ตอนที่ 06 ผู้หญิงที่ไม่เคยกลัวเขา

ส่วนผ้าปูที่นอนที่เลอะเทอะเปรอะเปื้อน ธาราเพียงแค่รื้อออกมากองไว้ที่พื้นก่อน เพราะมันดึกเกินกว่าจะไปรบกวนใคร

“ไปอาบน้ำแต่งตัว ฉันไม่อยากเห็นเธออยู่ในห้องนอนของฉันนานไปกว่านี้ เธอไม่คู่ควรกับห้องนี้ เตียงนี้”

ไม่ทันที่หญิงสาวจะได้ตอบโต้ มือใหญ่ด้านขวาซึ่งเป็นข้างที่ภูผาถนัดที่สุดกำข้อมือเรียวเล็กเอาไว้แน่น เขากระชากเธออย่างแรงให้ธาราลงจากเตียง

“โอ๊ยยย” ยังดีที่เธอสามารถประคองตัวเองให้ยืนอยู่ได้ ทั้งที่ถูกลากลงมาอย่างป่าเถื่อนและหยาบคายไปจนถึงหน้าห้องน้ำ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้แปลว่าเธอจะไม่เจ็บ

“ทำธุระของเธอให้เสร็จภายในสิบนาทีฉันจะรออยู่ข้างล่าง แค่สิบนาทีเท่านั้นนะไม่อย่างนั้นเธอได้เจอดีแน่”

“สิบนาที บ้าไปแล้วเหรอ มีผู้หญิงคนไหนอาบน้ำแต่งตัวเสร็จภายในสิบนาทีกันบ้าง”

“เธอไง” ภูผาสวนกลับไปทันควันเช่นกัน

“ต่อให้ฉันจะทำได้ฉันก็ไม่ทำ รอไม่ได้ก็ไม่ต้องรอ ฉันยังไม่ได้บอกสักคำว่าฉันอยากออกไปกับนาย นายอยากไปไหนก็ไป ฉันไม่อยากไป”

“นี่มันห้องของฉัน ฉันอยากให้ใครอยู่คนนั้นก็ต้องอยู่ แต่ถ้าฉันอยากให้ใครไปคนนั้นก็ต้องออกไป”

“ฉันไปแน่ ฉันเองก็ไม่ได้อยากอยู่ที่นี่นักหรอก อย่าไปลากฉันกลับมาอีกแล้วกัน”

“เธอคิดว่าฉันพิศวาสเธอมากนักเหรอ ถ้าเข้าใจผิดก็เข้าใจเสียใหม่นะ แค่ครั้งเดียวคิดว่าฉันจะติดใจเธอขนาดนั้นเลยหรือไง”

สายตาคมฉายแววเจ้าชู้มองลงมายังอกอวบภายใต้ชุดนอนบางเบาที่ภูผาได้เตรียมไว้ให้กับเจ้าสาว เช่น

เดียวกันกับอีกหลายชุดภายในตู้เสื้อผ้า

จนผู้เป็นเจ้าของร่างต้องเอามือข้างที่เหลือมาปกปิดไว้

“ไอ้คนทุเรศ ไอ้คนลามก นายมันสกปรกที่สุด” เมื่อพูดจบธาราก็สะบัดแขนอย่างแรงจนหลุดพ้นจากมือหนานั้นแล้วรีบเข้าห้องน้ำไปอย่างเลี่ยงไม่ได้

เมื่อได้สำรวจมองร่างกายของตนเองบนกระจกบานใหญ่ภายในห้องน้ำนั้นอีกครั้ง ก็ถึงกับกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ ต่อให้เธอเป็นผู้หญิงแกร่งและใจเด็ดมากแค่ไหน

แต่สำหรับเรื่องแบบนี้แล้วถือเป็นเรื่องใหญ่มาก ให้เก็บซ่อนความอ่อนแอเอาไว้ต่อไปมันไม่ได้แล้วจริงๆ

หลังจากลงมาจากห้องนอนแล้วภูผาได้เล่าเรื่องทุกอย่างให้ชิษณุ ที่เป็นเลขาคนสนิทซึ่งพ่วงตำแหน่งคนขับรถที่ภูผาไว้ใจที่สุดและรักเหมือนน้องชายได้ฟัง

