EP:3/1 - คืนเข้าหอ NC25+

แอ๊ด...

เสียงประตูถูกเปิดออก ชีวาหันหน้าขวับกลับไปมอง พร้อมดวงตาคู่สวยที่เบิกกว้างด้วยความตกใจและความหวังเล็ก ๆ

“..ชะ..ช่วย…” ปากเล็กชะงักค้างอย่างไม่เชื่อสายตา ความตั้งใจที่จะขอความช่วยเหลือหยุดลง เมื่อเธอเห็นหน้าของ..ลีโอ..เพื่อนเจ้าบ่าวร่างสูงใหญ่ ใบหน้าคมเข้มประดับด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน แววตาคมฉายวาวกวาดมองภาพตรงหน้าอย่างพึงใจ

“หึ… ดูเหมือนเจ้าสาวคนสวยกำลังวุ่นวายน่าดูเลยนะ”

น้ำเสียงต่ำพร่าเปี่ยมไปด้วยความเสียดสี ร่างสูงพิงประตูอย่างสบายอารมณ์ ดวงตาเต็มไปด้วยความน่ากลัวที่ทำให้ชีวาหนาวสะท้านยิ่งกว่าเดิม

ออสตินชะงักเล็กน้อย แต่ไม่ได้ผละออก เขายังคร่อมร่างบางเอาไว้ สายตาคมเหลือบไปมองเพื่อนสนิทอย่างไม่ทุกข์ร้อน ก่อนกระตุกยิ้มมุมปาก “ออกไปซะ นี่มันคืนเข้าหอของกู”

“ออกไป!?” ลีโอหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละนิด แววตาเร่าร้อนปนเหี้ยมจ้องมองหญิงสาวที่ตัวสั่นอยู่ใต้ร่างเพื่อนรักไม่วางตา

“มึงมีสิทธิ์ไล่กูเหรอ...มึงนี่มันลืมง่ายจริง ๆ”

ออสตินแสยะยิ้มเย็น เสียงหัวเราะสั้น ๆ หลุดจากริมฝีปากราวกับคำขู่

“หึ...มึงนั่นแหละที่ลืม ตอนนี้มันคือคืนเข้าหอของกู”

ลีโอหัวเราะออกมาอย่างไม่สะทกสะท้าน “หึๆ ก็ได้ว่ะ คืนเข้าหอของมึง ” เขายกมือขึ้นอย่างยอมจำนนแบบขี้เล่น แต่รอยยิ้มที่มุมปากกลับไม่ใช่ของคนพ่ายแพ้

“ถ้างั้น..มึงก็อย่ารุนแรงมากสิวะ ออสติน..เดี๋ยวเสียของหมด”

ชีวาหน้าแดงจัดด้วยทั้งความอับอายและความสับสน นอกจากดวงตาคมกริบของออสตินที่กำลังสะกดเธอด้วยอำนาจ เธอก็ยังกำลังถูกจับจ้อง…ด้วยดวงตาของผู้ชายอีกคนที่อันตรายไม่แพ้กัน

“ปล่อยชีวานะ บอกให้ปล่อย..กรี๊ดดดด”

“อย่าดิ้น!”

“อื้อออ!”

ออสตินไม่แม้แต่จะหยุด เขากลับกดร่างเธอแน่นกว่าเดิม สบตากับลีโออย่างท้าทาย ริมฝีปากหนาก้มบดจูบเร่าร้อนลงมาราวกับตั้งใจ ‘ประกาศสิทธิ์’

ลีโอก้าวเข้ามาในห้องอย่างไม่รีบร้อน นั่งลงบนโซฟาในมุมห้องยกขามาพาดไขว่ห้างคาบบุหรี่ไว้ที่ริมฝีปาก สูดควันอย่างใจเย็น ก่อนจะพ่นออกมาเป็นสายควันขาวลอยคลุ้ง แววตาคมเจ้าเล่ห์จับจ้องทุกการเคลื่อนไหวบนเตียงของลูกแมวป่าไม่กะพริบ

ในขณะเดียวกัน..

“ไม่นะอย่ามัดชีวา ปล่อยนะ!”

ชีวาพยายามขัดขืนทุกทางดวงตากลมโตเบิกกว้างทั้งตื่นเต้นและหวาดกลัว เมื่อข้อมือเล็กถูกผูกไว้กับหัวเตียงด้วยเข็มขัดหนังเป็นที่เรียบร้อย

“อือ..ปล่อย!”

