All Chapters of เจ้าสาว(เมีย)จำแลง: Chapter 1 - Chapter 8

‘เธอทำถูกแล้วธารา มันต้องสำเร็จสิ’ริมฝีปากบางนั้นพึมพำปลอบใจเจ้าของของมันธาราไม่เคยรู้สึกหวาดกลัวอะไรขนาดนี้มาก่อน อดคิดไม่ได้ว่านี่เป็นทางเลือกที่ดีที่สุดแล้วใช่มั้ย ที่เธอเลือกปลอมตัวมาเป็นพี่สาวเพื่อเข้าพิธีแต่งงานนี้แทนแต่หากธาราไม่ทำแบบนี้ลำธารพี่สาวที่แสนน่ารักและอ่อนโยนของเธออาจจะหนีไม่ทัน แล้วต้องถูกลากกลับมาแต่งงาน กลับมารับกรรมอยู่กับผู้ชายที่ไม่ได้รักผู้ชาย คนที่เห็นการแต่งงานเป็นแค่เรื่องธุรกิจ คนไม่มีหัวใจ ที่กำลังอาบน้ำอยู่ตอนนี้ที่พี่ลำธารจำต้องหนีงานแต่งไป เพราะเธอยังมีความฝันที่ต้องวิ่งตามและอยากทำมากกว่าการแต่งงานตัวธาราเอง เธอยังไม่รู้ชัดด้วยซ้ำว่าตัวเองชอบอะไร เพราะฉะนั้นการสนับสนุนลำธารให้ทำตามฝันจึงเป็นสิ่งที่ธาราจะทำเพื่อพี่สาวได้ส่วนผู้ชายที่หลงตัวเอง เอาแต่ใจ เก่งแต่ใช้อำนาจข่มขู่ผู้ที่ด้อยกว่าเพื่อให้ได้มาในสิ่งที่ต้องการ คนแบบนั้นไม่มีค่าควรที่จะได้ผู้หญิงที่เพียบพร้อมอย่างพี่ธารไปครอบครองหรอกโชคยังดีที่งานแต่งงานคราวนี้เหมือนจะจัดแบบจีนผสมตะวันตกหรืออะไรสักอย่างเจ้าสาวจึงต้องสวมผ้าคลุมหน้าตลอดพิธีจนถึงเข้าเรือนหอ ให้เปิดผ้าออกได้โดยเจ้าบ่าวตอนอยู่

ฝ่ามือเรียวเล็กของธาราสะบัดลงบนใบหน้าคมเข้มของภูผา แต่นั่นกลับไม่ได้ทำให้หน้าเขาสะบัดไปตามแรงตบเลย“หยาบคายที่สุด นายมันเลว” แค่คำพูดก็ว่าน่าเกลียดแล้ว แต่สายตาโลมเลียแบบนั้นยิ่งน่าเกลียดกว่ามาก“ใช่ฉันมันเลว แล้วฉันก็จะเลวให้ถึงที่สุด ยิ่งกับคนที่กล้าหักหน้าฉันอย่างเธอ อย่าคิดว่าฉันจะใจดีด้วยนะ”“ฉันก็ไม่เคยคิดอยู่แล้ว”ภูผากวาดสายตาคมกริบสำรวจร่างบางของธารา ที่วางท่าทางอวดดีอยู่ตรงหน้า คิดหาวิธีที่จะเอาคืนให้สาสมกับที่เขาถูกเธอด่าและดูถูกในคราวนี้เดิมทีธาราก็เป็นหญิงที่เขาหมายปองมาก่อน แต่ที่เขาไม่ได้ขอแต่งกับเธอนั่นเพราะข้อมูลที่เขาให้ลูกน้องตามสืบแต่ละรูปที่ได้มามีผู้ชายติดมาด้วยไม่ซ้ำ บางคนกอดแขนกอดขายืนเบียดกันแนบชิดทั้งที่เป็นที่สาธารณะแท้ๆ ไม่อยากจะคิดว่าในที่ลับตาคนจะขนาดไหนทว่าตอนนี้ พอได้ไล่สายตามองดูดีๆ แล้ว ดวงตากลมโตของเจ้าหล่อนก็ยังคงเย้ายวนใจเขาไม่เปลี่ยน ริมฝีปากบางแต่อวบอิ่มได้รูปเชิญชวนให้อยากจูบตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เห็นจนตอนนี้ก็ยังเชื้อเชิญเขาอยู่ยิ่งธาราอยู่ในชุดเจ้าสาวที่เข้ารูปรัดรึงก้อนเนื้ออวบอูม มันดูคับแน่นจนแทบจนหลุดออกมาแบบนี้ ยิ่งทำให้เขามีความปรารถน

