LOGINแอ๊ด...
เสียงประตูถูกเปิดออก ชีวาหันหน้าขวับกลับไปมอง พร้อมดวงตาคู่สวยที่เบิกกว้างด้วยความตกใจและความหวังเล็ก ๆ
“..ชะ..ช่วย…” ปากเล็กชะงักค้างอย่างไม่เชื่อสายตา ความตั้งใจที่จะขอความช่วยเหลือหยุดลง เมื่อเธอเห็นหน้าของ..ลีโอ..เพื่อนเจ้าบ่าวร่างสูงใหญ่ ใบหน้าคมเข้มประดับด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน แววตาคมฉายวาวกวาดมองภาพตรงหน้าอย่างพึงใจ
“หึ… ดูเหมือนเจ้าสาวคนสวยกำลังวุ่นวายน่าดูเลยนะ”
น้ำเสียงต่ำพร่าเปี่ยมไปด้วยความเสียดสี ร่างสูงพิงประตูอย่างสบายอารมณ์ ดวงตาเต็มไปด้วยความน่ากลัวที่ทำให้ชีวาหนาวสะท้านยิ่งกว่าเดิม
ออสตินชะงักเล็กน้อย แต่ไม่ได้ผละออก เขายังคร่อมร่างบางเอาไว้ สายตาคมเหลือบไปมองเพื่อนสนิทอย่างไม่ทุกข์ร้อน ก่อนกระตุกยิ้มมุมปาก “ออกไปซะ นี่มันคืนเข้าหอของกู”
“ออกไป!?” ลีโอหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละนิด แววตาเร่าร้อนปนเหี้ยมจ้องมองหญิงสาวที่ตัวสั่นอยู่ใต้ร่างเพื่อนรักไม่วางตา
“มึงมีสิทธิ์ไล่กูเหรอ...มึงนี่มันลืมง่ายจริง ๆ”
ออสตินแสยะยิ้มเย็น เสียงหัวเราะสั้น ๆ หลุดจากริมฝีปากราวกับคำขู่
“หึ...มึงนั่นแหละที่ลืม ตอนนี้มันคือคืนเข้าหอของกู”
ลีโอหัวเราะออกมาอย่างไม่สะทกสะท้าน “หึๆ ก็ได้ว่ะ คืนเข้าหอของมึง ” เขายกมือขึ้นอย่างยอมจำนนแบบขี้เล่น แต่รอยยิ้มที่มุมปากกลับไม่ใช่ของคนพ่ายแพ้
“ถ้างั้น..มึงก็อย่ารุนแรงมากสิวะ ออสติน..เดี๋ยวเสียของหมด”
ชีวาหน้าแดงจัดด้วยทั้งความอับอายและความสับสน นอกจากดวงตาคมกริบของออสตินที่กำลังสะกดเธอด้วยอำนาจ เธอก็ยังกำลังถูกจับจ้อง…ด้วยดวงตาของผู้ชายอีกคนที่อันตรายไม่แพ้กัน
“ปล่อยชีวานะ บอกให้ปล่อย..กรี๊ดดดด”
“อย่าดิ้น!”
“อื้อออ!”
ออสตินไม่แม้แต่จะหยุด เขากลับกดร่างเธอแน่นกว่าเดิม สบตากับลีโออย่างท้าทาย ริมฝีปากหนาก้มบดจูบเร่าร้อนลงมาราวกับตั้งใจ ‘ประกาศสิทธิ์’
ลีโอก้าวเข้ามาในห้องอย่างไม่รีบร้อน นั่งลงบนโซฟาในมุมห้องยกขามาพาดไขว่ห้างคาบบุหรี่ไว้ที่ริมฝีปาก สูดควันอย่างใจเย็น ก่อนจะพ่นออกมาเป็นสายควันขาวลอยคลุ้ง แววตาคมเจ้าเล่ห์จับจ้องทุกการเคลื่อนไหวบนเตียงของลูกแมวป่าไม่กะพริบ
ในขณะเดียวกัน..
