10

“พี่เก่งจัง ต่อยพวกนั้นจนคว่ำไปเลย มีแฟนหรือยังเนี่ย”

ไม่มีเสียงตอบใด ๆ กลับมา แม่หนูก็เอียงคอมองพี่ชายนิ่งอึดใจเดียว บอกอย่างเห็นใจ “ผอมแบบนี้เองถึงไม่มีแฟน เอาอย่างนี้ไหม ถ้าหนูโตขึ้นกว่านี้ หนูสัญญาว่าจะเป็นแฟนให้พี่”

“แก่แดดนะเรา”

“พี่อายหนูหรือ ไม่ต้องอายหนูหรอก หนูตอบแทนบุญคุณที่พี่ช่วยหนูไว้ไง สองคนนั้นน่ะชอบแย่งของคนอื่นไปทั่ว หนูเนี่ยโดนประจำเลย พี่ช่วยไล่พวกนั้น หนูจะถือว่าเป็นบุญคุณก็แล้วกันนะ เอาอย่างนี้ดีกว่า หนูไม่เป็นแฟนให้พี่อย่างเดียวก็ได้ เดี๋ยวจะแต่งงานกับพี่ด้วย”

ทางนั้นไม่หยุดเดิน แม่หนูเดินแทบจะเป็นวิ่งตาม จนได้ยินอีกฝ่ายว่ากลับมา “ใครจะอยากได้เจ้าสาวแบบนี้”

แทนที่จะโกรธ เด็กหญิงกลับหัวเราะจนตาแทบปิด ตามด้วยเสียงชวนคุยต่ออีก

“พี่ชื่ออะไรหรือ”

ไม่มีเสียงตอบกลับมา 

“หนูชื่อบุณนะ ชื่อจริงชื่อเด็กหญิงบุณย์นรา …” ตามด้วยนามสกุลต่อท้ายอีกต่างหาก แต่ก็ไม่ได้เรียกความสนใจจากเด็กชายเท่าไรนัก กระนั้นเจ้าตัวก็ยังชวนคุยไม่หยุด

พลันนั้นเองที่ฝนลงเม็ดลงมา เด็กชายที่อ้างว่าเป็นลูกเจ้าของสวนเดินไว ๆ ตรงไปยังบ้านที่มองเห็นลิบ ๆ เบื้องหน้านั่น

พอเดินมาได้หลายก้าวแล้ว ก็เพิ่งรู้ตัวว่ามาคนเดียว หันไปมอง จึงได้เห็นว่าเด็กผู้หญิงผอมบางร่างเล็ก แหงนหน้ากับสายฝนอยู่

“เล่นน้ำกันไหมพี่” เสียงใส ๆ ถาม ยิ้มตาพราวเลยทีเดียว

เด็กชายมองแต่ไม่ตอบว่าอะไร แล้วออกเดินไว ๆ เพื่อกลับให้ถึงบ้านก่อนที่ตัวจะเปียกหนักมากกว่านี้

“ฝนเอยทำไมจึงตก ก็เพราะว่ากบมันร้อง”

เสียงร้องเพลงปนเสียงหัวเราะใส ๆ ของแม่หนูน้อย ที่ค่อย ๆ แผ่วลงจนจางหายไป พร้อมกับเงาร่างของเด็กหญิงที่ยืนเล่นน้ำฝนอย่างไม่กลัวเจ็บกลัวป่วยค่อย ๆ จางเลือนหายไป...

บุณย์นราค่อยลืมตาขึ้นช้า ๆ เธอฝันถึงเรื่องในตอนเด็กที่ลืมเลือนไปนานมากแล้ว คงเพราะมัวพะวงแต่กับการหาหนทางหนีจากที่นี่ ด้วยการคิดปีนรั้วออกไป ก็เลยทำให้ฝันถึงการปีนต้นไม้สูงใหญ่ต้นนั้นในสวนของคุณท่านเป็นครั้งแรก ก่อนจะดันตัวลุกขึ้นนั่ง เมื่อเห็นว่ามีคนอยู่ในห้องด้วย มองดูอีกทีถึงได้เห็นว่าเป็นเขานั่นเองที่ยืนกอดอกมองอยู่ จึงค่อย ๆ ถอยร่นจนหลังติดหัวเตียงดึงผ้าห่มคลุมปิดตามมาด้วย เอ่ยถามเสียงสั่น

“นี่! นายเข้ามาทำอะไรในห้องนี้”