มุมปากหนากระตุกยิ้ม ออสตินโน้มหน้าลงใกล้ กระซิบเสียงเย็นพร่าที่ข้างหูขาว “เธอไม่มีสิทธิ์หนี…คืนนี้ทั้งคืน เธอต้องอยู่ใต้ร่างฉัน”

แควกก!!

“กรี๊ดดดดด”

มือแข็งแรงฉีกทึ่งชุดเจ้าสาวจนร่างบางเปลือยขาวไร้ซึ่งอาภรณ์ปกปิด ดวงตาคมกริบของออสตินตาเป็นประกาย ไม่ต่างจากลีโอที่นั่งดูอยู่

“โอ้ว..พระเจ้า..เธอมันของดี” ออสตินไล่สายตาแทะโลมพร้อมกับฝ่ามือร้อนลากผ่านผิวเนื้อเนียนของชีวาอย่างเอาแต่ใจ ทุกจังหวะการลูบไล้เต็มไปด้วยแรงกดทับ ไม่ให้เธอได้หายใจอย่างสบาย เขาค่อยๆลากฝ่ามือเลื่อนต่ำลงมาจนปลายนิ้วสากหยุดลงที่ต้นขาเล็ก ก่อนจะออกแรงบีบโคนขาอ่อนจนร่างบางสะท้านเฮือก

“สวยแบบไม่มีที่ติ..”

“อึก”

หัวใจของชีวาเต้นถี่แรงจนแทบจะหลุดออกจากอก ความร้อนจากมือและร่างของเขากำลังแผดเผาสติทุกเสี้ยววินาที เธอพยายามหอบหายใจ กลืนก้อนสะอื้นลงคอ แต่เสียงครางเครือก็เล็ดลอดออกมาจนทำให้ตัวเองยิ่งอับอาย

“...อ๊า...”

ออสตินตรึงร่างเธอแน่นไว้กับเตียง มืออีกข้างสอดเข้ากลางเรียวขาเล็กแล้วแยกออกโดยไม่เปิดโอกาสให้ขัดขืน ดวงตาคมกริบจ้องมองรั้งดอกไม้งามราวกับสัตว์นักล่าที่พบเหยื่อ

“โอ้วสวยมาก..สมกับที่รอคอย..”

ความร้อนแรงในแววตานั้นบังคับให้ชีวาหลุบตาลง ทั้งที่หัวใจสั่นสะท้านจนแทบหลุดออกมา ในวินาทีที่ขาเล็กถูกกดแยกออก ร่างกายของชีวาก็ไร้เรี่ยวแรงจะต่อกรอีกต่อไป เหลือเพียงความจริงที่เขาผลักใส่เธอ ว่าหนีไม่พ้น และเธอคือของเขาอย่างสมบูรณ์แล้ว

“ยะ..อย่า..มองนะ..”

ลมหายใจร้อนผ่าวของเขาเป่ารดที่พูเนื้ออวบ กลิ่นความสดของสาวน้อยลอยตีเข้าจมูกอย่างสดชื่น เขาไม่อาจวางตาจากยอดเกสรเม็ดเล็ก และกลีบกุหลาบสีชมพูงามได้

“อ้าส์...เธอเป็นของฉัน...ไม่ว่าเธอจะยอมดี ๆ หรือไม่ก็ตาม”

ปลายนิ้วสากสั่นๆของออสตินเคลื่อนต่ำลง ลากผ่านเนื้อนุ่มผิวอ่อนไหวกลางรอยแยกของจุดซ่อนเร้น เขากดสัมผัสบดขยี้ลงอย่างไม่อาจออมแรง

“อ๊ะๆๆ..อื้ออ”

ชีวาสะท้านทรวง ร่างบิดเกร็งเหมือนถูกเปลวเพลิงลุกลามจากภายใน ไม่มีคำว่าความอ่อนโยน มีเพียงแรงกดทับบดขยี้ยอดเกสรอย่างดิบเถื่อนที่บังคับให้ร่างเล็กยอมเปิดรับเขาโดยไม่ทันตั้งตัว

จึกก!

“กรี๊ดดดด.. อื้อๆ..ไม่นะ..อ๊า..!”