“ไม่นะอย่ามัดชีวา ปล่อยนะ!”
ชีวาพยายามขัดขืนทุกทางดวงตากลมโตเบิกกว้างทั้งตื่นเต้นและหวาดกลัว เมื่อข้อมือเล็กถูกผูกไว้กับหัวเตียงด้วยเข็มขัดหนังเป็นที่เรียบร้อย
“อือ..ปล่อย!”
มุมปากหนากระตุกยิ้ม ออสตินโน้มหน้าลงใกล้ กระซิบเสียงเย็นพร่าที่ข้างหูขาว “เธอไม่มีสิทธิ์หนี…คืนนี้ทั้งคืน เธอต้องอยู่ใต้ร่างฉัน”
แควกก!!
“กรี๊ดดดดด”
มือแข็งแรงฉีกทึ่งชุดเจ้าสาวจนร่างบางเปลือยขาวไร้ซึ่งอาภรณ์ปกปิด ดวงตาคมกริบของออสตินตาเป็นประกาย ไม่ต่างจากลีโอที่นั่งดูอยู่
“โอ้ว..พระเจ้า..เธอมันของดี” ออสตินไล่สายตาแทะโลมพร้อมกับฝ่ามือร้อนลากผ่านผิวเนื้อเนียนของชีวาอย่างเอาแต่ใจ ทุกจังหวะการลูบไล้เต็มไปด้วยแรงกดทับ ไม่ให้เธอได้หายใจอย่างสบาย เขาค่อยๆลากฝ่ามือเลื่อนต่ำลงมาจนปลายนิ้วสากหยุดลงที่ต้นขาเล็ก ก่อนจะออกแรงบีบโคนขาอ่อนจนร่างบางสะท้านเฮือก
“สวยแบบไม่มีที่ติ..”
“อึก”
หัวใจของชีวาเต้นถี่แรงจนแทบจะหลุดออกจากอก ความร้อนจากมือและร่างของเขากำลังแผดเผาสติทุกเสี้ยววินาที เธอพยายามหอบหายใจ กลืนก้อนสะอื้นลงคอ แต่เสียงครางเครือก็เล็ดลอดออกมาจนทำให้ตัวเองยิ่งอับอาย
“...อ๊า...”
ออสตินตรึงร่างเธอแน่นไว้กับเตียง มืออีกข้างสอดเข้ากลางเรียวขาเล็กแล้วแยกออกโดยไม่เปิดโอกาสให้ขัดขืน ดวงตาคมกริบจ้องมองรั้งดอกไม้งามราวกับสัตว์นักล่าที่พบเหยื่อ
“โอ้วสวยมาก..สมกับที่รอคอย..”
ความร้อนแรงในแววตานั้นบังคับให้ชีวาหลุบตาลง ทั้งที่หัวใจสั่นสะท้านจนแทบหลุดออกมา ในวินาทีที่ขาเล็กถูกกดแยกออก ร่างกายของชีวาก็ไร้เรี่ยวแรงจะต่อกรอีกต่อไป เหลือเพียงความจริงที่เขาผลักใส่เธอ ว่าหนีไม่พ้น และเธอคือของเขาอย่างสมบูรณ์แล้ว
“ยะ..อย่า..มองนะ..”
ลมหายใจร้อนผ่าวของเขาเป่ารดที่พูเนื้ออวบ กลิ่นความสดของสาวน้อยลอยตีเข้าจมูกอย่างสดชื่น เขาไม่อาจวางตาจากยอดเกสรเม็ดเล็ก และกลีบกุหลาบสีชมพูงามได้
“อ้าส์...เธอเป็นของฉัน...ไม่ว่าเธอจะยอมดี ๆ หรือไม่ก็ตาม”
ปลายนิ้วสากสั่นๆของออสตินเคลื่อนต่ำลง ลากผ่านเนื้อนุ่มผิวอ่อนไหวกลางรอยแยกของจุดซ่อนเร้น เขากดสัมผัสบดขยี้ลงอย่างไม่อาจออมแรง
“อ๊ะๆๆ..อื้ออ”
ชีวาสะท้านทรวง ร่างบิดเกร็งเหมือนถูกเปลวเพลิงลุกลามจากภายใน ไม่มีคำว่าความอ่อนโยน มีเพียงแรงกดทับบดขยี้ยอดเกสรอย่างดิบเถื่อนที่บังคับให้ร่างเล็กยอมเปิดรับเขาโดยไม่ทันตั้งตัว
จึกก!
