บทที่ 4

 

            ภายในห้องวีไอพีของบาร์ระดับสูง พนักงานจากฝ่ายการตลาดและครีเอทีฟหลายคนนั่งล้อมวงกันอยู่บนโซฟายาว แต่ไม่ได้อยู่ครบทุกคน บางคนก็ขอตัวกลับไปแล้ว แต่ตัวหลักอย่างอเล็กซ์และพิชญายังอยู่

เมื่อเห็นลุคคาเดินเข้ามา บรรยากาศที่เริ่มกร่อยก็เหมือนถูกกระตุ้นให้ตื่นตัวอีกครั้ง

เสียงคุยเบาๆ แปรเปลี่ยนเป็นทักทายด้วยรอยยิ้ม หลายคนขยับตัวหลบให้เขามีที่นั่งอย่างเต็มใจ อเล็กซ์ยกแก้วขึ้นเชื้อเชิญ ส่วนพิชญาหยิบขวดไวน์ราคาแพงออกมาเทเพิ่มราวกับรอเวลานี้อยู่ เสียงพูดคุยรอบข้างที่กำลังแผ่วก็เริ่มมีเสียงหัวเราะคิกคักขึ้นมาอีกครั้ง

ตัวตนของลุคคามีอิทธิพลมาก จึงไม่มีใครใส่ใจกับพนักงานตัวเล็กๆ อย่างวรรณนรีที่เดิมตามหลังเขาเข้ามา กระทั่งที่นั่งก็ไม่มีใครเชื้อเชิญ เป็นเธอที่มองหาเอง

โซฟาภายในห้องวีไอพีเป็นรูปตัวยู หันหน้าเข้าหาจอภาพสำหรับร้องคาราโอเกะ

วรรณนรีลอบมองลุคคาที่รับแก้วไวน์จากพิชญา แล้วก็นึกน้อยใจเขาอยู่ลึกๆ เป็นคนลากเธอมาแต่กลับไม่สนใจสักนิด

แต่วรรณนรีไม่ใช่คนที่นั่งรอความตายอยู่เฉยๆ แม้จะแอบโมโหเจ้านายอยู่ในใจที่ไม่สนใจเธอ แต่เธอก็มีเพื่อนข้างๆ ที่พร้อมต้อนรับและเป็นเพื่อนคุยให้

มิตรภาพภายในวงเหล้า จุดติดเร็วอยู่แล้ว

แต่ไม่ว่าเพื่อนข้างๆ จะคุยกันถูกคอแค่ไหน วรรณนรีก็ไม่หลวมตัวดื่ม ทุกแก้วที่ยื่นมา เธอรับแค่จิบพอให้น้ำในแก้วแตะริมฝีปากเท่านั้น เมื่อเพื่อนเผลอก็แอบเททิ้งแบบเนียนๆ

เสียงเพลงคาราโอเกะดังไม่หยุด คนร้องเองก็ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนไปเรื่อย ลุคคาพูดคุยกับพิชญาและอเล็กซ์สีหน้าท่าทางดูผ่อนคลายราวกับกำลังสนุก เสียงหัวเราะของทั้งสามหลุดออกมาท่ามกลางจังหวะเพลง วรรณนรีเหลือบมองอยู่หลายแวบ แอบลุ้นว่าเมื่อไหร่ลุคคาจะแนะนำเธอให้กับพิชญา

ถ้าเข้าใจไม่ผิด ลุคคาพาเธอมาที่นี่ก็เพื่อสร้างคอนเนกชั่น เพราะงั้นเธอจึงแอบส่งสายตาไปทางเขาอยู่บ่อยๆ ทว่าจนแล้วจนรอด ก็ไม่มีวี่แววว่าเขาจะทำอย่างนั้น

จนถึงเวลาแยกย้าย

ขณะที่พนักงานคนอื่นกำลังคุยกันว่าจะกลับกันอย่างไร อเล็กซ์ก็ครุ่นคิดว่าจะเรียกคนมารับลุคคาแทน เพราะอีกฝ่ายดื่มเกินกว่าที่กฎหมายกำหนด แม้จะยังมีสติครบถ้วน แต่หากถูกสุ่มตรวจขึ้นมาอาจเสียประวัติได้

“พิชมีคนขับมารับ เดี๋ยวพิชไปส่งลุคเองค่ะ” พิชญาพูดด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง

อเล็กซ์ที่ก็ดื่มไปไม่น้อยเหมือนกันชะงักเล็กน้อย เขาเองก็มีคนขับรถมารับเช่นกัน และคิดว่าถ้าให้เขาซึ่งเป็นคนในบริษัทเดียวกันไปส่งก็น่าจะเหมาะกว่าให้พิชญาไป

“อ่า…” เขากำลังคิดอยู่ ทว่าสายตาดันเหลือบไปเห็นวรรณนรีที่ยังคงกระฉับกระเฉง ดวงตาสดใสไม่พร่าเลือน เป็นคนเดียวที่ไม่ถูกแอลกอฮอล์ครอบงำ

“ไม่รบกวนหนูพิชชี่ดีกว่า ให้ลูกน้องลุคคาไปส่งเถอะ อีกอย่าง เจ้านี่เอารถมาด้วย จะได้ไม่ต้องทิ้งไว้”

“ลูกน้องลุคคา เมากันหมดไม่ใช่เหรอ”

“ไม่หรอก… วรรณนรี หนูวรรณ-”

“คะ”

วรรณนรีกำลังจะออกจากห้องหันกลับมา พอรู้ว่าอเล็กซ์เรียกก็เดินมาหา มองคนทั้งสามด้วยแววตาสงสัย

“ไปส่งลุคคาหน่อย”

“คะ” วรรณนรีตั้งตัวไม่ทัน เบนสายตาไปทางลุคคาที่ยืนอึมครึมอยู่ข้างอเล็กซ์ กลิ่นแอลกอฮอล์ฟุ้งอยู่รอบตัวคนทั้งสาม เดาไม่ออกเลยว่าใครดื่มเยอะกว่าใคร แต่สีหน้าท่าทางของแต่ละคนกลับไม่มีหลุดเลย จนวรรณนรีอดที่จะนับถือไม่ได้

“ไม่ต้องลำบากหรอก ผมกลับเองได้”

อเล็กซ์เอ่ยขึ้น ไม่รู้ว่าเขาไม่อยากรบกวนเธอ หรือไม่กล้าฝากชีวิตไว้กับเธอกันแน่

“เอาน่าให้วรรณนรีไปส่งดีแล้ว”

อเล็กซ์ตบบ่าลุคคา ย้ำว่านี่คือตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุด เพราะถ้าลุคคาปฏิเสธ พิชญาก็จะออกตัวไปส่งอีก หรือหากลุคคายังยืนกรานจะกลับเอง ก็ต้องรอคนขับรถมารับ ยุ่งยากเสียเวลาไปกันใหญ่ ในเมื่อมีคนดีๆ อยู่จะรบกวนหน่อยก็คงไม่เป็นอะไร

ลุคคาเข้าใจความหมายที่อเล็กซ์ต้องการสื่อ เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนพยักหน้าบอกวรรณนรี

“งั้นก็ฝากด้วย”

“เอ่อ ค่ะ”

วรรณนรีเก็บงำความรู้สึกอึดอัดเอาไว้ข้างใน พยักหน้ารับอย่างลูกน้องที่เชื่อฟัง กล่าวลาอเล็กซ์กับพิชญาตามมารยาทแล้วรีบตามแผ่นหลังกว้างของลุคคาออกมา