4

“ญาติของคนเจ็บหรือเปล่าครับ...ตอนนี้คนเจ็บปลอดภัยแล้วนะครับ”

ทั้งกมิตตรากับคุณอรรดายิ้มออกมาอย่างยินดี ดวงตาของคุณอรรดาชื้นไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความปีติ มือของนางจับกอบกุมจับมือบางของกมิตตราแน่น

“เห็นไหมคะ...แก้มบอกแล้วว่าคุณลุงต้องปลอดภัย คุณหมอกำลังย้ายคุณลุงไปห้องพักฟื้น เราไปรอที่ห้องกันก่อนดีกว่าไหมคะ...คุณป้าจะได้พักด้วย”

คุณอรรดามองหน้ากมิตตราด้วยแววตาขอบคุณก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ ทั้งสองประคองกันไปยังห้องพักในขณะที่คนไข้ยังมาไม่ถึง กมิตตราประคองร่างของคุณอรรดาลงนั่ง เพียงครู่ร่างของคนป่วยก็ถูกบุรุษพยาบาลเข็นเข้ามาก่อนที่ทุกอย่างจะชุลมุนเล็กน้อย ในที่สุดร่างของคุณคริสก็นอนบนเตียงคนป่วยรอบศีรษะถูกพันด้วยผ้าพันแผล สายน้ำเกลือระโยงระยางยิ่งทำให้คู่ชีวิตอย่างคุณอรรดาสงสารผู้เป็นสามีจับใจ

กมิตตรามองภาพคุณอรรดาจับมือหนาของสามีไว้แน่นยิ่งสะท้อนในหัวใจ ถ้าเธอมีพ่อกับแม่อยู่กันพร้อมหน้าแบบนี้ก็คงอบอุ่น ดวงตากลมโตของหญิงสาวร้อนผ่าวขึ้นมาเมื่อคิดถึงเรื่องรันทดของตัวเองถึงแม้เธอจะพยายามบอกตัวเองว่าเธอมีความสุขที่มีคุณแม่อธิการทั้งสองดูแล และมีคุณพ่ออาเธอร์ที่เปรียบเสมือนบิดาของเธอเลี้ยงดู แต่ส่วนลึกของหัวใจแล้วมันกลับโหยหาอ้อมกอดของผู้บังเกิดเกล้า

เปลือกตาบางกะพริบถี่ ๆ เพื่อขับไล่หยาดน้ำตาที่วิ่งมาขังคลอหน่วยตาของเธอออกไปให้พ้น สายตาของหญิงสาวทอดมองภาพคู่ชีวิตของคนตรงหน้าอย่างชื่นชม อิจฉาคนที่เกิดมาเป็นลูกของทั้งสองคนนี่เหลือเกิน นั่นสิ...ตั้งแต่เธอมาอยู่ตรงนี้หลายชั่วโมงยังไม่เห็นหน้าคนเป็นลูกของคุณอรรดาเลย หรือว่าทั้งคู่ไม่มีลูก

“คุณป้าอยู่เป็นเพื่อนคุณลุงก่อนนะคะ เดี๋ยวแก้มลงไปซื้อของใช้ส่วนตัวกับอาหารมาให้นะคะ”

ไม่ได้รอคำตอบรับจากคุณอรรดาทั้งสิ้นเมื่อร่างบางลุกออกไปจากห้องพักฟื้นคนป่วยอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้คุณอรรดามองตามอย่างอ่อนใจ นางอยากบอกเหลือเกินว่าไม่จำเป็นต้องไปซื้อของพวกนั้นเองหรอก คนของนางก็อยู่เดี๋ยวใช้ให้พวกนั้นไปซื้อก็ได้ แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว คุณอรรดาส่ายหน้าไปมาเล็กน้อยสายตามองตามหลังกมิตตราอย่างเอ็นดู

