ตอนที่ 04 พรหมจรรย์ใต้เงาแค้น

ส่วนมือหนาข้างที่ว่างก็ไม่รอช้าที่จะบีบเคล้นคลึงอกอวบอีกข้างที่ว่างอย่างแรงเพื่อหวังให้เจ้าของๆ มันได้รับรู้ถึงความเจ็บ 

เขาหาความสุขกับเนินอกของธาราเนิ่นนานจนอารมณ์ป่าเถื่อนลุกโชนจนยากที่จะหยุดมัน

“โอ๊ย! เจ็บนะ ไอ้คนสารเลว ปล่อยฉัน” สายธารใสไหลรินออกจากหางตาทั้งสองข้าง พยายามแล้วที่จะกลั้นสะอื้นไว้

ทว่าเสียงใสสั่นกระเส่าและแหบพร่าของธารา กลับยิ่งปลุกเร้าความต้องการของชายหนุ่มมากยิ่งขึ้น

“อยากเล่นบทถูกข่มขืนเหรอ ได้สิ แบบนั้นก็เร้าใจดีนี่”

เขายกตัวขึ้นชันเข่าแต่ยังคงคร่อมทับเธออยู่ มือหนานั้นกระชากผ้าผืนน้อยที่มีติดตัวอยู่ผืนเดียวของตนออกอย่างรวดเร็วลงไปกองอยู่ตรงพื้นแล้ว

จัดการถลกชายกระโปรงของธาราขึ้นกระชากถุงน่องและกางเกงตัวเล็กด้านในออกอย่างแรงจนขาดวิ่น

“อย่านะ ไอ้คนชั่ว ไอ้คนไร้หัวใจ แกปล่อยฉันนะ” สองกำปั้นเล็กทุบอกแกร่งเพื่อหวังให้เขาเจ็บและลุกออกจากตัวเธอ แต่ก็ไม่เป็นผล

ภูผาไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย

ถุงยางไปไหนวะ

ฉิบหายละ

เมื่อนึกขึ้นได้ว่าไม่ได้เตรียมไว้เพราะทั้งเขาและลำธารต่างก็ตรวจโรคกันแล้วก่อนวันงานแต่ง จึงคิดว่าไม่จำเป็นต้องใช้

ทว่าตอนนี้เขาก็ดับอารมณ์ปรารถนาไว้ไม่ทันแล้ว

ยิ่งธาราดิ้นรนและทุบตีเขามากเท่าไหร่ก็ยิ่งสมบทบาทมากเท่านั้นในสายตาของภูผา ไม่ต้องมาเสียเวลาเล้าโลมกันแล้วตอนนี้

เขาอยากกระแทกเธอแรงๆ ให้สิ้นฤทธิ์มากกว่า

ภูผาแทรกลำตัวหนาของเขาเข้าไปในระหว่างเรียวขาสวย กดขาขาวอวบทั้งสองข้างที่อ้าออกเอาไว้จนติดฟูกที่นอนเผยให้เห็นร่องสวาทสีสวยราวกลีบกุหลาบที่ฉ่ำน้ำอยู่ตอนนี้

แม้จะอยากลองลิ้มชิมรสว่าจะหวานหยดเพียงไหน แต่ครั้งนี้เขาจะไม่ทำมันให้เธอ ภูผาเพียงแค่ใช้นิ้วชี้เขี่ยตรงปุ่มกระสัน บดขยี้ให้เธอสะดุ้งเบาๆ เท่านั้น

               “อะ... อาห์”

“เสียใจด้วยนะ ฉันจะเลียให้แค่เมียที่ฉันเลือกเท่านั้น”

“ยะ... อย่านะ อย่า”

เพราะคิดว่าธาราผ่านมานักต่อนักแล้ว ภูผาจึงไม่คิดที่จะใช้นิ้วช่วยขยับขยายก่อนแต่อย่างใด เขาจับงูยักษ์ของตนเองรูดเข้าออกสองสามทีเท่านั้นก็ขยายใหญ่ราวกับอนาคอนด้าก็ไม่ปาน

“อย่า!!!”

