Se connecterPartager
บทที่ 187
Dernier chapitre
เจ้านายสายฟ้าแลบ บทที่ 726
คำพูดนี้ช่างกำกวมและคลุมเครือราวกับว่าตัวของซูหว่านเป็นหนึ่งในอาหารบนจานที่ถูกจัดเตรียมไว้ให้เขาลิ้มลองเช่นนั้นความรู้สึกไม่สบายใจเล็ก ๆ จึงก่อตัวขึ้นในใจของซูหว่านทว่าเธอก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา พร้อมกับปฏิเสธคำชวนดื่มไวน์ของฮั่วจี้เจ๋ออย่างนิ่มนวล “ฉันต้องขับรถค่ะ คุณชายเจ๋อเชิญตามสบายเลย ไวน์แดงของที่นี่รสชาติดีมากทีเดียวค่ะ”“ผมก็นึกว่าพี่หกจะควบคุมเข้มงวดซะอีก ขนาดออกข้างนอกยังไม่ยอมให้คุณดื่มสักแก้วเลยเหรอ”“นั่นสิคะ” ซูหว่านเท้าคาง แกล้งทำท่าทางถอนหายใจด้วยความหนักใจ แต่บนใบหน้ากลับประดับไว้ด้วยรอยยิ้มแห่งความสุขที่ใครมองปราดเดียวก็รู้ทันที “เขาเป็นแบบนั้นแหละค่ะ แม้แต่อยู่บ้านก็ยังไม่ยอมให้ฉันดื่มเลย พอดีฉันแพ้แอลกอฮอล์น่ะค่ะ”มุมปากของฮั่วจี้เจ๋อยกขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยยิ้มจาง ๆ ออกมาทว่าพออาหารยกมาเสิร์ฟ รอยยิ้มจางๆ นั้นก็พลันมลายหายไปจนหมดสิ้นเซ็ตอาหารที่ซูหว่านสั่งมีแต่ผักล้วน ปากบอกว่ามากินข้าว แต่เอาเข้าจริงแทบไม่ต่างอะไรกับการกินหญ้าเลยหากพูดตามคำของฉีเหมี่ยวแล้ว วัวยังกินอาหารที่มีเนื้อสัตว์มากกว่าที่ซูหว่านกินเสียอีกซูหว่านเป็นคนอ้วนง่าย ปกติถ้ามีเวลา
เจ้านายสายฟ้าแลบ บทที่ 725
นอกจากตอนที่ไปร่วมงานแต่งงานของสวี่เพียวเพียวกับฮั่วจี้เซินเมื่อครั้งก่อน แล้วบังเอิญได้เพิ่มไลน์กันไว้โดยบังเอิญซูหว่านก็คิดไม่ตกเลยว่าเพราะเหตุใดฮั่วจี้เจ๋อถึงส่งดอกไม้มาให้เธอแถมยังเขียนการ์ดที่มีความกำกวมชวนคิดขนาดนั้นอีกจะมองมุมไหนก็น่าสงสัยอยู่ดีทว่าในเมื่อส่งมาแล้ว ซูหว่านจึงหันไปบอกกับซาลวี่เอิน“พี่ช่วยส่งของขวัญตอบแทนให้ทีนะคะ ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาต้องการจะทำอะไร”ซาลวี่เอินก็รู้สึกงุนงงเช่นกันฮั่วจี้เจ๋อมีแผนการอะไรซ่อนอยู่กันแน่?หลังจากซูหว่านสั่งความเสร็จก็วางโทรศัพท์ไว้ข้างกายกระทั่งช่วงเลิกงานยามบ่าย ณ ลานจอดรถ ซูหว่านยังไม่ทันหารถของตัวเองเจอ เสียงบีบแตรก็ดังขึ้นข้างกายเธอฮั่วจี้เจ๋อที่นั่งอยู่บนเบาะคนขับ ยิ้มอย่างมีความหมายลึกซึ้ง “คุณซู ได้รับดอกไม้ที่ผมส่งไปหรือยังครับ? สนใจไปทานมื้อค่ำร่วมกับผมสักมื้อไหม”ซูหว่านชะงักไปจากนั้นจึงหันกลับไปมองฮั่วจี้เจ๋อที่นั่งอยู่ในรถราคาแพงระยับลูกหลานตระกูลฮั่วล้วนมีรูปร่างหน้าตาที่ดี แต่กระดูกกับผิวพรรณนั้นแตกต่างกันโครงกระดูกของฮั่วจี้เซินชวนให้รู้สึกยำเกรง เกิดมาก็มีใบหน้าราวกับปั้นแต่งส่วนฮั่ว
