บทที่ 1 แมวประหลาด 1

“ยังไม่ลงไปอีก” พอออกมาจากห้อง เจ้าพ่อตัวโต กล้ามแน่นพราวไปด้วยหยดน้ำที่เกาะอยู่ประปราย เช็ดผมมองเจ้าแมวที่นอนอยู่บนเตียงของเขา ไม่รู้ว่าไอ้ดินเก็บมาแล้วทำความสะอาดมาหรือเปล่า เห็บหมัดจะมีหรือเปล่า เสี่ยสุทินยิ่งเป็นคนรักสะอาดอยู่ด้วย

            นอกจากเจ้าแมวมันไม่สนใจผู้เป็นนายใหญ่ของบ้านหลังนี้แล้ว มันยังเมินอีกต่างหาก 

            “มึงพูดยากจังว่ะ แมวบ้า อย่าให้กูต้องจับโยนออกนอกบ้านนะเว้ย”   หนุ่มเปลือยเปล่าคว้าเจ้าแมวสีดำตัวท้วมขึ้นมา จนมันตื่น ดิ้นไปดิ้นมาในกำมือของสุทิน เขามันคนเหี้ยม สามารถบีบคอแมวให้ตายเลยล่ะ แต่สายตากลับเผลอจ้องมองเข้าในดวงตากลมโตแป๋ว ตาละห้อย หัวใจแกร่ง ๆ ของเจ้าพ่อสุดหล่อถึงขึ้นกระตุกไหวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

            “มึงไปนอนตรงตะกร้าเลย” 

            เสี่ยผู้ไม่เคยดูแลสัตว์เลี้ยงมาก่อน เอาแมวไปไว้ในตะกร้าผ้าที่ใช้แล้วของตน ส่วนตัวเองก็เดินฮัมเพลงไปที่ตู้เสื้อผ้า

            ยี้ เจ้ามนุษย์บ้า เอาเรามาไว้ในกองผ้าสกปรกได้ยังไง แถมหน้าไม่อายเดินไปเดินมาไม่ใส่เสื้อผ้า 

          เจ้าแมวน้อยนึกในใจ โผล่หน้าออกมาจากตะกร้าแล้วกระโดดออก  แค่คิดว่าตัวเองต้องนอนในกองผ้าเก่า ๆ ก็แย่พอล่ะ เกิดมาใช้ชีวิตอยู่ในวังมีแมวปรนนิบัติดี ๆ ไม่ชอบ ต้องมาลำบากในโลกมนุษย์แสนประหลาดแห่งนี้ ถ้าท่านพ่อท่านแม่ไม่จับข้าหาคู่ผสมพันธุ์ คงไม่หนีมาแน่ ๆ คู่หมายไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน เจ้าชายผู้เอาแต่ใจจะทนได้อย่างไรล่ะ

            “อ้าว ไอ้แมวบ้า มึงมาทำอะไรตรงนี้”

            หลังจากแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย สายตาก็เหลือบไปเห็นเจ้าแมวที่นั่งมองเขาด้วยใบหน้าขนที่ไม่ค่อยเป็นมิตรสักเท่าไหร่ สุทินคว้ามือไปจับคอมันขึ้น แล้วลากออกไปข้างนอกทันทีทันใด พร้อมร้องเรียกป้าแม่บ้านที่อยู่ที่นี่ตั้งแต่สมัยพ่อของเขา

            “ป้าน้อย เอาแมวของไอ้ดินไปขังไว้หน่อยสิ”

            ไม่นานป้าแม่บ้านร่างท้วมก็เดินมาพร้อมกับเด็กรับใช้ผู้หญิงอีกสองสามคน อุ้มแมวจากมือของผู้เป็นนายไป

            “คุณท่านจะให้เอาแมวไปไว้ไหนเหรอคะ”

