ตอนที่ 05 คนแพ้ที่ไม่ยอมก้มหัว

ทั้งที่เขาพรากพรหมจรรย์ของเธอไปแท้ๆ มันไม่ได้มีค่า ไม่ได้มีความหมายสำหรับเขาก็จริง แต่มันมีความหมายกับผู้หญิงคนหนึ่งมาก

นี่เหรอคนที่มีทุกอย่างเพียบพร้อม ทั้งทรัพย์สมบัติ ชื่อเสียง เกียรติ ศักดิ์ศรีทางสังคม

ปากก็ว่าเป็นผู้ดีแต่การกระทำยิ่งกว่าสัตว์ป่าที่ดุร้ายเสียอีก

“คนอย่างนายเจ็บเป็นด้วยเหรอ กะอีแค่หมอนใบเดียวมันได้ครึ่งหนึ่งกับสิ่งที่นายทำกับฉันหรือเปล่า”

“อย่ามาทำเป็นบีบน้ำตาหน่อยเลย ฉันไม่หลงกลมารยาของเธอหลอก ต่อให้อีกกี่ล้านเล่มเกวียนก็เหอะ”

ใบหน้าสวยได้รูปนองไปด้วยหยาดน้ำตาท่วมใบหน้า เพราะได้สูญเสียสิ่งที่สำคัญที่สุดให้กับคนไม่มีหัวใจอย่างภูผาไป เธอไม่มีแรงที่จะตอบโต้เขาได้อีกแล้วตอนนี้

ทำให้ผู้ชายที่ยืนดูอยู่ถึงกับทำตัวไม่ถูกแค่เพียงได้เห็น ราวกับว่าหยาดน้ำตาเหล่านั้นกำลังด่าทอเขาอยู่ ภูผารู้สึกหงุดหงิดมากกับสิ่งที่เกิดขึ้นมันขัดกับความรู้สึกก่อนนั้นในหัวใจ

เขาไม่สามารถยืนดูอยู่ได้ จึงปล่อยให้ธารานอนอยู่ในห้องหอตามลำพัง

หลังจากแวะทำความสะอาดตัวเองในห้องน้ำเสร็จแล้ว ภูผาจึงลงมานั่งที่เก้าอี้ริมสระว่ายน้ำในมือของเขามีเพียงแก้วไวน์ที่เป็นเพื่อนแก้เซ็งในค่ำคืนนี้

ภูผามั่นใจได้ในทันทีที่เขาได้เป็นเจ้าของร่างบางอย่างเต็มตัวว่า ธาราเป็นสาวบริสุทธิ์ไปทั่วทั้งร่างกาย พรหมจรรย์ของเธอเขาคือคนที่ได้มันมา

ทำให้ความรู้สึกเก่าเก็บที่เคยมีต่อตัวธาราได้กลับเข้ามาอีกครั้ง

ธาราเป็นหญิงสาวคนแรกที่เขาแอบมองอยู่ตลอดหลังจากได้เจอกันในครั้งแรก ทั้งความงามบนใบหน้า กับหน้าตาที่ยิ้มแย้มตลอดเวลาของเธอเป็นอะไรที่เขาหลงใหลเอามากๆ

เป็นผู้หญิงที่เขาเห็นเพียงแวบแรกก็รู้สึกได้เลยว่า ถ้าได้อยู่ด้วยแล้วคงมีความสุขไปตลอด หากแต่วินาทีแห่งความภูมิใจนั้นต้องหยุดลงเมื่อเขานึกถึงรูปถ่ายมากมายที่ได้รับมาจากชิษณุ เลขาคนสนิท

ทุกรูปของธาราล้วนมีผู้ชายอยู่ด้วยตลอด ไม่ว่าจะกลางวันที่มหาลัย หรือตอนเที่ยวกลางคืน แล้วแต่ละรูปก็มีผู้ชายไม่ซ้ำกันเลย แถมบางรูปยังใกล้ชิดสนิทกันจนเกินงาม

อีกทั้งยังเคยเห็นเองกับตาว่าธาราเดินควงแขนกับผู้ชายเข้าไปในผับ แล้วแบบนี้จะไม่ให้คิดว่าเธอเป็นผู้หญิงง่ายหรือพวกขายได้ยังไง

