บทที่ 3 แมวของเจ้าพ่อกลายร่าง 3

“ชื่อ อาเทียหรอกเหรอ แล้วเป็นใคร หึ เด็กน้อย”  น้ำเสียงของสุทินดูเอ็นดู ดึงร่างเล็กเข้ามากอดเอาไว้ในอก เอาว่ะ มีเมียเป็นแมวก็ยอม ถ้าแมวมันจะน่ารักขนาดนี้

            “เราเป็นเจ้าชายจากอาณาจักรลินเนียส”

            ถ้าไม่เจอกับตัว เจ้าพ่ออย่างสุทินที่ผ่านโลกมามากคงคิดว่าเรื่องนี้คือนิยายเรื่องหนึ่งเท่านั้น แต่พอเจอกับตาสัมผัสกับมือแล้ว เขาเองก็พูดไม่ออกเหมือนกัน ได้แต่นิ่งเงียบ แต่ห้ามมือตัวเองไม่ได้ พอได้สัมผัสผิวพรรณที่เรียบเนียนราวแพรไหม ความรู้สึกปรารถนาของบุรุษเพศที่ฝังลึกมาหลายปีก็ลุกฮือขึ้นมา

            “เจ้าอย่าทำอะไรเราได้ไหม” 

            แววตาหวาดหวั่น ดวงตากลมแป๋วมองใบหน้าคมคายของมนุษย์ตัวใหญ่กว่าเขา  เงยหน้ามองอย่างชัด ๆ เจ้ามนุษย์ผู้นี้ก็หน้าตารูปงามไม่น้อย   

            “ไม่ทำอะไรหรอก น้องเหมียว” สุทินบอกก่อนจับไหล่ของน้องเหมียวของเขาไว้  รอยยิ้มอย่างมีเลศนัยมันก็ทำให้อาเทียนึกกลัวขึ้นมาฉับพลัน แต่ก็หนีไปไหนไม่ได้ พอถูกมืออีกข้างล็อกเอวเอาไว้ การอยู่ในร่างมนุษย์เช่นนี้ทำไมเขายังเสียเปรียบอยู่เรื่อย

            “บอกมา แล้วทำไมถึงกลายเป็นคนได้ หรือ อาณาจักรของเจ้า เฮ้ย...กูจะพูดภาษาโบราณทำไมวะ ช่างเถอะ เอาเป็นว่าน้องเหมียวมาที่นี่ทำไม เมืองของน้องเหมียวอยู่ไหน”

            แม้จะไม่คุ้นกับสรรพนามที่เรียกขานตัวเอง เฉกเช่นตอนเป็นแมว ที่พวกมนุษย์ชอบเรียกเขาว่า น้องเหมียวอยู่นั่นแหละ โดยเฉพาะ ชายคนนี้

            “อยู่ไกลแสนไกล” อาเทียไม่รู้จะตอบอย่างไร เพราะการข้ามมิติมาเมืองมนุษย์ใช้ของวิเศษของตัวเองออกมา ก่อนที่เขาจะกลายร่างเป็นแมว โชคดีพวกแมวทหารไม่มีอัญมณีข้ามมิติมาเหมือนเขาไม่งั้นคงจับตัวไป แล้วถูกท่านพ่อท่านแม่ลงโทษโดนการขังอยู่ในวังเป็นเดือน ๆ เป็นแน่

            “นี่กวนตีน?”

            นอกจากไอ้ดินที่มันกวนตีนลูกพี่มันสามครั้งหลังอาหาร เขายังต้องรับมือกับความกวนประสาทอีกคนแล้วเหรอเนี่ย  

            “หือ เราไม่ได้กวนอะไร เมืองของเราอยู่อีกฟาก เราใช้เจ้านี่ช่วยให้เราข้ามมา” น้องเหมียวหน้าหวานปากนิดจมูกหน่อยก็แบมือของตัวเองที่มีอัญมณี คล้ายทับทิบให้มนุษย์หน้าเหี้ยมเห็นกับตา จะได้รู้ว่าเขาไม่โกหก

            ประเมินจากสายตา สุทินรู้ว่าอัญมณีเม็ดนี้คงมีค่ามากมายนัก แต่เขาก็ไม่ได้สนใจอะไร เงินในบัญชี และทรัพย์สินที่มีก็อยู่ไปอีกสองชาติก็ยังใช้ไม่หมด

            ดูท่าเรื่องราวที่ออกมาจากปากเล็ก ๆ จิ้มลิ้มนี่คงไม่ใช่เรื่องโกหกอะไร คืนนี้ทั้งคืนเขามีเวลามากพอในการสอบสวนเด็กหนุ่มคนนี้

