บทที่ 1 แมวประหลาด 2

เวลาอาหารเย็น

            สุทิน นายท่านของบ้านหลังนี้ลงมาทานอาหารอย่างเดียวดายเช่นทุกวันทุกมื้อ มันช่างโดดเดียว ถ้าไอ้ดินไม่อยู่ เขาก็ต้องนั่งทานข้าวคนเดียว แม้จะมีหนุ่มน้อย สาวน้อย แวะเวียนมาจีบ แถมฐานะก็ไม่ได้ธรรมดาอีกด้วยเป็นถึงลูกเจ้าสัวบ้าง ลูกทหารนายพลบ้าง แต่สุทินก็ไม่คิดสนใจ หัวใจของเขามันแห้งเหี่ยว ไร้หัวใจไปแล้ว แค่สมองจัดการเรื่องปวดหัวของไอ้ดินก็จะแย่แล้ว

            ลูกน้องแต่ละคน สมองสิบบาท ห้าบาท ลูกพี่มันเป็นยังไง ลูกน้องก็เป็นแบบนั้น  ลูกพี่อย่างเขาหัวจะปวด 

            สเต๊กเนื้อถูกนำมาเสิร์ฟตรงหน้าของเจ้าพ่อหนุ่ม  อาหารที่ถูกเสิร์ฟสุทินแทบไม่สนใจว่าเขาต้องกินอะไร เขาไม่ใช่พวกเลือกกิน ขอแค่ไม่แย่จนกินไม่ได้ก็เท่านั้น

            “เหมียว” 

            “ว๊าย.......นายท่าน”

            เสียงของแก้วเด็กรับใช้ร้องตกใจ เมื่อเจ้าแมววิ่งกระโดดขึ้นโต๊ะอาหาร แถวเจ้าแมวมันยังมองหน้าเขาย่างสามขุมมาหาเขา ก่อนจะเอามือที่เต็มไปด้วยขนวางบนเนื้อสเต๊กบนจาน

            แววตาดุดันแปรเปลี่ยนตกใจไม่น้อย ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าเจ้าแมวหน้าขนที่เขาเกลียดจะกล้าทำขนาดนี้

            “มันมาได้ยังไง”  น้ำเสียงโหดเหี้ยมคุกรุ่นด้วยความโกรธไม่น้อย  ยังไม่ทันได้กินอาหารสักคำ เจ้าสัตว์หน้าขนมันกลับมาป่วนเขาจนกินไม่ได้

            “ขอโทษค่ะ นายท่าน คือเจ้าแมวตัวนี้ไม่ยอมกินอาหารเม็ดที่คนขับรถไปซื้อมา ทั้งขนมแมวเลียก็ไม่กิน พวกเราไม่รู้จะทำยังไงแล้วค่ะ”  แก้มก้มหน้าก้มตาพูดตามความจริง ถึงเจ้าแมวตัวนี้มันจะน่ารัก ขนนุ่ม แต่กลับเลือกกินยิ่งกว่าอะไรดี อาหารแมวชั้นดีกลับถูกเมินอย่างไม่มีเยื่อใย 

            เจ้าแมวที่ถูกว่าไม่ทุกข์ร้อนใด ๆ ก้มชิมเนื้อสเต๊กที่ถูกหั่นไว้แล้ว พอกินได้คำแรกเท่านั้น เหมือนเจ้าหน้าขนมันจะชอบ นายท่านของบ้านนี้ถึงกลับทำตัวไม่ถูกจะดุเด็กรับใช้ก็ไม่ใช่เรื่อง  ดวงตาคมกริบจดจ้องมองแมวที่นั่งบนโต๊ะทำท่านั่งมองเขาแบบจ้องตาไม่กะพริบ

            “เหมียว เหมี๊ยว...”

            “มึงอยากกินเหรอ” 

            “เดี๋ยว หนูเอาแมวออกให้นะคะ แล้วเอาจานใหม่มาแทน” แก้วพยายามจะเดินมาจับเจ้าแมวออกจากตรงหน้าของผู้เป็นนาย

            “ไปเอาจานใหม่มา เดี๋ยวจานนี้คงให้แมวมันกินแล้วแหละ”  สุทินเอ่ยปากสั่ง มือก็หยิบมีดมาหั่นเนื้อให้เจ้าแมวที่ทำตาแป๋ว เจ้าพ่ออย่างสุทินถึงกลับคิ้วกระตุก แต่ก็ยอมหั่นเนื้อเป็นชิ้นเล็ก ๆ ให้เจ้าแมว ปากเล็กสีชมพูก็รอเขาให้อาหารมัน ก่อนจะลิ้นเลียเล็มมาเนื้อที่เขาหันเอาไว้

            สุทินมองเจ้าแมวที่ค่อย ๆ กินเนื้ออย่างเชื่องช้า จนไม่รู้ตัวว่าตัวเองเท้าคางมองอย่างเพลินเพลิด มารู้ตัวอีกทีสเต๊กจานใหม่ก็มาเสิร์ฟ

            เจ้าแมวตัวท้วมมันไม่อิ่ม มันทำท่าเหมือนต้องการให้เจ้าพ่อหั่นให้มันเพิ่ม  สุทินไม่รู้เลยว่าตัวเองหั่นเนื้อเป็นคำเล็ก ๆ ให้เจ้าแมวอยู่เรื่อย ๆ จนหั่นมาส่วนของตัวเองให้เจ้าแมวหน้าขนเรียบร้อยแล้ว

            เรายังไม่อิ่ม

          แม้จะกินไปเยอะแล้วเจ้าแมวสีนิลยังคงเล่นเกมจิตวิทยาจ้องตากับเจ้าพ่อหนุ่มที่หนวดกระตุกอยู่แบบนั้น ผ่านไปไม่นานคนยอมก็ต้องเป็นมนุษย์ตัวใหญ่ ยอมหั่นเนื้อให้เขากินต่อ 

            อร่อยที่เมืองเราไม่เห็นมีแบบนี้บ้าง

          “มึงอิ่มแล้วเหรอ” มนุษย์หน้าโหดถามเสียงเรียบ แล้วอย่าคิดว่าเจ้านายอย่างเขาจะกลัว  หยาบคายกับเราแบบนี้เดี๋ยวข่วนให้หน้าหล่อ ๆเป็นรอยเลยคอยดู

            เจ้ามนุษย์หน้าโหด ชิ!