บทที่ 3 แมวของเจ้าพ่อกลายร่าง 1

แผนการจับเจ้าแมวน้อยยังคงดำเนินต่อไป สุทินยังคงซื้อใจเจ้าแมวด้วยการทำใจดีกับมัน แล้วดูมันจะใจอ่อนกับเขาลงมากกว่าครั้งแรก

            เขาแทบจะตัวติดกับแมวเกือบยี่สิบสี่ชั่วโมง เว้นช่วงแค่ตอนอาบน้ำ ก่อนอาบน้ำสุทินมักถอดเสื้อผ้าจนร่างกายเปลือยเปล่าอวดเจ้าโลกต่อหน้าต่อตาแมว เจ้าก้อนขนกำลังเลียขนอยู่ดีเงยหน้ามองเขาอย่างอึ้ง ๆ ก่อนมันจะเบือนหน้าหนี ทำราวกับคนเขิน

            เขาต้องจับให้ได้ว่าเจ้าแมวตัวนี้ เจ้าแมวตัวนี้เหมือนมันจะรู้ตัวเช่นกันว่า เขาแอบจับผิด  โชคดีเจ้าแมวตัวนี้เป็นแมวที่ถือตัว มันไม่ค่อยออกไปไหน นอกจากเห็นเจ้าดินมันถึงไปอ้อนให้ไอ้ดินอุ้ม  สุทินก็เกิดอาการหนวดกระตุกขึ้นมา ตอนอยู่กับเขาเจ้าแมวตัวนี้ไม่เห็นอ้อน ไม่เห็นอยากหยอกเขาเลย

             คนเกิดอาการหึงแมวขึ้นมาเหรอเนี่ย

            บ้าไปแล้ว

            สุทินก็ลุกขึ้นไปอุ้มแมวจากลูกน้องคนสนิทก่อนไล่มันไปหาอย่างอื่นทำ ส่วนเขาก็ทำการลูบเจ้าแมวต่อ

            “ส่วนมึงอยู่กับกู”

            เสียงเข้มดังขึ้นพร้อมกับปลายนิ้วที่สัมผัสขนนิ่มบนหลัง เจ้าแมวได้แต่นอนขดในอ้อมแขนแกร่ง มองคนใจดีที่เดินออกไปจากห้อง

            อย่าทิ้งเขาไปคนใจดี

            เราไม่อยากอยู่กับคนใจร้าย หึ! เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย มนุษย์ผู้หื่นกามผู้นี้

            ใครจะไปรู้ว่า เจ้าแมวมันทำท่าค้อนมนุษย์เป็นด้วย สุทินอ้าปากค้างมองเจ้าแมวในอ้อมแขนอย่างอึ้งทึ่ง ตั้งแต่เกิดมาเขาเพิ่งเคยเห็น

            เจ้าพ่อหนุ่มอยากจะลงโทษเจ้าแมวตัวนี้

            ฟอด!

            ไม่รู้อะไรดลใจให้ผู้ไม่เคยหลงแมวมาก่อน จมูกโด่งเชิดก้มฟัดใบหน้าของเจ้าสัตว์หน้าขน สูดกลิ่นหอมคล้ายดอกไม้ กลิ่นกายของเจ้าแมวตัวนี้ไม่เคยจางไปเลย มันเพราะอะไรกัน

            เจ้ามนุษย์บ้า อย่ามาหอมแก้มเรา 

            เจ้าแมวร้องโอดครวญในใจทำหน้าเหมือนร้องไห้อยู่รอมร่อ ตั้งแต่เกิดมาไม่มีผู้ใดกล้าทำเช่นนี้กับเขามาก่อนเลยสักนิด  ดูเจ้ามนุษย์ผู้นี้คงมีอาการกำหนัดปล่อยไว้ไม่ได้ ขาหน้ายื่นไปยันหน้าเอาไว้

            “เหมี๊ยว”

            “โกรธเหรอน้องแมว ถ้างั้นบอกว่าแกเป็นใคร”  

            “เหมี๊ยว” ปล่อยเรา เจ้ามนุษย์บ้า  

          เจ้าพ่อผู้มีอำนาจไม่เคยต้องคุยกับใครนาน เพราะแค่ใช้อำนาจเงิน พวกมันก็ยอมเผยธาตุแท้ออกมาแล้ว นี่เขาต้องมานั่งคุยกับแมวเป็นจริงเป็นจัง  

            “ถ้าแกไม่บอกว่าเป็นตัวอะไร ฉันจะจับแกย่างกินเป็นมื้อเย็น”  สุทินขบกรามแน่น ข่มขู่แมวตัวน้อยที่สั่นกลัวอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจับมันขึ้นชูขึ้น มองหน้าท้องที่นูนขึ้นเพราะกินข้าวเยอะไปหน่อย สายตาจับจ้องมองเครื่องเพศเจ้าไข่สองลูกที่นูนขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนลองเอานิ้วไปจิ้มเบา ๆ แค่นั้นเจ้าแมวก็ดิ้นคุกคักกลางอากาศ

            อ๊าย...เจ้ามนุษย์ลามก จับเราทำไม ปล่อยนะ มีอารมณ์กำหนัดก็ไปลงกับคนอื่นสิ 

            “ไข่แมว”

            “เหมี๊ยว” เจ้าแมวขอร้องเสียงอ่อนให้ปล่อยมันลง

            “บอกมาน้องเหมียว แกเป็นใคร วันนั้น ฉันเห็นว่าแกกลายร่างเป็นมนุษย์”   สุดจะทน อารมณ์โกรธเริ่มคุกรุ่นเพราะเจ้าแมวดื้อ ไม่ยอมเปิดปากว่าตัวเองเป็นตัวอะไร

            ตัดภาพมาที่คนด้านนอก สาวใช้สองคนที่ทำหน้าที่ปัดกวาดอยู่หน้าห้องของนายท่าน ได้ยินเสียงของเจ้านาย ความอยากรู้อยากเห็นว่า เจ้าของห้องคุยกับใคร จนต้องแอบมอง ปกติแล้วนายท่านสุทินจะชอบทำงานด้วยความเงียบกริบ เวลาพวกเธอมาทำความสะอาดมักจะระมัดระวังเพื่อไม่ให้เผลอสร้างเสียงรบกวนผู้เป็นนาย

            แต่วันนี้กลับประหลาด

            สายตาลอดผ่านรู เห็นเจ้านายคุยกับแมว แถมขู่เข็ญ  สาวใช้มองหน้ากันไปมากระซิบกระซาบ ว่า นายท่านคงทำงานหนักจนสมองเพี้ยนไปแล้ว ถึงขั้นขู่แมว สงสารก็แต่เจ้าแมวน้อย

            “เหมี๊ยว” 

            “มึงบอกมาว่าตัวเองเป็นใคร”

            การอยู่ภายในห้องเกิดข้อถกเถียงระหว่างคนกับแมว  สุทินไม่คิดว่าตัวเองต้องมาทำอะไรไร้สาระขนาดนี้ แต่การพิสูจน์ว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาด เขาเห็นว่าแมวตัวนี้เป็นเด็กหนุ่มจริง ๆ

            “ก็ได้ งั้นไปอาบน้ำกัน”

            ในเมื่อหาทางออกไปได้ ก็พาเจ้าแมวไปทรมาทรกรรมด้วยการอาบน้ำ เขารู้มาว่าเจ้าสัตว์หน้าขนพวกนี้ไม่ชอบการอาบน้ำเป็นสุด ได้ เขาจะหาวิธีให้มันกลายร่างไปเอง

            “เหมี๊ยวววววว......” ปล่อยเรา