บทนำ 2

แมวดำมองเขาด้วยแววตาน่าสงสาร ดวงตากลมแป๋ว มือป้อม ๆ ตัวนุ่ม ๆ หวังว่าเจ้านายสุดเหี้ยมจะหลงเสน่ห์ได้ไม่ยากเย็นอะไรนัก 

            “เหมี๊ยว!”

            เจ้าแมวเหมือนมันจะรู้ว่าใครชอบไม่ชอบมัน ส่งเสียงร้องประท้วง เมื่อโดนจับชูขึ้นฟ้าลอยกลางอากาศ  

            สุทินเงยหน้ามองเจ้าแมวหยิ่งที่หันเชิดไปทางอื่น แขนขาชี้มาทางเขา เจ้าแมวตัวนี้มันไม่เกรงกลัวอำนาจบารมีเจ้าพ่ออย่างเขาเลยหรือไง  เขาก็ไม่ได้ชอบพวกหมาแมวเท่าไหร่ แต่ถ้าไม่รับฝากเลี้ยง หรืออุ้มไว้ก่อน ไอ้ลูกน้องกวนประสาทคงไม่ไปไหน  

            “เห็นไหมครับ มันน่ารัก ผมตั้งชื่อมันว่า น้องเหมียวก็แล้วกันครับ”

            พอเจ้านายยังไม่ยอมอุ้มเจ้าหน้าขนตัวน่ารักก็เอามันลอยไปลอยมากลางอากาศ ทำเหมือนหลอกล่อเด็ก สุทินกอดอกกลอกตาไปมา เขามีลูกน้อง หรือมีลูกกันแน่เนี่ย

            “เอามา มึงไปทำงานของมึงได้แล้ว ไม่สำเร็จ ไม่ต้องกลับมาให้กูเห็นหน้า”

            สุทินอ้าแขนรับเจ้าตัวขนเข้ามาในอ้อมกอด แม้มันจะดิ้นเพราะรับรู้กลิ่นอายความไม่ถูกชะตาอย่างยิ่งยวด  เจ้าแมวตัวน้อยแอบเบะปาก หน้าเชิดใส่เจ้าพ่อด้วยแหละ คนเห็นเหตุการณ์นั้นคือดินได้แต่สงบปากสงบคำเอาไว้ กลัวว่าเจ้านายจะโกรธมากกว่านี้

            “ขอบคุณครับนาย น้องเหมียวอยู่กับนายนะครับ”   ดิบลูบเจ้าแมวหน้าขนแล้วน้องเหมียวก็หลับตาพริ้มมองดินอย่างอาวรณ์

            “มึงอยู่กับกู กูจะเอามึงไปเชือด”  เจ้าพ่อสุทินขู่แมวแยกเขี้ยว เจ้าแมวน้อยถึงกลับตัวสั่นเมื่ออยู่ในอ้อมแขนแกร่ง  หวั่นกลัวเล็กน้อย

            “นายอย่าขู่มันสิครับ” 

            “มึงไปไกล ๆ ตีนกูเลยไอ้ดิน ก่อนกูจะเชือดทั้งคนทั้งแมว”  สุทินส่ายหน้าไล่ลูกน้องออกไปจากห้องทำงานภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ หนุ่มใหญ่ก้มมองแมวในอ้อมแขนตัวเอง มันดูสั่นไปทั้งตัว กำลังหนาวอยู่เหรอ?  เขาไม่ชอบหมาแมวเพราะขี้เกียจดูแล แล้วพวกนี้ชอบผลัดขน  แม้บ้านหลังนี้จะไม่มีปัญหาในการทำความสะอาดเพราะมีคนดูแลบ้านถูบ้านทุกซอกทุกมุมเป็นสิบ ๆ คน แต่สุทินก็ไม่ชอบอยู่ดี

            เจ้าพ่อสุทินเดินผ่านประตูเชื่อมระหว่างห้องทำงานเข้าไปในห้องนอนกว้าง ซึ่งถูกตบแต่งอย่างสวยงามและมีคนคอยมาทำความสะอาดอยู่เสมอ

            “มึงอยู่นี่ก่อน”  เขาวางเจ้าแมวลงบนพื้นเรียบ ๆ เย็น ๆ  เจ้าแมวขนมันจะไม่ชอบเท่าไหร่มันก็ขู่ฟ่อใส่เขาทันที

            “เหมี้ยว”

            “มึงมองกูทำไม นอน รอไอ้ดินกลับมา รออยู่นิ่ง ๆ”  สุทินสั่งแมวเคยชินเหมือนตัวเองสั่งลูกน้อง แต่เจ้าแมวขนไม่ฟัง มันรู้ว่าตรงไหนนุ่มก็รีบกระโดดขึ้นไปนอนบนเตียง

            “มึงจะขึ้นไปนอนที่นอนกูทำไมเนี่ย” เจ้าแมวตัวท้วมกระโดดขึ้นมาบนเตียงก่อนจะนั่งลงมองหน้าเขาอย่างหาเรื่อง สุทินคิดว่าตัวเองแค่ตาฝาดไปเท่านั้น  ได้แต่ส่ายหน้ารัว ถอดเสื้อผ้าออกจนตัวเปลือยเปล่าเดินเข้าห้องน้ำทั้งสภาพเปลือย ๆ นั่นแหละ ไม่ทันสังเกตว่ามีแมวตาโตมองเรือนร่างของสุทิน

            “นอกจากกูจะปวดหัวกับไอ้ดินแล้ว ยังมาปวดหัวกับแมวบ้าเนี่ยอีก”  สุทินบ่นพึมพำกับตัวเองในห้องน้ำ ขณะเดียวกันเจ้าแมวก็กระโดดลงมาบนพื้นเดินไปใกล้ ๆ ประตูเงี่ยหูฟังมนุษย์ผู้นี้บ่น