เจ้านายสายฟ้าแลบ บทที่ 724
สายการผลิตของแบรนด์ลูกถูกกำหนดขึ้นอย่างรวดเร็วสวี่เพียวเพียวครุ่นคิดอยู่นานสองนาน ก่อนจะตัดสินใจตั้งชื่อแบรนด์ลูกนี้ว่า ผสานวสันต์ผลิตภัณฑ์ชุดแรกที่จะปล่อยออกมามีชื่อว่า ร่วมปรีดาโดยเน้นชูจุดเด่นไปที่คอลเลกชั่นเครื่องประดับแต่งงาน แต่ในขณะเดียวกันก็คำนึงถึงการสวมใส่ในชีวิตประจำวันได้อย่างลงตัว ในส่วนของงานฝีมือและการผลิตจะรับผิดชอบโดยฝ่ายของเจินหยวนหลาง นับเป็นการร่วมมือกันแบบพันธมิตรที่แข็งแกร่งอย่างไร้ที่ติเมื่อกระบวนการผลิตถูกจัดวางไว้อย่างลงตัว ทั่วทั้งบริษัทก็เริ่มหมุนวนขับเคลื่อนและประสานงานกันราวกับเฟืองจักรที่ขบเข้าหากันอย่างรวดเร็วสวี่เพียวเพียวพาเหล่าผู้บริหารระดับสูงของบริษัทมาร่วมประชุมกันพี่เฉิน หัวหน้าแผนกประชาสัมพันธ์เอ่ยขึ้นก่อนว่า “คุณสวี่คะ ทางเราได้เตรียมแผนเส้นทางการโปรโมตไว้เรียบร้อยแล้วค่ะ แต่มีผู้บริโภคจำนวนไม่น้อยเลยที่แสดงความคาดหวังอยากให้ร่วมงานกับอาจารย์เหยียนเฟิงอีกครั้ง ก่อนหน้านี้ในคอลเลกชันนฤมิตปีกและคอลเลกชันสวนอีเดน เราเคยแนบภาพประกอบผลงานของเหยียนเฟิงแถมไปด้วย ซึ่งเป็นล็อตที่ขายหมดเกลี้ยงเร็วที่สุดเลยค่ะ”สวี่เพียวเพียวระบายยิ้มมุมปาก “พว
เจ้านายสายฟ้าแลบ บทที่ 723
“อืม ดีแล้ว”ฮั่วสวินเจินจำใจต้องเอ่ยปากชวน “ถ้าอย่างนั้นคุณไปกินด้วยกันไหมคะ?”เหลียงเจียเหยียนปรายตามองเธอแวบหนึ่งด้วยท่าทีเรียเฉย“ไม่ต้องหรอกครับ”เมื่อเขาปฏิเสธ ฮั่วสวินเจินจึงไม่ได้เอ่ยปากเซ้าซี้ต่อรถแล่นมาถึงหน้าประตูหมู่บ้าน เหลียงเจียเหยียนยังไม่ได้รีบกดปลดล็อกประตูรถทันทีภายในรถไม่ได้เปิดไฟ อาศัยเพียงแสงไฟสว่างจ้าจากดวงโคมขนาดใหญ่บริเวณหน้าประตูหมู่บ้านหรู เหลียงเจียเหยียนก็เอ่ยปากขึ้น“คุณเกลียดผมมากเลยเหรอ?”“เปล่าสักหน่อยค่ะ”“งั้นคุณคิดว่าคนอย่างผมเป็นยังไงบ้างครับ?”ปลายนิ้วของฮั่วสวินเจินจิกเกร็งเข้ากับเบาะที่นั่งรถยนต์เนื่องจากคำถามที่จู่ ๆ ก็โพล่งออกมาอย่างไร้ปี่มีขลุ่ย ทำให้ความรู้สึกข้างในใจของเธอยุ่งเหยิงสับสนไปหมด“ก็ดีนี่คะ คุณคู่ควรกับคนที่ดีกว่านี้แหละค่ะ”ชายหนุ่มข้างกายพ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างเห็นได้ชัดราวกับถูกคำพูดของเธอทำเอาโมโหจนกลายเป็นเรื่องขำขันเขายกศีรษะขึ้นเล็กน้อย เอนหลังพิงกับเบาะที่นั่ง สันจมูกและลูกกระเดือกโดดเด่นชัดเจน ราวกับคมดาบแหลมคมที่สามารถกรีดผ่านกลุ่มหมอกตรงหน้าให้แยกออกจากกันได้“คุณไม่เข้าใจความหมายของผมจริง ๆ
เจ้านายสายฟ้าแลบ บทที่ 722