ร่างบางของกมิตตราหยุดชะงักเล็กน้อยเมื่อกลับมายังห้องพักของคุณคริส คิ้วเรียวของหญิงสาวขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นชายสองคนยืนอยู่หน้าห้องคนป่วย เธอมองของในมืออย่างครุ่นคิด ปล่อยให้คุณอรรดาอยู่กับสามีของเธอจะดีกว่า คนนอกอย่างเธอควรกลับไปยังที่ของตัวเองได้แล้ว ร่างบางเดินเข้าไปใกล้พร้อมกับฝากของในมือให้กับชายหนุ่มที่ยืนอยู่หน้าห้องพักของคริส ก่อนจะเดินออกไปไม่ฟังเสียงเรียกของบุรุษผู้นั้นแม้แต่น้อย

กมิตตรารีบเดินเข้าไปในโบสถ์อย่างรวดเร็วเมื่อเห็นคุณแม่อธิการเภตรายืนชะเง้อด้วยสีหน้ากังวล พอเห็นเธอเข้าเท่านั้นรอยยิ้มของคุณแม่อธิการก็แย้มออกมาอย่างโล่งใจ

“แก้ม...แม่นึกกังวลอยู่”

กมิตตรายกมือขึ้นไหว้คุณแม่อธิการอย่างสำนึกผิด

“แก้มขอโทษค่ะที่ทำให้คุณแม่อธิการเป็นห่วง”

คุณแม่อธิการเภตรายิ้มออกมาพร้อมกับส่ายหน้าไปมา ก่อนจะเอื้อมมือไปจูงมือกมิตตราเดินเข้าไปด้านในอันเป็นส่วนของบ้านพักของเด็กกำพร้า

“ไม่เป็นไรลูก...กินอะไรมาหรือยัง”

คำถามของคุณแม่อธิการเรียกรอยยิ้มของกมิตตราออกมาทันที แววตาชุ่มน้ำของหญิงสาวมองคุณแม่อธิการด้วยแววตาขอบคุณ

“แก้มดีใจที่สุดเลยค่ะ...นึกขอบคุณพ่อกับแม่ที่แท้จริงของแก้มทุกครั้งที่ทิ้งแก้มไว้ที่หน้าโบสถ์แห่งนี้ ทำให้แก้มได้มาเจอคุณแม่อธิการเภตราและคุณแม่อธิการจันดา”

คิ้วที่ค่อนข้างบางของคุณแม่อธิการเภตราขมวดมุ่นเล็กน้อย นางไม่ได้ยินกมิตตราพูดแบบนี้นานแล้ว นางยังจำเหตุการณ์วันนั้นได้ดี ท่ามกลางอากาศที่เริ่มหนาวเสียงเด็กน้อยคนหนึ่งร้องเสียงดังอยู่หน้าประตูโบสถ์ ทั้งบาทหลวงและพวกเธอต่างวิ่งเข้าไปดูจึงเห็นเด็กน้อยหน้าตาน่ารักคนนี้ นางจำได้ว่าตัวของเด็กน้อยในตอนนั้นเย็นเฉียบก่อนจะอุ้มเด็กน้อยมากอดเอาไว้ให้ความอุบอุ่น นับจากวันนั้นจนถึงวันนี้ก็กินเวลานับหลายสิบปี

“อย่าโกรธพ่อกับแม่ของหนูนะแก้ม อย่างน้อยพวกท่านก็มีบุญคุณทำให้แก้มได้เกิดมาลืมตาดูโลก แก้มควรดีใจที่เกิดมาอวัยวะครบสามสิบสอง ชีวิตของเราดีกว่าคนอื่น ๆ อีกนับร้อยนับพัน มองในทางที่เป็นบวก ชีวิตเราจะได้มีสุข”

