9

หญิงสาวบอกตัวเองว่าเธอไม่มีทางหลับลงหรอกนี่มันเพิ่งสิบโมงเศษเท่านั้น หลังรับมื้อเช้าเข้าท้องจนเริ่มมีแรง ขุนพลก็บอกให้เธอเข้ามาในห้องนี้เพื่อพักผ่อนไปพลาง ๆ ก่อน

ส่วนผู้ร้ายตัวเอ้คนนั้น ที่ขุนพลเรียกเขาว่านาย เธอไม่เห็นเขาอีก ไม่รู้ว่าหายไปไหน บางทีอาจกลัวหัวหดจนหนีออกจากบ้านไปก่อนลูกน้องพวกนี้แล้วก็เป็นได้ ป่านนี้คงมีคนรู้เรื่องของเธอบ้างแล้ว ได้แต่หวังลม ๆ แล้ง ๆ ว่าจะมีใครแจ้งความ หรือเข้ามาช่วยเธอในนี้บ้างไหม

แล้วนึกถึงที่เขาคุยกันในคืนวันที่เธอแต่งงานกับกฤตยชญ์

เธอจำได้ว่าเขาพูดถึง ‘สิรี’

เห็นด้วยว่าพอกฤตยชญ์พูดชื่อนี้ขึ้นมา ตาสีดำดูดุ ๆ นั่นก็สว่างวาบ กร้าวหนักขึ้นกว่าเดิม เป็นไปได้ไหมว่า ‘สิรี’ อะไรนี่จะเป็นแฟนเก่าของนายคนนั้น ที่แท้แล้วสองคนนี้มีเรื่องแย่งผู้หญิงกันมาก่อนเลยบาดหมาง เขม่นกันมาตั้งแต่นั้น

พอนายคนนี้เห็นว่ากฤตยชญ์แต่งงานกับเธอ ก็เลยมาฉุดเธอบ้าง

แล้วทำไมเธอถึงได้ซวยแบบนี้

‘สิรี’ อย่างนั้นหรือ

หญิงสาวทวนชื่อที่ได้ยินเพียงครั้งเดียวในคืนนั้นในหัวอีกครั้ง แล้วเดินไปเกาะหน้าต่างกระจก มองออกไปที่ด้านนอก เพื่อสำรวจสถานที่กักกันตัวเธอ พบว่าที่นี่มีรั้วสูงใหญ่ล้อมรอบหมดทั้งบริเวณ อีกทั้งยังมีคนยืนเฝ้าเป็นระยะ ๆ อีกด้วย ความคิดแบบจารชนที่จะลักลอบปีนหนีออกไปคงทำได้ยาก

                จำได้เป็นอย่างดีว่ายามเด็กเธอออกจะซุกซน ชอบเล่นแบบเด็กผู้ชาย วิ่งก็ไว มุดรั้วหรือปีนป่ายก็เก่ง แต่เมื่อโตเป็นสาวเต็มตัวแล้ว บุณย์นราก็ไม่ค่อยได้เล่นอะไรซุกซนแบบนั้นอีก แม่ไม่ให้เธอเล่นอันตรายแบบนั้นด้วย แม่เคยมาเห็นทีหนึ่งท่านว่าเดี๋ยวตกลงมาแข้งขาหักเอา เลยไม่กล้าปีนอีก เลยช่วยแม่กับพี่สาวรับจ้างทำงานสารพัด ตอนเด็กจำได้ว่าเคยไปช่วยแม่งมหอย เก็บผักผลไม้ตามป่าไปขายที่ตลาด เพื่อช่วยแบ่งเบาภาระให้บิดา นานวันเข้าก็เลยไม่ค่อยมั่นใจในฝีมือฝีเท้าของตัวเอง ว่าจะสามารถปีนข้ามรั้วสูงขนาดนั้นได้อีกไหม

                ถอนหายใจอย่างนึกปลงในชะตาชีวิตของตัวเอง

แล้วถอยหลังนั่งลงบนเตียงที่มีอยู่หลังเดียวกลางห้อง สุดท้ายก็ค่อย ๆ เอนตัวลงนอนบนนั้น ตะแคงตัวหันหน้าออก เหม่อมองท้องฟ้าผ่านหน้าต่างกระจกบานใส คิดอะไรเรื่อยเปื่อย จนหลับไปในที่สุด

               

                ร่างเล็กของเด็กหญิงหน้าตามอมแมมที่ผมเผ้ากรังไปด้วยคราบขนมและฝุ่น ผมถูกตัดจนสั้นเกือบเหมือนทรงผมของเด็กผู้ชาย ผิวพรรณแห้งกร้านกระด่างกระดำ กำลังแหงนมองลูกมะม่วงสีเหลืองนวลทั้งผลไหวไปมาตามแรงลมบนยอดไม้ ก่อนจะหันหน้าไปบอกกับพี่ที่เป็นเด็กผู้ชายตัวใหญ่กว่าเกือบเท่าที่เล่นด้วยเสมอ

