ตอนที่ 08 เจ้าสาวที่ไม่มีใครต้องการ

ร่างสูงใหญ่ของภูผาออกมาจากรถก่อน เดินมายังอีกฝั่งที่มีหญิงสาวนั่งอยู่ แต่ธาราไม่ยอมลงจากรถเพราะยังคงกลัวความผิดที่เธอทำหากผู้เป็นพ่อได้รู้

“เธอจะไม่พูดกับฉันเลย ฉันก็ไม่รู้สึกอะไรหรอกนะ แต่ช่วยลงจากรถฉันด้วย”

ภูผารู้สึกไม่พอใจที่ถูกปล่อยให้ยืนรอด้านนอกอยู่นาน อีกทั้งแดดก็ร้อนจัดมากจึงเปิดประตูรถออกแล้วกระชากแขนเรียวเล็กให้ลุกขึ้นแต่ก็ไม่เป็นผล เพราะธารายังไม่ได้ปลดสายรัดออก

“เธอจะปลดเองหรือจะให้ฉันปลดให้”

“ไม่ต้อง ฉันทำเองได้ ฉันจะไม่ให้นายเข้าใกล้ตัวฉันอีกเป็นอันขาด” หญิงสาวร้องบอกปัดทันทีที่ร่างใหญ่กำลังจะผ่านหน้าของตนอย่างแนบชิดเพื่อปลดสายรัดออกให้

“ก็เท่านั้นแหละ เรื่องมากน่ารำคาญชะมัด”

เมื่อชลธารมาถึงประตูหน้าบ้านก็รู้สึกแปลกใจกับสิ่งที่เห็น ผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างภูผาไม่ใช่ลำธาร แต่กลับเป็นลูกสาวคนเล็กที่หายไปตั้งแต่เมื่อวาน

“เกิดอะไรขึ้นธาราทำไมลูกมาอยู่กับคุณภูผาได้ แล้วพี่สาวลูกไปไหน...”

“…”

เมื่อเห็นว่าลูกสาวเอาแต่นิ่งเงียบไม่ตอบอะไร เขาจึงหันไปคุยกับภูผาแทน “เอ่อ ยัยธารไม่ได้มาด้วยเหรอครับคุณภูผาแล้วนี่ไปเจอยายตัวดีที่ไหนครับเนี่ย”

“สวัสดีครับคุณชลธาร” ชายหนุ่มเอ่ยทักทายเจ้าของบ้านที่ตอนนี้มีฐานะเป็นพ่อตา แต่ทว่าน้ำเสียงกลับไม่ได้ยินดียินร้ายอะไร

“เอ่อ... คือ... หนูว่าเราเข้าไปคุยกันข้างในบ้านดีกว่านะคะพ่อ อย่าคุยตรงนี้เลยค่ะมันร้อนจะตายไป เดี๋ยวคุณภูผาของพ่อจะตัวดำเอาได้นะคะ”

ธาราพูดแทรกขึ้นระหว่างชลธารกับภูผา รีบเข้าไปกอดแขนพ่อเอาไว้อย่างเอาใจ พลางดึงให้เข้าไปคุยต่อข้างในบ้าน กลัวคำตอบของคนไร้หัวใจจะทำให้พ่อช็อกลงตรงนี้

“เสียมารยาทจริงลูกคนนี้” แล้วหันไปเชื้อเชิญลูกเขยให้เข้าบ้านก่อนตามที่ธาราว่า “เชิญคุณภูผาด้านในก่อนครับ บ้านอาจเล็กคับแคบไปสักหน่อยนะครับ”

“ผมคุยธุระไม่นานหรอกครับ”

“นานไม่นาน ถ้าจะคุยก็เข้ามาก่อนมั้ยล่ะ แต่ถ้าไม่เข้าก็ไม่ต้องคุย กลับไปเลยก็ได้นะ” ธาราพูดพลางพยักพเยิดหน้าไล่เขาไปในที

“พูดอะไรน่ะลูก ไปพูดแบบนี้กับพี่เขาได้ยังไงเสียมารยาท”