ภูผาไม่สนใจคำทักท้วงใด ทันทีที่อนาคอนด้าตื่นตัวเต็มที่แล้วเขาก็จับยัดใส่เข้าไปทีเดียวจนสุดลำ

ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจ มันจุกและเจ็บปวดมากจนธาราอยากกรีดร้องออกมาให้สุดเสียง แต่เสียงร้องของเธอกลับดังออกมาประหนึ่งเสียงกระซิบ

“อ๊ะ...” ธารากัดปากตัวเองแน่นจนเกรงว่าปากจะแตกเอาได้

แวบหนึ่งของภูผารู้สึกเหมือนได้ยินเสียงเส้นพรหมจรรย์ขาดสะบั้น เขารับรู้ได้ในวินาทีนั้นว่าเธอยังบริสุทธิ์ก่อนจะมาถึงมือเขา

ที่ผ่านมาเราเข้าใจผิดไปเองมาตลอดเหรอ

เพราะภูผาไม่ได้เล้าโลมมากพอ แถมยังใส่เข้ามาทีเดียวจนสุดลำ ตอนนี้น้ำหวานที่ฉ่ำกลีบกุหลาบสวยนั้นเหมือนจะมีเลือดปะปน

ช่องทางรักของธาราที่คับแน่นอยู่ตอนนี้ บีบรัดอนาคอนด้าตัวเขื่องแน่นมากจนภูผาต้องคำรามออกมา

“ฮึ่มมม... เธอ อย่ารัดแน่นเกิน”

ทว่ายิ่งห้ามกลับเหมือนยิ่งยุ ทั้งที่เธอยังไม่เคยแต่ช่องทางคับแน่นของธารากลับขมิบรัดแก่นกายเขาเอาไว้แน่น เป็นครั้งแรกที่ภูผารู้สึกเหมือนกับว่าจะเสร็จเพียงแค่สอดใส่

“เอาออกไป” ธาราสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะบอกด้วยเสียงเย็นเยียบ

ทว่าตอนที่ภูผากำลังขยับออก แก่นกายก็เสียดสีกับช่องทางคับแน่นของเธอ มันทั้งเจ็บแต่ขณะเดียวกันก็รู้สึกเสียวซ่านจนธาราหลุดปากร้องออกมา

“อ๊ะ... อ๊าห์” มือเรียวเล็กเผลอไปจับเอวสอบของภูผาไว้แน่น

ตอนแรกที่เธอร้องขอให้เอาออก ความรู้สึกผิดทำให้ภูผาตั้งใจจะเอาออกให้ตามที่ขอ แม้ว่าภูผานั้นจะต้องการมากจนแทบทนไม่ไหวแล้วก็ตาม

แต่มือเรียวเล็กของธาราที่จับเอวเขาไว้ตอนนี้นั้นมันทำให้ภูผาสับสนไม่น้อย จากที่กำลังชักออกก็รีบดันกลับเข้าไปอีกครั้ง

“อ๊ะห์... บะ บอกให้เอาออกไง”

พอได้ยินเสียงดุจากธาราอีก ภูผาก็ชักออกอีกครั้ง ทว่าธาราก็ทำเหมือนเดิม ร้องครวญครางพลางจับยึดสะโพกเขาไว้แน่น ภูผาจึงรีบดันกลับเข้าไปอีก

“อ๊า... อ๊าห์”

ตอนนี้คุณธรรมในใจของภูผาไม่ทำงานอีกแล้ว

“มันเข้ามาแล้ว ยังเอาออกตอนนี้ไม่ได้ อดทนอีกนิดนะ”

ลิ้นสากหนาจรดลงบนยอดปทุมชมพูระเรื่ออีกครั้ง ทว่าครั้งนี้แผ่วเบาและนุ่มนวลกว่าครั้งแรกนัก ภูผาตวัดปลายลิ้นเลียไปมาจนปลายยอดขึ้นเป็นตุ่มไต

ดูดดุนเบาๆ จนตอนนี้ช่องทางที่คับแน่นเริ่มมีน้ำหล่อลื่นมาช่วยบรรเทาความเจ็บให้เธอแล้ว

ภูผาไม่รอช้าขยับสะโพกเข้าออกเริ่มจากเนิบช้าแล้วค่อยๆ เพิ่มความเร็วขึ้น ยิ่งระหว่างทางธาราตอดรัดเขาเป็นระยะยิ่งทำให้เขาพึงพอใจมากจนต้องเอ่ยปากชม