น้ำเสียงโอบอ้อมอารีของคุณแม่อธิการเภตราเรียกหยาดน้ำตาให้วิ่งมาคลอหน่วยตาทั้งสองข้างของเธอ ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะคิดโกรธจะเกลียดผู้ให้กำเนิด แต่ก็มีบางครั้งที่นึกน้อยใจในโชคชะตาของตัวเอง ยามที่คิดว่าเธอเกิดมาโดยที่ไม่มีใครรักแม้กระทั่งผู้ให้กำเนิด

“แก้มเข้าใจค่ะ...แต่บางครั้งแก้มก็อดคิดไม่ได้ว่าไม่มีใครรักแก้ม แม้กระทั่งพ่อกับแม่ของตัวเอง”

น้ำเสียงสั่นเครือของกมิตตราทำให้คุณแม่อธิการยกมือขึ้นลูบศีรษะของหญิงสาวอย่างอ่อนโยน

“มีน้อง ๆ เพื่อน ๆ มีคุณแม่อธิการทั้งสองคน คุณพ่อบาทหลวงอีกหนึ่งคน พวกเรารักแก้มทั้งนั้น แค่นี้ยังไม่พออีกหรือลูก”

คำพูดของคุณแม่อธิการเภตราทำให้กมิตตราเงยหน้าขึ้นมองด้วยใบหน้าที่มีน้ำตาคลอหน่วยตาทั้งสองข้าง

“พอแล้วค่ะ...แค่นี้ก็พอแล้ว”

หยาดน้ำตาไหลรินอาบสองแก้มแต่กมิตตราก็ยังยิ้มออกมาได้เมื่อคิดถึงคำพูดของคุณแม่อธิการเภตรา เธอยังมีน้อง ๆ ที่น่ารักอีกหลายคน คุณแม่อธิการที่เธอรักมากและคุณพ่อบาทหลวงที่เธอนับถืออีกหนึ่งคน เพียงแค่นี้ก็เพียงพอแล้ว เธอไม่ต้องการอะไรอีก

“แล้ววันนี้เป็นไงบ้างลูก...แก้มยังไม่ได้เล่าให้แม่ฟังเลย คนที่หนูไปช่วยเอาไว้ปลอดภัยหรือเปล่า”

สีหน้าคุณแม่อธิการเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดเมื่อถามถึงคนเจ็บที่ประสบอุบัติเหตุและกมิตตราช่วยพาส่งโรงพยาบาล

“ปลอดภัยแล้วค่ะ...แต่น่าสงสารคุณลุงกับคุณป้าคู่นั้นนะคะ แก้มอยู่เป็นเพื่อนตั้งนานยังไม่เห็นลูกหลานแกมาเลย หรือแกไม่มีลูกก็ไม่รู้...แต่ถ้ามี เขาก็ใจร้ายมากที่ปล่อยให้แม่เฝ้าพ่อเพียงลำพัง ในขณะที่แม่ต้องการกำลังใจเป็นอย่างมาก...แก้มเห็นแกหน้าซีดมาก ชวนให้กินอะไรก็ไม่กิน”

“ตายจริง...ถ้าเป็นอย่างนั้นก็น่าสงสาร แก้มก็ไปเยี่ยมคุณลุงคนนั้นบ้างก็ได้นะ ไปเป็นกำลังใจให้แกถือว่าเอาบุญ”

กมิตตราพยักหน้าเร็ว ๆ สีหน้าของหญิงสาวฉายแววครุ่นคิดออกมาเมื่อคิดว่าเธอจะเล่าเรื่องที่เพิ่งเผชิญมาให้คุณแม่อธิการฟังดีหรือไม่...เรื่องที่เธอรู้ว่าคุณลุงคนนั้นไม่ได้ประสบอุบัติเหตุ แต่เป็นเพราะมีคนตั้งใจคิดจะฆ่าแก และเธอก็ได้ยินคนร้ายคุยกัน แต่ถ้าบอกไปคุณแม่อธิการคงต้องเป็นห่วงและคิดมาก เธอไม่อยากเพิ่มเรื่องหนักใจให้คุณแม่อธิการอีก กมิตตราตัดสินใจเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