“ทำไมจะไม่ได้ละคะพ่อ หนูก็จะมีมารยาทกับคนที่มีมารยาทกับเราเท่านั้นแหละค่ะ”

“ธารา!” คนเป็นพ่อได้แต่ถอนหายใจอย่างระอาให้ลูกสาว

สงสัยว่าเขาจะตามใจมากไปแล้ว “เอ่อ... ต้องขอโทษแทนลูกสาวด้วยนะครับแกยังเด็กน่ะครับ” ถึงตอนนี้ภูผาจะเป็นลูกเขยเขา แต่ยังไงฐานะก็ต่างกันอยู่ดี

“ไม่เป็นไรครับ ผมไม่ถือสาเด็กที่ไม่รู้จักโตหรอกครับ เรารีบเข้าไปคุยธุระกันดีกว่า”

เมื่อทุกคนมาถึงยังห้องรับแขกที่ไม่ได้กว้างขวางอะไรนัก แต่ก็มีที่นั่งเพียงพอสำหรับทุกคนที่จะได้พูดคุยกัน

ภูผาอธิบายเหตุผลที่มาในครั้งนี้ เขาเล่าให้ผู้ใหญ่ทั้งสองฟังทุกเรื่อง ทั้งเรื่องที่ลำธารหนีงานแต่ง แล้วก็เรื่องที่ธาราปลอมตัวเข้าพิธีแทน รวมถึงตำหนิชลธารที่ไม่รักษาสัญญาที่ตกลงกันไว้

ชลธารเมื่อได้ยินดังนั้นก็ตกใจมาก รีบออกปากขอโทษเป็นการใหญ่ ทั้งเสียใจในการกระทำของลูกสาว

“อย่างที่บอกไปครับ ในเมื่อทางคุณไม่รักษาคำพูด ผมก็ไม่จำเป็นต้องรักษาสัญญาเช่นกัน”

“แต่... แต่คุณก็จดทะเบียนกับยายธาราแล้วนี่คะ อย่างนี้ก็เท่ากับลูกสาวฉันแต่งงานกับคุณแล้ว อย่างน้อยก็น่าจะรักษาเกียรติกันบ้าง” ผู้เป็นแม่แย้งขึ้นเพราะไม่อยากให้ลูกสาวคนเล็กเสียหน้า

“แต่ที่ลูกสาวพวกคุณทำก็ไม่ได้รักษาเกียรติครอบครัวผมเหมือนกันนะครับ ไว้ผมจะให้เลขาของผมมาจัดการเรื่องหย่าให้ ส่วนบ้านและที่ดินของคุณที่หลุดจำนองผมให้เวลาอีกแค่เดือนเดียว ถ้าหาเงินมาไถ่ถอนได้ผมก็จะคืนให้”

“ไอ้คนหน้าเงิน นายมันใจยักษ์ ใจมาร นายคิดว่าฉันสนใจทะเบียนสมรสบ้าบอนั่นเหรอ เตรียมเอกสารรอเลยนะฉันจะหาเงินทั้งหมดมาคืนให้”

“ได้... ฉันจะรอดู น้ำหน้าอย่างเธอจะไปหาเงินที่ไหนมาไถ่ถอนได้ตั้งหลายล้าน ส่วนแหวนแต่งงานนี่ ฉันยกให้ ถือเสียว่าเป็นค่าตัวที่เสียไปเมื่อวานนี้แล้วกัน”

พอได้ยินเสียงต่อว่าต่อขานจากธารา ชายหนุ่มก็ลืมตัวสรรหาคำพูดมากมายมาเถียงกลับให้เจ็บแสบไม่ต่างกัน ลืมไปชั่วขณะว่าตรงนี้ยังมีผู้ใหญ่นั่งอยู่

คำต่อล้อต่อเถียงกันของคนหนุ่มสาวทั้งสองทำให้คนที่อาบน้ำร้อนมาก่อนอย่างชลธารและสายธารเข้าใจได้ดี ตอนนี้ลูกสาวของพวกเขาได้สูญเสียสิ่งที่มีค่าสำหรับผู้หญิงไปแล้ว