“หนูเก็บได้ก่อนพวกพี่แน่ ๆ คอยดูฝีมือก็แล้วกัน” 

เสียงแจ้ว ๆ บอกจบก็เข้าไปโอบโคนต้นมะม่วงเอาไว้ ได้จังหวะก็ใช้มือและขาเล็ก ๆ เกาะเหนี่ยวตัวขึ้นไปตามกิ่งก้านของต้น ไต่ไปเรื่อย ๆ จนถึงยอดบนสุดที่มะม่วงลูกสุกลูกสวยลอยเด่นท้าสายตาอยู่ตรงนั้น เจ้าตัวเอื้อมจนสุดมือ โดยมีเสียงของเด็กด้านล่างลุ้นช่วย ในที่สุดก็เด็ดมาไว้ในมือจนสำเร็จ

“มึงรีบโยนลงมาเลย” เสียงเด็กชายร่างอ้วนตัวสูงใหญ่กว่าที่ด้านล่างตะโกนบอก

“เรื่องอะไร หนูโยนลงไป พี่ก็พากันกินจนหมดน่ะสิ ลูกนี้ของหนู” แม่หนูว่าจบค่อย ๆ นั่งลงบนกิ่งที่ชิดกับลำต้น เพื่อจะเอามะม่วงใส่เข้าไปในกระเป๋ากางเกงของตัวเอง จับยัดได้ ล้วงเอายางที่ติดมาด้วยมัดรอบ ๆ อีกทีหนึ่ง กันไม่ให้หลุดออกร่วง แล้วไต่กลับลงมาที่เดิม

“เอามะม่วงมา” เด็กตัวโตที่สุดเข้ามาคว้าตัวพร้อมกับยื่นมือมาล้วง จะเอาผลมะม่วงไป

“ได้ยังไง มะม่วงนี่ของหนูนะ” เด็กน้อยยังคงดิ้นรนไม่ยินยอม

“แต่กูเป็นคนชี้บอกมึงนะ มันต้องเป็นของกู”

ร่างเล็กกว่าส่งเสียงไม่พอใจ โต้กลับ “หนูต่างหากที่เห็นก่อน”

เด็กชายร่างโตไม่เสียเวลาเถียงอีกต่อไป ออกแรงผลักจนร่างของเด็กหญิงล้มลงไปกองที่พื้น ค่อยตามลงมา เพื่อจะแกะเอาลูกมะม่วงผลสุกสีเหลืองนวลผลใหญ่ในกระเป๋าของอีกฝ่าย สุดท้ายก็สำเร็จ

“ขี้ขโมย เอามะม่วงของหนูมา” แม่หนูตัวเล็กลุกตามจะแย่งเอามะม่วงคืน แต่แล้วก็ถูกผลักให้ล้มลงอีกครั้ง ตอนนั้นเองที่มีเสียงจากด้านหลังดังขึ้น

“แย่งของเด็กทำไมวะ” 

เด็กชายทั้งสองคนหันไปมองแทบพร้อมกัน แล้วกัดฟันลงบนผลมะม่วง ฉีกเอาเปลือกออก กัดเนื้อในที่สุกหวานกินเย้ย

“แล้วมึงมีปัญหาอะไร”

ไม่มีการพูดจาถามอะไรกันอีก เด็กชายคนที่เพิ่งมาถึงก็เดินเข้าไปคว้าเอามะม่วงในมือเด็กอ้วนทันทีบอกเสียงเรียบ แววตาเฉยแต่ฉายแววเอาเรื่องอยู่ไม่น้อย

“นี่สวนของกู”

“เจ้าของสวนหรือ มึงเป็นลูกคุณท่านหรือไง”

“ใช่” ตอบสั้น ๆ แล้วเดินเข้าไปหาท่าทางเอาเรื่อง เด็กชายสองคนมองหน้ากันแล้วก็พากันหัวเราะ เด็กชายคนผอมกว่าหยุดขำได้ก็ว่า “มึงอย่ามาโกหก เจ้าของสวนเขาไม่มีลูกสักหน่อย”

“สงสัยจะอยากได้อีนี่เป็นเมีย เลยทำตัวเป็นพระเอก...”