ทั้งที่เขาพรากพรหมจรรย์ของเธอไปแท้ๆ มันไม่ได้มีค่า ไม่ได้มีความหมายสำหรับเขาก็จริง แต่มันมีความหมายกับผู้หญิงคนหนึ่งมากนี่เหรอคนที่มีทุกอย่างเพียบพร้อม ทั้งทรัพย์สมบัติ ชื่อเสียง เกียรติ ศักดิ์ศรีทางสังคม ปากก็ว่าเป็นผู้ดีแต่การกระทำยิ่งกว่าสัตว์ป่าที่ดุร้ายเสียอีก“คนอย่างนายเจ็บเป็นด้วยเหรอ กะอีแค่หมอนใบเดียวมันได้ครึ่งหนึ่งกับสิ่งที่นายทำกับฉันหรือเปล่า”“อย่ามาทำเป็นบีบน้ำตาหน่อยเลย ฉันไม่หลงกลมารยาของเธอหลอก ต่อให้อีกกี่ล้านเล่มเกวียนก็เหอะ”ใบหน้าสวยได้รูปนองไปด้วยหยาดน้ำตาท่วมใบหน้า เพราะได้สูญเสียสิ่งที่สำคัญที่สุดให้กับคนไม่มีหัวใจอย่างภูผาไป เธอไม่มีแรงที่จะตอบโต้เขาได้อีกแล้วตอนนี้ทำให้ผู้ชายที่ยืนดูอยู่ถึงกับทำตัวไม่ถูกแค่เพียงได้เห็น ราวกับว่าหยาดน้ำตาเหล่านั้นกำลังด่าทอเขาอยู่ ภูผารู้สึกหงุดหงิดมากกับสิ่งที่เกิดขึ้นมันขัดกับความรู้สึกก่อนนั้นในหัวใจเขาไม่สามารถยืนดูอยู่ได้ จึงปล่อยให้ธารานอนอยู่ในห้องหอตามลำพังหลังจากแวะทำความสะอาดตัวเองในห้องน้ำเสร็จแล้ว ภูผาจึงลงมานั่งที่เก้าอี้ริมสระว่ายน้ำในมือของเขามีเพียงแก้วไวน์ที่เป็นเพื่อนแก้เซ็งในค่ำคืนนี้ภูผามั่นใจได้ในท

“ทำไม กลัวฉันพาเธอไปขายเหรอ ถึงอยากจะขายก็คงขายไม่ได้ราคาหรอก” ท่าทีเอาเรื่องแบบนั้นของธารา มันน่าหงุดหงิดจนเขาต้องตัดรำคาญไป“ฉันจะพาเธอไปส่งคืนพ่อกับแม่ของเธอ”“ไม่ได้นะ” หญิงสาวปฏิเสธออกไปทันทีราวกับเธอไม่ได้ใช้ความคิด ธาราขืนตัวหนักกว่าเดิมเมื่อได้ยินดังนั้น ยังไงก็ไม่ยอมไปขึ้นรถเด็ดขาด“ทำไม!” เสียงดุเข้มถามกลับอย่างทันทีเช่นกัน“กะ... ก็ฉันบอกแล้วไงว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพ่อแม่ฉัน ท่านไม่รู้เรื่อง ถ้านายอยากแก้แค้นก็มาทำกับฉันแทนอย่าไปยุ่งกับท่านเลย นะ”มือเรียวเล็กคู่นั้นรั้งแขนชายหนุ่มไว้ สายตาวิงวอนของหล่อนยิ่งดูจริงจังและน่าสงสารมากเท่าไรก็ยิ่งทำให้ภูผารู้สึกสนุกมากขึ้นเท่านั้น“ฉันคงช่วยอะไรเธอไม่ได้หรอกนะ มันก็เหมือนกับเวลาที่เธอไปซื้อของแล้วเขาให้สินค้าผิดมานั่นแหละ ยังไงเธอก็ต้องเอาไปเปลี่ยนอยู่ดี ถ้าเปลี่ยนไม่ได้ก็ต้องของคืนไปแล้วก็เอาเงินคืนมามันก็เท่านั้น ครั้งนี้ก็เหมือนกัน”ธาราถึงกับอึ้งเมื่อได้ยินคำพูดของคนตรงหน้า นี่เขาเปรียบเรื่องแต่งงานเหมือนกับการซื้อของเนี่ยนะ ถ้าอย่างนั้นตัวเธอกับพี่สาวก็เป็นได้แค่สินค้าเท่านั้นในสายตาเขาอย่างนั้นเหรอและทันทีที่รถสปอร์ตสี