การถูกเนื้อต้องตัวกันขนาดนั้น ที่ไม่ว่าใครหน้าไหนเห็นย่อมเข้าใจได้ดีถึงความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ว่าคงลึกซึ้งแค่ไหน นั่นคือเหตุการณ์ที่ทำให้เขาตัดเธอออกจากตัวเลือกไป

ตัวเลือกที่เหลือก็เห็นจะมีเพียงลำธาร ผู้หญิงที่เหมือนกันแทบทุกอย่าง ต่างก็แต่เพียงนิสัยซึ่งมันก็ตรงตามที่เขาต้องการ แม้จะไม่ได้รู้สึกหวั่นไหวเหมือนกับคนน้องก็ตาม

‘จะอะไรกันนักกันหนา ร้องไห้จะเป็นจะตาย มีอะไรกับฉันมันน่าเสียใจขนาดนั้นเลยหรือไง’

‘หรือว่าเราทำรุนแรงไปวะ แล้วใครจะไปรู้ล่ะว่ายังไม่เคย’

คิดมาถึงตรงนี้ภูผาก็รู้สึกโล่งอกเหมือนกันที่ธารายังไม่เคย เพราะเขาดันหน้ามืดจนไม่ได้ใส่ถุงยางเพื่อป้องกัน นับเป็นความผิดพลาดที่ภูผาไม่เคยปล่อยให้เกิดขึ้นมาก่อนเลย

‘โว้ยยย! แล้วนี่เราจะรู้สึกผิดทำไมวะ ครั้งแรกก็ดีแล้วไง แต่งก็แต่งแล้วจะกลัวอะไร’

เขาไม่ได้โกรธที่ถูกเปลี่ยนตัวเจ้าสาวก็จริง แต่คำก่นด่าของธาราทำให้ภูผาไม่คิดจะปล่อยหรืออภัยให้ง่ายๆ แน่

งานแต่งประกาศออกไปแล้วว่าเขาจะแต่งกับลำธาร แต่เธอกลับหนีไปแล้วส่งน้องสาวมาแทน การกระทำแบบนี้ไม่ใช่แค่หักหน้าเขา

แต่ยังทำให้อัศวะกาฬเป็นขี้ปากไปด้วย

ยังไงก็ต้องสั่งสอนกันหน่อย

ในเมื่อให้เกียรติแต่งออกหน้าออกตาแล้วยังไม่เห็นค่า ทั้งด่า ทั้งดูถูก ฉันก็จะทำกับเธอเหมือนเป็นแค่สินค้าที่พ่อเธอเอามาไถ่ถอนที่บ้านจริงๆ นั่นแหละ

ในเมื่อของที่สั่งไปได้มาไม่ตรงปก ก็คงต้องส่งคืนเท่านั้น ‘แล้วเราจะได้เห็นดีกัน ธารา’

ดวงตะวันยามเช้าทอแสงลงมายังกระจกหน้าต่างที่ไม่ได้มีผ้าม่านสีครีมสวยบดบังไว้แต่อย่างใด เพราะถูกรวบไว้ที่มุมด้านข้างแล้ว

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านมากระทบดวงตาที่กำลังพริ้มหลับอย่างคนเหนื่อยล้า

ธารารู้สึกตัวตื่นลืมตากลมโตสวยแต่ดูบอบช้ำมากอย่างคนที่ผ่านการร้องให้มาทั้งคืนจนหลับ

เธอมองไปรอบๆ ห้องนอนหรูที่ประดับประดาไปด้วยข้าวของเครื่องใช้สีครีมทอง มันช่างดูงดงามมากเมื่อต้องแสงตะวันในยามเช้า

ดูสวยงามแตกต่างกันกับยามค่ำคืนโดยสิ้นเชิง แต่ความสดชื่นยามเช้ากลับหมดลงทันทีเมื่อดวงตาคู่สวยมองเรื่อยมาจนสบกับสายตาคมของภูผา

เธอค่อยๆ หยัดการลุกขึ้น แต่ก็เจ็บหนึบไปทั้งช่วงล่าง เธอจำได้ดีถึงตอนที่ทำความสะอาดตัวเองว่าธาราน้อยของเธอเหมือนมีบาดแผลด้วย

ถึงจะไม่ได้เหวอะหวะอะไร แต่ก็ทำเอาเจ็บแสบไม่น้อย “โอ๊ะ!!”