เด็กอ้วนยังว่าไม่จบประโยคก็โดนหมัดเสยเข้าที่ปากอย่างจัง ร่างอ้วนกลิ้งลงไปนอนกองที่พื้นในทันทีส่วนมะม่วงผลใหญ่ตกพื้นไปยังอีกทาง

คนที่ร้องจะเอามะม่วงที่ตนเองเก็บได้ มองปากอ้าตาค้างด้วยความตกใจไปยังคนมาใหม่ เพราะในละแวกนี้ไม่เคยมีใครกล้าต่อยทระนงเลยสักคน เพราะรูปร่างสูงใหญ่ อ้วนและมีใบหน้าดุร้าย

ทระนงชี้มือ ถามละล่ำละลัก “มึง นี่ มึงต่อยกูใช่ไหม”

“ใช่” อีกฝ่ายยอมรับเสียงเรียบ ก่อนจะง้างขาฟาดเข้าใส่อย่างแรงอีกที พร้อมกับบอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบแบบเดิม

“แล้วแบบนี้ก็เรียกว่า ‘เตะ’ ”

ทระนงร้องโอยขึ้นมาคำหนึ่ง จะลุกก็ลุกไม่ไหว ส่วนอีกคนทำท่าจะช่วยเพื่อน แต่แล้วก็กลับกลัว ปอดแหก ถอยหลังหนีไปเสียอย่างนั้น

                “อย่าหนีนะมึง กูจะลุกไปเอาคืนเดี๋ยวนี้แหละ”

                เด็กชายตัวอ้วนเจ้าของชื่อทระนงบอกแล้วก็พยายามจะลุก เจ้าคนเพื่อนเห็นท่าแล้วดูไม่ดี ปราดเข้ามาพยุง ก่อนก้มลงกระซิบบอก

                “ผมนับถึงสาม แล้วเอาเลยนะ”

                “หนึ่ง สอง...”         

ยังไม่ถึงสามเลย ทระนงพาร่างตุ๊ต๊ะเตลิดหายไปก่อนเพื่อนแล้ว โดยมีเจ้าคนร่างผอมวิ่งตามหลัง โหวกเหวกเสียงดังด่าทอกันไป

คนที่อ้างว่าตัวเองเป็นลูกเจ้าของสวน หันมองร่างเล็กกว่าตัวเอง ถามด้วยสีหน้าเฉยเมยแบบเดิม 

“จะนอนนี่หรือไง ทำไมยังไม่ลุก”

“ขอบคุณพี่มากนะที่ช่วยหนู” เด็กน้อยบอกกับอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม รีบลุกอย่างเร็ว ไปที่มะม่วงบนพื้นลูกนั้น หยิบขึ้นมาเช็ดกับเสื้อสีมอซอสองสามทีหมุนไปทางฝั่งที่ยังไม่ถูกกัดแล้วใช้ฟันลอกเปลือกออก ก่อนอ้าปากกัดคำโต ๆ คำหนึ่ง เคี้ยวไปยิ้มไป ค่อยยื่นส่งให้คนที่ช่วยเหลือตนเองเมื่อครู่ ถามอีกฝ่าย “พี่กินไหม”

เด็กชายโตกว่ามองมะม่วงสุกที่เยิ้มไปด้วยน้ำลาย แล้วเงียบไม่พูดอะไรก่อนจะเดินหนี

พอเห็นเขาเดินไปแล้วก็ตามหลังไป ถามขณะลอกเปลือกมะม่วงออกด้วยฟันเล็ก ๆ “พี่เป็นลูกเจ้าของสวนจริง ๆ น่ะหรือ”

ไม่ได้ยินเสียงตอบใด ๆ กลับมา แม่หนูก็รีบมองสำรวจอีกฝ่าย เห็นแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าเนื้อดี สะอาด ตัดผมทรงประหลาด หัวด้านบนเหมือนเด็กผู้ชายทั่วไป แต่ด้านหลังไถเป็นรูปทรงประหลาด อีกทั้งยังมีผ้าก๊อซสีขาวแปะทับอยู่อีกด้วย แล้วเลยเอ่ยถามยิ้ม ๆ อย่างต้องการผูกมิตรด้วย

“โบสีขาวบนหัวพี่สวยดีนะ ซื้อมาจากไหนหรือ”

เด็กชายปรายตามองหน่อยหนึ่งไม่ว่าอะไรแล้วออกเดินต่อ

“ถ้าเป็นลูกชายเจ้าของสวนจริง ๆ อย่างนั้นพี่ก็รวยน่ะสิ”

ไม่มีเสียงตอบอย่างเคย แม่หนูเห็นแต่ว่าอีกฝ่ายเดินฝ่าเปลวแดดไปทางบ้านของคุณท่าน ก็นึกสนุก หยิบมะม่วงในมือกัดกินไปเรื่อย ถามไม่หยุด

“พี่เก่งจัง ต่อยพวกนั้นจนคว่ำไปเลย มีแฟนหรือยังเนี่ย”