จะมีใครดูออกว่
Anda juga akan menyukai
คู่หมั้นสุดหวงของท่านอ๋องกระหายเลือด
ชาไทยเย็น40.4K Dibacaดวงใจอันธพาล NC25+
ฅนบนดอย54.4K Dibacaเกิดมาร่าน NC20+
Beefy Cat74.8K Dibacaพราวกลิ่นบุปผาตัณหารัก
พะเนินเทินทึก77.8K Dibacaหย่าหวนรักกลับมา
กชภาภัค3.7K Dibacaหวงรักเลขาจำเป็น
แพรสีนิล2.1K Dibacaลิ้มลองรักเพื่อน
เด็กหญิงมอมแมม (I'm star)2.1K Dibacaขย่มรักลุงดำเอวดุ
กาสะลอง1.9K Dibaca