ยกเว้นเพียงเรื่องเดียวที่ไม่ได้บอกออกไป แต่ก็ไม่ใช่เรื่องที่จะเดาได้ยากเลยสำหรับชิษณุที่รู้และเข้าใจในตัวเจ้านายของตนมากกว่าใคร

“ยายม้าดีดกะโหลกนี่ คิดจะลองดีกับฉันหรือไงกัน” ภูผาบ่นด้วยความไม่พอใจที่ต้องนั่งรอจนเกือบครึ่งชั่วโมงแต่ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาลงมา

“ผมต้องขอโทษนายด้วยครับ ที่ไม่ได้ตรวจดูให้ละเอียดก่อน ปล่อยให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นได้”

“ไม่ต้องคิดมาก ไม่ใช่ความผิดของนายหรอก ใครจะไปคิด ว่าจะมีคนกล้าคิดทำเรื่องงี่เง่าปัญญาอ่อนแบบนี้ อีกอย่างฉันก็มีแผนจัดการกับเรื่องนี้แล้วด้วย”

“ครับ งั้นเดี๋ยวผมให้แววไปตามคุณธาราให้นะครับ”

“ไม่ต้องหรอก ยายนั่นเดี๋ยวฉันจัดการเองนายไปเอารถออกให้ฉันแล้วกัน แล้วก็วันนี้นายไปดูแลงานที่บริษัทแทนฉันหน่อยนะ ฉันจะไปจัดการกับเรื่องนี้ก่อน”

เมื่อสั่งงานจบร่างใหญ่ของภูผาก็ลุกขึ้นอย่างไม่พอใจที่ถูกปล่อยให้นั่งรอ ทั้งที่คนอย่างเขาไม่เคยเลยสักครั้งที่ต้องมานั่งรอใคร มีแต่คนอื่นต่างหากที่ต้องมานั่งรอเขา

สองเท้าก้าวตรงไปที่บันไดหมายจะไปลากยายตัวดีที่กล้าขัดคำสั่ง แต่สองเท้านั้นก็ต้องหยุดอยู่ตรงหน้าบันไดเมื่อเรียวขาสวยคู่หนึ่งกำลังย่างกรายลงมา

ชายกระโปรงชุดแซ็กสีขาวที่ภูผาได้เห็นแม้เพียงนิดเดียวก็จำได้ทันที มันเป็นชุดที่เขาเตรียมไว้สำหรับเจ้าสาวของเขา กระโปรงพลิ้วไหวตามจังหวะการเคลื่อนไหวของเจ้าของร่าง

ชายหนุ่มเลื่อนสายตามองขึ้นไปจนถึงเอวคอดเข้ารูป ช่างเป็นรูปร่างที่สวยงามมาก หากเป็นร่างของหญิงสาวที่ไม่เคยรู้มาก่อนว่ากริยามารยาทแท้จริงแล้วเป็นแบบใด

เมื่อมองเรื่อยไปยังใบหน้าเรียวสวยรูปไข่ที่ไร้เครื่องสำอาง ช่างดูสวยใสตามฉบับหญิงไทยอย่างไร้ที่ติ แต่ความชื่นชมในใจทั้งหมดต้องหยุดชะงักลงทันทีเมื่อได้ยินคำพูดที่ออกจากปากเรียวเล็กนั้น

“มองอะไร ไม่เคยเห็นคนหรือไง ไม่มีมารยาท เป็นผู้ดีเสียเปล่า”

หญิงสาวต่อว่าให้กับสายตาคม เมื่อเจ้าหล่อนถูกจ้องมองประหนึ่งกำลังถูกสำรวจร่างกายจนทั่วทั้งตัว และไม่ได้มีทีท่าว่าจะละสายตาลงแต่อย่างใด

พลางเหลือบไปเห็นชายร่างกำยำอีกคนที่กำลังมองอยู่ เธอจำได้ทันทีว่านั่นคือเลขาคนสนิทของภูผาที่เคยไปที่บ้านบ่อยๆ เพื่อไปดำเนินการเรื่องงานแต่งแทนเจ้านาย