ชายคนนั้นมองเธอด้วยแววตาเฉยเมย ถามด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเล็กน้อย “นอนพอหรือยัง ถ้าพอแล้วก็ลุกออกไปทำอะไรกินหน่อย”

บุณย์นรานั่งนิ่งไม่ยอมขยับ เธอถูกฉุดมากระทำชำเราไม่พอยังต้องมาเป็นคนรับใช้ให้พวกคนใจหยาบพวกนี้ด้วยหรือ

พอเห็นว่าเธอเงียบมีท่าทีต่อต้านอย่างเห็นได้ชัด ก็เข้ามากระชากผ้าห่มออกจากร่างของเธอ “อยากให้เอาก็บอก มานอนอ่อยอยู่ได้”

ได้ยินเขาว่าแบบนั้น หญิงสาวรีบตวัดผ้าห่มออก แล้วหนีไปอีกฟากเตียง พร้อมกับหยิบหมอนติดมือได้ เขวี้ยงใส่เขาสุดแรงเกิดจังหวะมันได้พอดีที่หมอนใบนุ่มไปโดนใบหน้าของเขาเห็นอย่างนั้นก็แอบยิ้มด้วยความสะใจ

“อยากเข้ามาเอง สมควรโดน แค่นี้ยังน้อยไปเถอะ”

ไม่มีเสียงพูด แต่สายตาของเขามองเธอราวกับจะคาดโทษ บุณย์นราเดินเลี่ยงเดินเลาะไปให้ไกลเขาที่สุด เพื่อตรงไปยังประตูห้อง ออกไปโดยมีสายตาของเขามองตามหลังมา

“เข้าทั้งคืน จะเข้าอีกตอนไหนก็ได้”

เลยหยุดกึกหันไปมอง เห็นแววตาคนพูดเป็นประกายวิบวับเล็ก ๆ พร้อมรอยยิ้มมุมปาก บุณย์นรารู้สึกได้ในทันทีว่าสายตาแบบนี้ไม่ค่อยปลอดภัย แม้จะตงิดใจคำพูดเมื่อครู่แต่ก็เลือกจะไม่ถามเขากลับ ว่าเขาเข้าไปที่ไหนมาทั้งคืน

ออกจากห้องได้ หมุนหาห้องครัวอย่างงง ๆ เพราะเธอเองก็เริ่มหิวแล้วเหมือนกัน ไม่ได้จะทำตามที่เขาสั่งแต่อย่างใด ตอนนั้นเองที่ได้ยินเสียงดังสั่งอยู่ทางด้านหลัง

“ตรงไป”

หญิงสาวยืนนิ่งตรงนั้น พอเห็นว่าเขาตามมา ก็ออกเดินไว ๆ ตรงไปจนถึงห้องครัวที่ว่า ก็พบว่าเป็นมุมห้องครัวเล็ก ๆ ที่ออกแบบมาเหมือนให้มีประดับบ้านเอาไว้เพียงเท่านั้น คงไม่ค่อยได้ใช้งาน แล้วถึงเดินไปยังตู้เย็นหลังใหญ่ เปิดออกเพื่อค้นหาของในนั้น ดูว่ามีอะไรที่พอจะทำกินได้บ้าง

“อย่าทำอาหารรสจัด”

ได้ยินเสียงสั่งทางด้านหลัง ก็ให้นึกหมั่นไส้ขึ้นมาอีกทบเท่าทวีคูณ บุณย์นรามองของในนั้นแค่อึดใจเดียว ค่อยเอื้อมมือหยิบถุงพริกขึ้นมาวางก่อนเป็นอันดับแรก แล้วตามด้วยกล่องบรรจุผัก กล่องใส่เนื้อสัตว์ตามหลังมาวางเรียงกัน

เธอทำอาหารรสไม่จัดหรอก แต่รับรองได้ ว่ากินแล้วจะต้องร้องหาแม่แน่นอน

จัดเตรียมวัตถุดิบเรียบร้อย ถึงตอนปรุงอาหารจริง ก็ไม่กล้าใส่เครื่องปรุงให้มันเกินกว่าที่คนจะกินได้ เธอมาจากครอบครัวที่ไม่ได้ร่ำรวย การทำแบบนั้นเหมือนกับเป็นการทำลายข้าวของอย่างคนสิ้นคิด มองอาหารตรงหน้าแล้วก็นึกเสียดายขึ้นมา หากจะหยิบนั่น ปรุงนี่ลงไปเพื่อแกล้งคนโฉดเช่นเขา