“อืม... ดี อย่างนั้นแหละ”

“อ๊ะ... อ้ะห์... อ๊าห์” เสียงหวานของธารายังคงครางกระเส่า

ถึงจะไม่อยากยอมรับแต่ก็ไม่อาจปฏิเสธได้เลย ว่าเสียงครางของธารานั้นฟังดูยั่วยวนรัญจวนใจเหลือเกิน ความดิบเถื่อนในตัวของภูผาเริ่มก่อตัวจนยากจะดับแล้ว

เขาเร่งความเร็วในการซอยถี่ขึ้น เร็วขึ้น กระแทกแรงๆ อย่างที่ตั้งใจในคราแรก เสียงเนื้อกระทบเนื้อแข่งกับเสียงครางเบาๆ ของธาราช่างน่าฟังเหลือเกินในตอนนี้

จนเมื่อกำลังจะถึงที่สุดของความสุข ภูผาก็จับเอวคอดเอาไว้แน่นดึงเข้าหาร่างแกร่งเพื่อรับแรงกระแทกครั้งสุดท้าย ร่างกำยำของเขากระตุกเล็กน้อยก่อนจะปลดปล่อยความสุขออกมาเต็มช่องทางรัก

ซึ่งธาราก็ไม่ทำให้ภูผาผิดหวัง จังหวะสุดท้ายยังตอดรัดรีดเอาน้ำรักของเขาออกมาจนหมด

“แฮ่ก แฮ่ก ตอนนี้... เอาออกได้หรือยัง” เสียงแหบพร่าทั้งยังเหนื่อยหอบเอ่ยถามทันทีที่รู้สึกเหมือนมีน้ำอุ่นๆ อยู่เต็มช่องทางคับแคบนั้น

ถึงธาราจะไม่เคยมาก่อนแต่ก็โตพอที่จะรู้ เขาคงเสร็จแล้ว

เธอเบี่ยงหน้าหลบสายตาคม แม้ระหว่างที่ทำกันนั้นธาราจะรู้สึกอยู่บ้างก็ตาม แต่ตอนนี้เธอก็ทั้งโกรธแค้นและเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น

สิ่งที่เสียไปนั้นมันเป็นสิ่งมีค่าสำหรับผู้หญิงคนหนึ่งมาก ทั้งที่ธาราตั้งใจเก็บไว้สำหรับรักแท้เท่านั้น สิ่งที่เฝ้ารักษาไว้อย่างดีมาตลอด 22 ปี

ตอนนี้มันไม่เหลือแล้ว

ร่างหนาค่อยๆ ถอนแก่นกายลุกออกไป ภูผาคว้าผ้าห่มมาปกคลุมร่างบางที่นอนหมดแรงอยู่

มือเรียวเล็กกำผ้าห่มที่ปกปิดร่างกายเอาไว้แน่น ด้วยความหวาดระแวงว่าจะเกิดเรื่องเลวร้ายขึ้นอีก

“แล้วอย่าคิดหนีไปไหนล่ะ เพราะไม่อย่างนั้นฉันจะส่งคนตามล่าพี่สาวเธอ เธอคงไม่อยากให้พี่สาวเธอใช้สามีร่วมกันกับเธอหรอกนะ”

ภูผาลุกจากที่นอน เดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวผืนน้อยขึ้นมาปกปิดร่างกาย ก้าวเท้าเดินออกจากห้องไปราวกับไม่สนใจ เหมือนกับว่าเมื่อกี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย 

เมื่อได้เห็นท่าทางที่ไม่แยแสกับสิ่งที่เกิดขึ้นของภูผา ธาราไม่ปล่อยให้ร่างหนานั้นจะก้าวพ้นผ่านประตูไป

พลั่ก !! เสียงหมอนใบใหญ่กระแทกใส่หลังกว้างเข้าอย่างจัง

“โอ๊ย! นี่... เธอทำอะไรน่ะ”

ดวงตากลมโตเบิกกว้างทำให้สายตาของธาราตอนนี้ดูดุมาก จ้องเขม็งมายังภูผาอย่างกับอยากจะกินเลือดกินเนื้อของเขาอย่างนั้น