            สุทินส่ายหัว  คงไม่มีอะไรน่าปวดหัวไปมากกว่านี้แล้วแหละ

            คิดไปพลางก็กดสบู่มาในมือก่อนนำมาถูกร่างเล็กที่อยู่ในอ้อมกอด สุทินยอมรับว่าตัวเองนั้นถูกใจผิวลื่น ๆ น่าสัมผัสของอาเทียเหลือเกิน ไหนจะหน้าตาที่สวยหวานเหมือนผู้หญิง ไม่สิต้องเรียกว่าโครงหน้าคล้ายมากกว่า ปลายจมูกรั้น หน้ามนดวงตากลมโต ขนตาเป็นแพร ผมดำสลวย

            “เราสองคนคงต้องคุยกันอีกยาว ๆ” สุทินพูดจบก็กะพริบตาให้เด็กมันทีหนึ่ง ก่อนลุกขึ้นจากอ่าง ทำให้น้ำกระเพื่อมไหว อาเทียเงยหน้ามองตาม หันไปเจอจัง ๆ กับท่อนเอ็นแข็ง ๆ ที่ชี้หน้าก็รู้สึกร้อนผ่าวตามร่างกาย

            “จะอายอะไร เห็นออกบ่อย”

            มนุษย์ตัวโตพูดออกมาได้ไม่อายปาก ทุกครั้งเราไม่ได้อยากดูเสียหน่อย มีแต่เจ้าที่ชอบโชว์

            “ของตัวเองก็มีไม่ใช่เหรอ”

            สุทินกระตุกยิ้ม คำพูดของเขาสามารถทำให้ลูกแมวขวยเขินได้ 

            “ลุกขึ้นมา ไปคุยกันที่เตียง”

            เอาผ้าขนหนูมาพันเอวตัวเองเรียบร้อย ก็รีบออกคำสั่งให้เจ้าลูกแมวลุกขึ้นมาจากอ่างน้ำ  อาเทีย ทำตามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ  คิดเสียว่าการมาอยู่บ้านเขาก็ต้องปฏิบัติในกฎของเจ้าของบ้าน ถ้ากลับอาณาจักรตัวเองคงถูกท่านพ่อท่านแม่จับแต่งงานแน่ ๆ

            สุทินมองร่างเล็กลุกขึ้นมาจากน้ำ

            แม้อาเทียจะรู้สึกว่าตัวเองอายขนาดไหน การเปลือยเปล่าต่อหน้าต่อตาชายอื่นทั้งที่ตัวเองยังไม่ได้แต่งงานเป็นเรื่องที่ไม่ควรยิ่งนัก แต่ก็บ่นไปก็เท่านั้น

            ดวงตาคมกริบจับจ้องมองเรือนร่างผอมบางสัดส่วนสมเป็นเด็กหนุ่มกำลังโต ผิวขาวเนียนไร้จุดตำหนิ แล้วส่วนกลางกายที่มองยังไงก็เล็กกว่าเขาหลายเท่า  

            สุทินทำทีมองไปทางอื่น ก่อนหยิบผ้าขนหนูอีกฝืนสะบัดออกจากกัน แล้วอ้ารอให้คนเขินอายเดินเข้ามาห่ม แต่กลับยืนนิ่งจนขาเบียดเสียดกันไปมาด้วยความหนาวเหน็บ

            “มา เร็ว ๆ  หรืออยากให้ขังอยู่ในห้องนี้”   คนใจร้ายพูดจบก็ผิวปากรอ แมวหนุ่ม ไม่ใช่สิ เด็กหนุ่มก็เดินมาตรงหน้าเขา สุทินจึงเอาผ้าขนหนูห่มส่วนเอวเล็กทำการพันให้อย่างหลวม ๆ ก่อนร่างกายใหญ่ตัวจะย่อตัวอุ้มเด็กหนุ่มขึ้นมาอ้อมกอด

            “ว๊าย...จะทำอะไร ไม่ต้องอุ้มเรา”

            อาเทียทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อีกครั้ง ใครจะไปทันคิดว่ามนุษย์คนนี้จะอุ้มเขาขึ้นมาแนบอก  ฝีเท้าก็ก้าวยาว ๆ ตรงดิ่งไปที่เตียงจริง ๆ

            “เราไม่อยากผสมพันธุ์ตอนนี้ ปล่อยเราไปเถอะนะ เราหนีก็เพราะเราไม่อยากผสมพันธุ์”

            สุทินถึงกลับตัวแข็งก้มมองเด็กหนุ่มที่หน้าตาตื่น

            กูจะบ้าตาย ใครจะผสมพันธุ์ ใครสอนเด็กคนนี้พูดกัน