            “ไว้ไหนก็ไว้ แต่อย่าให้มันเข้าใกล้ผม รอให้เจ้าของมันมา หรือเอาไว้ที่ห้องไอ้ดินก็ได้” สั่งจบ คนงานเยอะก็กลับเข้าไปทำงานทันที ตลอดสองสามวันที่ผ่านมานี้ สุทินเครียดและกรุ่นโกรธอย่างหนักด้วยหลายหลายอย่างไม่เป็นไปตามที่เขาคาดหมาย งานประมูลที่ดินก็ถูกประมูลตัดหน้า เพราะไอ้เดวิด เด็กใหม่ในวงการกล้ายื่นประมูลแข่งเขาด้วยราคาที่สูงลิ่ว แต่ความจริงแล้วคงจ่ายไม่ถึงครึ่งของราคาที่ประมูลด้วยซ้ำ หวังให้เขาประมูลแข่ง สุทินที่ฉลาดไม่น้อยไปกว่าพวกมัน มีหรือจะมองแผนตื้น ๆ พวกนี้ไม่ออก

            “ป้าน้อย เจ้าเหมียวน่ารักจัง ขออุ้มหน่อย”  เด็กสาวคนรับใช้ทาสแมวเห็นเจ้าแมวดำตัวอ้วนดวงตากลม ๆ ก็ตกหลุมรักทันที ตั้งแต่เห็นนายท่านอุ้มมาแล้ว

            “อุ้มดี ๆ ล่ะ เจ้าดินมามีหวังบ่นอีก ถ้าดูแลไม่ดี”

            ป้าน้อย แม่บ้านใหญ่ ผู้รับหน้าที่ดูแลความเรียบร้อยของคฤหาสน์แห่งนี้ บอกเด็กรับใช้ เพราะเธอเองก็ไม่อยากมีปัญหากับเจ้าดินสักเท่าไหร่ เห็นขี้เล่น ซื่อ ๆ แบบนั้น พอโกรธเนี่ยน่ากลัวยิ่งกว่าอะไร

            “นายท่านไม่เอ็นดูน้องแมวเลยเหรอ ออกจะน่ารัก” แก้ว เด็กรับใช้ทาสแมวขยี้หัวเจ้าแมวน่ารักในอ้อมกอดตัวเอง

            “นายท่านน่ะโหดจะตาย ไม่ฆ่าแมวตัวนี้ตายก็ดีเท่าไหร่ แล้วโอ๊ย.....เจ็บนะคะ” ใบตองผู้ปากตรงกับใจพูดออกยังไม่ทันจบก็โดนป้าน้อยตีแขนไปหนึ่งที

            “ไม่รู้อะไรก็อย่าว่า นายท่าน ยังไม่รู้จักนายท่านดีก็อย่าพูด เห็นแบบนั้นจิตใจอ่อนแอจะตาย”  ป้าน้อยดุตามประสาคนแก่ดุเด็กที่ยังไม่รู้อะไร นายน้อยของเธอในวันนั้นโตพอที่เป็นนายท่านของคฤหาสน์หลังนี้ต้องประสบพบเจอเรื่องราวมากมาย จนเธอคิดว่าเด็กน้อยคนนี้ควรมีชีวิตที่ปกติเฉกเช่นคนทั่วไป ดีเท่าไหร่แล้วที่นายท่านยังมีหัวใจแถมยังรักใคร่ดูแลทุกคนในบ้านอย่างดี

            “ไปทำงานต่อเถอะ แล้วดูแลแมวตัวนี้ให้ดีล่ะ” 

            ป้าน้อยสั่งแก้วที่อุ้มแมวตัวท้วมเอาไว้

            “ค่ะป้า”

            เจ้าแมวสีดำตาโตหูตั้ง ฟังเรื่องราวของมนุษย์หน้าเหี้ยมผู้นั้นอย่างตั้งใจ

            เป็นแบบนี้นี่เอง ถึงได้หน้าเข้มแบบนั้น แล้วเจ้ามนุษย์พวกนี้จะพาข้าไปไหน