ภูผาทำท่าจะขยับเข้ามาช่วยประคอง ทว่าสองขายาวต้องหยุดกึก เมื่อเห็นสายตาที่ฉายแววโกรธจัดของธาราตวัดมาจ้องเขาตาเขม็ง

“ถ้ารู้ว่ามองมาทางนี้แล้วจะเจอคนเลวอย่างนายฉันจะไม่มอง เสียบรรยากาศหมด”

เสียงใสๆ บ่นพึมพำในเชิงตำหนิ อีกทั้งดวงตาคู่สวยยังถลึงตาใหญ่ใส่ชายหนุ่ม คนที่ใจคอโหดร้าย ผู้ที่พรากเอาความสาวไปจากเธอ

คนที่กำลังยืนเก็กท่ามองอยู่หน้าห้องแต่งตัวซึ่งอยู่อีกด้านหนึ่งของห้องนอนหรูนั้น

“ตื่นมาได้ก็ปากดีแต่เช้าเลยนะ นี่เธอยังไม่เข็ดจริงๆ หรือว่าแกล้งทำเป็นจำไม่ได้กันแน่ ว่าคนที่อวดดีกับฉันจะเจอกับอะไรบ้าง หรือว่าติดใจ”

‘มั่นเหลือเกินนะว่าลีลาดีอะ’ ธาราบ่นมุบมิบอยู่คนเดียวไม่ให้เขาได้ยิน

ที่จริงธาราเองก็ไม่รู้หรอกว่าแบบไหนเรียกว่าดี ว่าเด็ด ก็นั่นมันครั้งแรกของเธอ จะให้เธอเอาไปเปรียบเทียบกับใครได้

แต่ถ้าจะให้ประเมินก็ต้องขอบอกเลยว่าเข็ด ครั้งเดียวก็เกินพอ

เธอยังจำความรู้สึกที่เขาบีบเคล้น ดูดดุนหน้าอกจนเจ็บไปหมดได้ดี ยิ่งตรงช่วงล่างถึงกับมีรอยแผลจนตอนนี้ยังรู้สึกได้อยู่เลยนั้นยิ่งเข็ด ไม่รู้ว่าทำไมคนอื่นเขาถึงชอบกันนัก

ดวงตาคมกริบกวาดสายตามองดูร่างบางที่อยู่บนเตียงตั้งแต่หัวจรดเท้า หน้ายุ่งๆ คิ้วขมวดขนาดนั้นอยากรู้นักว่าจะเผลงฤทธิ์อะไรอีก

แล้วธาราก็ไม่ทำให้ผิดหวัง พอได้อ้าปากก็ด่าเขาอีกแล้ว

“คนอย่างนายมันน่าสมเพช ภูมิใจมากเหลือเกินนะที่เอาชนะผู้หญิงที่ไม่มีทางสู้ได้ ดูเป็นลูกผู้ชายดีนี่ เนี่ยเหรอนายภูผา อัศวะกาฬ ผู้บริหารของอัศวะกาฬกรุ๊ปผู้ยิ่งใหญ่... หึ”

คำพูดประชดประชันเต็มไปด้วยน้ำเสียงที่แข็งกระด้างและก้าวร้าว ทำให้ผู้ที่ถูกต่อว่ารู้สึกโกรธไม่น้อย

ดวงตาดุเข้มจ้องเขม็งไปยังเจ้าของเสียงนั้น ภูผากำหมัดแน่นอย่างต้องการข่มอารมณ์ ท่องเอาไว้ในใจว่าเธอก็แค่ผู้หญิงก้าวร้าวคนหนึ่งเท่านั้น

เขาก้าวเท้าอย่างเร็วมุ่งตรงไปยังเตียงนอน มือใหญ่กระชากผ้านวมผืนใหญ่สีครีมสวยออกจากร่างเล็กบอบบางนั้นอย่างรวดเร็ว

ภูผาโยนผ้านวมลงไปกองที่พื้นรวมกับผ้าปูที่นอนที่กองอยู่ก่อนนี้อยู่แล้ว

ธาราที่อยู่ภายใต้ผ้าห่มก็ตกใจเพราะเธอไม่ทันได้ตั้งตัว อีกทั้งยังคงมีความหวาดกลัวว่าจะเกิดเหตุการณ์เลวร้ายอย่างที่เคยเกิดเหมือนเมื่อคืนอีก

ดีที่ก่อนนอนเธอลุกขึ้นมาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดที่มิดชิดแล้ว