“กรี๊ดดดด.. อื้อๆ..ไม่นะ..อ๊า..!”
ตอนพิเศษ5 : หัวใจของพวกเรา (จบบริบูรณ์
“อื้ออ..อะไรคะ”ใบหน้าคมซุกเข้าที่ซอกคอขาว ลมหายใจร้อนเป่ารดต้นคอขาว "ผัวต้องการเมีย"เสียงกระซิบพร่าข้างกกหู
4ปีต่อมา...เสียงหัวเราะปนเสียงฝีเท้าเล็ก ๆ ดังระงมอยู่ในห้องของเล่นขนาดใหญ่กลางคฤหาสน์ ของเล่นราคาแพงกระจายเต็มพื้น ทั้งหุ่นยนต์ รถบังคับ เครื่องบินจิ๋ว และตุ๊กตาที่ชีวาเป็นคนเลือกเองกับมือ“ไอ้เสือ
ค่ำวันนั้น...ห้องอาหารอบอวลไปด้วยกลิ่นอาหารและไออุ่นของแสงไฟสีทอง ชีวานั่งอยู่ตรงกลางโต๊ะยาว ข้างหนึ่งคือออสตินที่กำลังเอนหลังพิงเก้าอี้ด้วยท่าทางสบาย ๆ ส่วนอีกข้างคือลีโอ ผู้มีสายตาคมคอยมองทุกอิริยาบถของเธอ ตั้งแต่ยกช้อนจนถึงยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก“เธอใส่ซอสเยอะไปหรือเปล่า” ออสตินเอ่ยถามเสียงทุ้มต่ำ แววตาคมไม่ละจากริมฝีปากเธอที่กำลังเป่าข้าวในช้อน “ไม่ค่ะ พี่ลองชิมดูก่อนค่ะ”ไม่ทันที่เธอจะพูดจบ เขาก็เอนตัวเข้ามาใกล้ จ
เสียงปืนดัง แกร๊ก!กลิ่นดินปืนลอยอบอวลในอากาศ อุณหภูมิรอบสนามซ้อมกลางหุบเขาร้อนระอุไม่ต่างจากสายตาของผู้ชายสองคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอชีวาสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด มือเล็กจับด้ามปืนสั้นไว้แน่น “แบบนี้...ถูกไหมคะ
ห้องจัดงานกว้างใหญ่ประดับประดาด้วยแสงไฟอุ่นและดอกไม้สีขาวทองที่เรียงรายตามทางเดิน กลิ่นดอกไม้สดอบอวลทั่วบริเวณ แขกผู้มีเกียรติจากทุกวงการต่างเข้ามาร่วมงาน ความรู้สึกตื่นเต้นและความสง่างามปะปนกันอย่างลงตัวชีวายืนอยู่ระหว่างออสตินและลีโอ ในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ เธอเหมือนกุหลาบงามที่บานเต็มที่ ดวงตากลมโตประกายแวววาว ริมฝีปากระเรื่อแดงอ่อน สะท้อนความสดใสและความอ่อนโยน ท่ามกลางสายตาของผู้คนทุกคน เธอเปล่งประกายเป็นศูนย์กลางของความงดงามและความรัก แต่ดวงตากลมเต็มไปด้วยความมั่นใจ เธอไม่สนใจสายตาที่มองมาที่เธอหรือความประหลาดใจจากแขกในงาน เพราะตอนนี้เธออยู่ กับสองคนที่รักและปกป้องเธออย่างแท้จริง ออสตินยืนข้างๆเธอ ใ