เธอยิ้มให้ชิษณุน้อยๆ เป็นการทักทายแค่พอเป็นมารยาท ทว่าคนตรงหน้ากลับทำท่าทางขึงขังใส่เธอเสียอย่างนั้น

“ยิ้มอ่อยไปทั่ว เธอมันไม่เหมาะกับชุดนี้เอาเสียเลย กล้าดียังไงถึงได้เอาชุดนี้มาใส่”

“คำก็ไม่คู่ควร สองคำก็ไม่เหมาะมันอะไรกันนักกันหนา เป็นอะไรกับความเหมาะสมมากปะ เก็บกดเหรอ” หญิงสาวตอบกลับด้วยความระอาใจ

ธาราอดคิดไม่ได้ว่าในสายตาเขาเธอแย่มากขนาดนั้นเลยหรือยังไง

“แล้วจะให้ฉันใส่ชุดไหนได้ ทั้งตู้เห็นจะมีชุดที่เรียบสุดก็ชุดนี้นี่แหละ” นอกนั้นก็มีแต่ชุดหรูหราหมาเห่าเต็มไปหมดใครจะไปกล้าใส่

“ช่างเถอะ ฉันจะคิดเสียว่าทำบุญก็แล้วกัน ไปกันได้แล้วฉันมีธุระต่อ” ภูผาหันไปมองตาขวางใส่คนสนิท ที่ชักจะไม่อยากสนิทแล้ว “ไอ้ณุไปเอารถออก ฉันจะไปตอนนี้เลย”

“ครับ เอ่อ... แล้วนายจะไม่ทานอาหารเช้าก่อนหรือครับ” ชิษณุอึกอักเล็กน้อยที่จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนถูกเจ้านายเขม่น ทั้งที่ปกติภูผามักจะเรียกแทนตัวเขาว่านายหรือแก ไม่เคยขึ้นนำด้วยไอ้สักครั้งถ้าไม่โกรธจัดจริงๆ

แล้วไอ้ณุคนนี้ไปทำอะไรให้นายโกรธตอนไหนกัน

“ไม่ ฉันต้องรีบเอาของไปส่ง จะได้รีบกลับไปทำงาน”

เมื่อสิ้นคำสั่งนายชิษณุจึงรีบเดินออกไปอย่างไม่รีรอ ปล่อยให้บ่าวสาวคู่นี้ทะเลาะกันเสมือนเด็กน้อยที่ต่างก็เอาแต่ใจด้วยกันทั้งคู่

“ไปไหน บอกแล้วไงว่าฉันไม่ไปกับนาย อีกอย่างตอนนี้ฉันก็หิวมากด้วย ฉันจะกินข้าวก่อน”

ธาราไม่สนว่าคนตรงหน้าจะคิดอย่างไร ตั้งท่าจะเดินตรงไปยังโต๊ะอาหารอย่างคนไม่รู้สึกผิดแต่อย่างใดที่แกล้งปล่อยให้เจ้าของบ้านต้องนั่งรอ

ภูผาคว้าข้อมือเรียวเล็กของธาราแล้วลากเธอตรงไปยังลานจอดรถ รู้สึกหงุดหงิดใจไม่น้อย ทำไมผู้หญิงตรงหน้านี่ ถึงได้ไม่รู้สึกกลัวในคำขู่ของเขาสักนิด

“นี่ปล่อยฉันนะ นายพูดดีๆ กับคนอื่นเป็นบ้างไหมห๊ะหรือเก่งแต่ใช้กำลัง” ธาราทั้งขืนตัว ทั้งสะบัดแขนจนสุดแรง ทว่าก็ยังสู้แรงอันมหาศาลของคนร่างใหญ่นี่ไม่ได้อยู่ดี

“ดีแต่ทำรุนแรงแบบนี้ไงละ ถึงไม่มีใครอยากคุยด้วย”

“อย่าพูดมากได้มั้ย รู้ตัวมั้ย ว่าน่ารำคาญชะมัด บอกให้ไปก็ไปเถอะน่า” ดูท่าว่ามือเดียวเริ่มจะจับยากแล้ว ภูผาจึงใช้ทั้งสองมือรวบกอดธาราไว้แล้วลากไปทั้งอย่างนั้น

“ไม่ จนกว่าฉันจะรู้ว่านายจะพาฉันไปไหน”