แต่ในเมื่อถือมันติดมือมาแล้ว สู้เอาพกกลับไปเผาทำลายทิ้งที่บ้านน่าจะปลอดภัยกว่าฮั่วสวินเจินควานหากุญแจรถอยู่ตั้งนานสองนานแต่ก็หาไม่เจอคาดว่าเธอน่าจะเผลอโยนทิ้งไว้ที่บ้านตามความคุ้นเคยเสียมากกว่าเธอถือถุงบรรจุเศษกระดาษเดินออกมาด้านนอก ฮั่วสวินเจินกวาดสายตาหันไปมองทางประตูโดยอัตโนมัติ และสะดุดเข้ากับรถของเหลียงเจียเหยียนที่จอดอยู่ตรงมุมตึกพอดีความรู้สึกในใจตอนนี้บอกไม่ถูกเลยว่ามันคือความรู้สึกอะไรกันแน่ฮั่วสวินเจินยืนนิ่งอยู่กับที่ใบไม้สองใบปลิวร่วงหล่นลงมาจากต้นไม้ ตกลงแทบเท้าของเธอราวกับกำลังตั้งคำถามกับเธอว่า จะเลือกหันซ้าย หรือหันขวาดีแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นรถคันนั้น แล้วโบกแท็กซี่กลับบ้านไปเสียหรือจะตัดสินใจเดินเข้าไปหาเขาดีนะ?ฮั่วสวินเจินยื่นมือไปควานหาของในกระเป๋าทว่ากลับไปสัมผัสโดนซาลาเปาสองลูกจากเมื่อเช้าเข้าเสียอย่างนั้นซาลาเปาทั้งสองลูกเย็นชืดไปเสียแล้ว แต่ราวกับว่าต่อให้มีถุงพลาสติกกั้นอยู่ เธอก็ยังคงได้กลิ่นหอมของมันโชยออกมาจาง ๆเมื่อว่านฉู่กวางเห็นเธอยืนนิ่งอยู่ที่เดิมไม่ยอมขยับไปไหนเสียที “ผู้อำนวยการฮั่วครับ ฝั่งโน้นมีรถคันหนึ่งจอดรอคุณอยู่นะครับ!”
เจ้านายสายฟ้าแลบ บทที่ 721
ตั้งแต่บ้านสองไปจนถึงบ้านสาม เรื่องฉาวก็มีไม่เคยขาดสายแถมพอหลังจากงานศพ ความหลังที่ถูกปิดตายมานานหลายเรื่องก็ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาใหม่อีกครั้งกระทั่งเรื่องราวในอดีตสมัยที่ผู้อาวุโสฮั่วล่วงลับยังมีชีวิตอยู่ ก็ยังถูกสื่อมวลชนนำเอามาพูดถึงกันอย่างสนุกปากฮั่วสวินเจินถึงกับใช้ข่าวพวกนั้นเป็นกับแกล้มเวลาทานข้าวเลยทีเดียวแต่ถ้าให้ตัวเองต้องตกเป็นข่าวขึ้นมาบ้างล่ะก็ เธอขอปฏิเสธหัวชนฝาซูหว่านก็รีบปฏิเสธทันควันเช่นกัน “ฉันก็ไม่ได้เหมือนกันค่ะ ฉันดำรงตำแหน่งอยู่ในกลุ่มบริษัทแล้ว ถ้าเกิดฉันขึ้นไปพรีเซนต์ เดี๋ยวจะกลายเป็นเรื่องยุ่งเหยิงรุงรังเคลียร์ไม่จบสิ้นเอา”พูดไปพูดมา สุดท้ายแล้วก็เหลือแค่ทางเลือกเดียว คือต้องให้สวี่เพียวเพียวเป็นคนขึ้นไปนำเสนอด้วยตัวเองในส่วนของการขึ้นรูปชิ้นงาน สวี่เพียวเพียวยังคงตั้งใจว่าจะเดินทางไปที่เมืองซีสักรอบเพื่อไปดูว่าปรมาจารย์เสิ่นจะยังมีความสะดวกใจอยู่บ้างไหมเพียงแต่พอพ่วงเข้ากับเรื่องสุขภาพและวัยชรา สวี่เพียวเพียวก็อดรู้สึกเห็นใจและเกรงใจขึ้นมาไม่ได้เธอไม่เต็มใจที่จะไปรบกวนท่านเลยจริง ๆ ฮั่วสวินเจิน “ฉันเหมือนจะมีคุณน้าที่ทำงานด้านงานฝีมือการตีขึ้
Vous vous intéresseriez aussi à