“ใครจะไปอยากได้แหวนสับปะรังเคนี่ ส่วนนายน่ะไปตายที่ไหนก็ไป” ธาราถอดแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายแล้วปาออกไปอย่างแรง

แหวนเพชรน้ำงามกระทบกับอกกว้างแต่ก็ไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกเจ็บแต่อย่างใด และไม่ได้มีท่าทีสนใจในแหวนวงนั้นเลย

“อ้อ... แล้วก็ไม่ต้องคิดจะเอาพี่สาวเธอมาให้แล้วนะ ฉันไม่อยากได้แล้ว” เมื่อพูดจบภูผาจึงลุกขึ้นเดินออกจากบ้านหลังเล็กไปโดยไม่สนใจอีกเลย

“ไม่เป็นไรนะลูก ไม่เป็นไรนะ” ผู้เป็นแม่พูดปลอบใจเมื่อเห็นลูกสาวหลั่งน้ำตาออกมาด้วยความเจ็บปวด

ชลธารไม่พูดอะไรเลย แล้วเดินออกจากห้องนั้นไปอย่างร่างที่ไร้ความรู้สึก นั่นคงเป็นความเจ็บปวดที่สุดเลยก็ว่าได้สำหรับคนเป็นพ่ออย่างเขา

“แม่คะ พ่อจะโกรธมากมั้ย หนูเสียใจค่ะแม่ หนูคิดว่าหนูทำดีที่สุดแล้ว”

“บอกแม่ได้มั้ยลูกทำแบบนี้ทำไม แล้วพี่สาวลูกตอนนี้อยู่ที่ไหนทำไมลูกถึงไม่มาปรึกษาพ่อกับแม่”

“เรื่องทั้งหมดหนูผิดเองค่ะแม่ หนูแค่อยากช่วยพี่ธาร พี่เขามีความฝันที่อยากจะทำ พี่ธารไม่ได้รักอีตาภูผานั่นนะคะแม่”

“แล้วเราล่ะ ไม่มีสิ่งที่อยากทำ ไม่มีคนที่ชอบหรือไง ถึงยอมไปเข้าพิธีแทนพี่เขาน่ะ”

ธารานิ่งอึ้งไปกับคำถามของแม่ เรื่องความฝันเธอยังไม่มีอะไรที่อยากทำจริงจังเหมือนอย่างพี่สาวจริงๆ นั่นแหละ ส่วนคนที่ชอบ ถ้าเป็นเมื่อก่อนอาจจะตอบว่ามี แต่ตอนนี้ไม่มีแล้วค่ะ

“เรื่องนั้นช่างมันเถอะค่ะ ที่หนูเสียใจคือหนูทำให้พ่อกับแม่ผิดหวัง หนูไม่คิดว่ามันจะเลยเถิดมาขนาดนี้และก็ไม่คิดว่าผู้ชายคนนั้นจะกล้าทำแบบนี้ด้วย”

“เรื่องมันมาถึงขั้นนี้แล้วนี่ แม่จะไม่ต่อว่าลูกซ้ำหรอกนะ แม่เชื่อว่าเหตุการณ์นี้มันก็สอนลูกได้มากแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้แปลว่าแม่เห็นด้วยกับสิ่งที่ลูกทำหรอกนะ”

“หนูขอโทษค่ะแม่” เมื่อได้อยู่ต่อหน้าแม่ ธาราก็ปล่อยโฮออกมาได้อย่างไม่อาย

“ส่วนพ่อ แม่จะลองคุยกับเขาดู แต่คงต้องให้เวลาพ่อเขาหน่อยนะ”

สายธารดึงตัวลูกสาวคนเล็กเข้ามากอดอย่างปลอบโยน แม้ภายนอกดูเหมือนจะเข้มแข็ง แต่ในเวลานี้ผู้เป็นแม่ก็เสียใจในเรื่องที่เกิดไม่ต่างจากผู้เป็นสามีและลูกสาวที่ร่ำไห้อยู่ในอ้อมแขนเธอ