แล้วเลยเลือกทำเมนูง่าย ๆ เป็นต้มจืดผักกาดขาวหมูสับกับไข่เจียว เห็นอาหารตรงหน้าแล้ว อดนึกถึงครอบครัวของตนเองไม่ได้ พ่อชอบกินต้มจืดที่เธอทำ ป่านนี้แล้วบิดามารดาพี่ชายพี่สาวของเธอจะรู้เรื่องที่ถูกฉุดมาที่นี่หรือยัง หากรู้พวกเขาคงเป็นห่วงเธอแย่แล้ว

ยกมือปาดน้ำตาออกโดยไว ตักอาหารที่ทำเสร็จวางลงบนโต๊ะไม้สำหรับนั่งรับประทานอาหาร เพิ่งจะวางลง ก็แว่วเสียงทักดังมาจากทางเดิน

“ใครทำอะไรเนี่ย หอมไปถึงหน้าบ้านเลย”

หันไปมองก็เห็นว่าเป็นขุนพล เขาหอบซองเอกสารมาเต็มสองแขน หาที่วางลงใกล้ ๆ เดินมาสมทบด้วยกันตรงนี้ มองเธอแล้วก็ถามยิ้ม ๆ

“ทำอาหารเป็นด้วยหรือเราน่ะ”

จึงฝืนยิ้มตอบเขา “ค่ะ พอทำได้”

“งั้นดีเลย อย่างนั้นช่วงที่อยู่นี่ พี่รบกวนเราทำอาหารให้นายทีนะ”

เธอไม่ได้มาสมัครทำงาน หรือแวะมาพักผ่อนที่นี่หรอกนะ คนพวกนี้ฉุดเธอมาไม่พอ ยังกักขังเธออีก แล้วนี่เขากำลังใช้ให้เธอทำอาหารให้กินอีกด้วย มันไม่เกินไปหน่อยหรือไร แต่บุณย์นราเงียบอีกรอบ ไม่ตอบรับใด ๆ มองที่อาหารตรงหน้านิ่ง แว่วเสียงผู้ชายคนนั้นถามขุนพล

“กินอะไรมาหรือยัง”

ขุนพลยกมือลูบท้อง ตอบกลับยิ้ม ๆ “ยังเลยครับคุณรบ”

แล้วถึงได้ยินเสียงเข้มดุหันมาบอกเธอ เหมือนกับสั่ง “ยืนเอ๋อทำไม ไปตักข้าวมา”

บุณย์นราได้ยินแบบนั้นก็ยิ่งนิ่งไม่ขยับ ขุนพลเห็นแล้วเป็นคนขยับทำเสียเอง บอกอย่างไม่อยากให้บรรยากาศขุ่นมัวไปกว่านี้

“ไม่เป็นไรครับ พี่ตักเองดีกว่า” แล้วหันไปยิ้มกับเธอถามเอาใจ “แล้วเราไม่กินหรือ นั่งลงเร็ว เดี๋ยวพี่ตักข้าวให้”

“ไม่เป็นไรค่ะ ไม่หิว”

เพียงแค่จบคำเท่านั้น ท้องของเธอก็ร้องประท้วงเสียงดังขึ้นในทันที อยากจะตีท้องนี่นักที่ทำเธอขายหน้าได้ขนาดนี้ ขุนพลมองมาแล้วก็บอกอย่างเอ็นดู

“ไปนั่งไป เดี๋ยวพี่ตักข้าวให้ กินด้วยกันหลาย ๆ คนอร่อยดีออก นายของพี่ไม่ใช่คนเจ้ายศหรอกน่า กินข้าวร่วมโต๊ะกับลูกน้องออกบ่อยไป”

คนไม่เจ้ายศนั่งเงียบตรงหัวโต๊ะมองขุนพลกับเธอนิ่งไม่พูดไม่ว่าอะไร จนขุนพลต้องกระแอมออกมาคำหนึ่ง ตักข้าวเรียบร้อย วางจานข้าวของเธอใกล้กับตำแหน่งของนายตัวเอง

ค่อยวางจานข้าวของตัวเอง ห่างออกมาจากทั้งสองคน ส่งสายตาบอกเธอให้นั่ง บุณย์นราขยับไปนั่งอย่างเสียมิได้ ขุนพลค่อยยิ้มออก เขาตักข้าวเข้าปาก เคี้ยวได้ไม่กี่คำ ก็ออกปากชม

“อร่อยนี่” เคี้ยวหมดแล้ว ขุนพลวางช้อนลง หันหน้าไปจะคุยกับนายของเขา เธอยังไม่ได้ตักอะไรกิน แต่แล้วก็เลือกจะถามพวกเขาว่า