LOGINคำพูดนั้นทำให้ชีวานิ่งงัน อากาศรอบตัวเหมือนถูกบีบอัด ชีวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอพยายามจะไม่ตัวสั่น แต่เสียงที่เปล่งออกมากลับสั่นเครือจนควบคุมไม่ได้
“ค่ะ...ขะ..เข้าใจแล้ว...แต่คือ...” เธอสูดลมหายใจ “คือ..หนูชื่อชีวา ไม่ใช่พี่ดารินทร์...คนที่คุณอยากแต่งงานด้วย”
เธอพยายามอธิบายให้ฟังดูนิ่ง แต่กลับกลายเป็นเหมือนคำสารภาพของนักโทษ ที่ยอมรับชะตากรรม...และรอคอยบทลงโทษจากผู้คุมที่อยู่ตรงหน้า
“หึ” แววตาคมกริบของออสตินกดทับเธอหนักขึ้นอีก ก่อนริมฝีปากหยักจะโค้งยกเป็นรอยยิ้มร้ายแรงแฝงความดุดัน “ดารินทร์หายไปไหนล่ะ? หรือว่าหนีตามผู้ชายไปแล้ว..”
คำพูดเย้ยหยันราวกับคมมีดกรีดลงกลางอก ชีวาหลุบตาลงต่ำ ร่างบางสั่นสะท้านจนแทบควบคุมไม่ได้ หัวใจเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมา.. ‘นี่เขารู้เรื่องทั้งหมดแล้วหรือเปล่า..’
“ฉันไม่ชอบคนทรยศ..และโทษของมันคือความตาย..”
“คะ..คุณ..จะฆ่าชีวาหรือเปล่าคะ..” เสียงหวานสั่นระริกเอื้อนเอ่ยออกมา ราวกับคำถามนั้นถูกบีบออกจากหัวใจที่เต้นแรงจนแทบทะลุอก
“..ฆ่าเธอเหรอ..”
มุมปากหนายกขึ้นช้า ๆ กลายเป็นรอยยิ้มร้ายที่ชวนให้เลือดในกายเย็นเฉียบ ออสตินก้าวเข้ามาทีละก้าว แววตาคมกริบไม่ยอมละไปจากดวงตากลมที่สะท้อนความหวาดกลัวอย่างสิ้นหวัง
“อ๊ะ!” ชีวาถดตัวหนีจนแผ่นหลังเล็กชนกับพนักเตียง แต่ก็หนีไม่พ้น มือใหญ่คว้าข้อเท้าเล็กอย่างง่ายดาย ลากร่างเธอเข้ามาใกล้จนถูกครอบคลุมด้วยเงาของเขาในทันที
ร่างสูงใหญ่โน้มลงคร่อม เงาดำจากร่างเขาปกคลุมราวกับจะกลืนกินเธอทั้งตัว
“เธอกลัวว่าฉันจะฆ่าเธอ..ใช่ไหม” เสียงทุ้มพร่าเอ่ยชิดใบหู ทำให้ร่างเล็กสะดุ้งวูบ มือหนาไล่จากเรียวขาขาว ลากผ่านเอวบางอย่างจงใจ ก่อนจะหยุดนิ่งที่ลำคอเนียนขาว นิ้วแข็งแรงกดบีบเบา ๆ คล้ายจะเตือนให้เธอรู้ว่า ชีวิตของเธออยู่ในมือเขาเท่านั้น
“ตัวสั่นเลยนะ”
“กะ..กลัว..ชะ..ชีวากลัว..” แรงมือกดเพียงเล็กน้อยก็ทำให้ลมหายใจเธอติดขัด หัวใจดวงน้อยเต้นถี่รัวจนเหมือนจะหยุดได้ทุกเมื่อ “..อึก..อืออ..”
“หึ..ในเมื่อฉันยกหนี้ให้ครอบครัวเธอแล้ว..ฉันก็จะไม่ฆ่าเธอแน่..”ปลายนิ้วที่บีบลำคอคลายออกเล็กน้อย ทว่าคำพูดต่อมากลับเป็นประโยคที่ทำให้เลือดในกายเธอเย็นเฉียบยิ่งกว่าเดิม
“แต่ฉัน…จะใช้เธอให้คุ้มที่สุด!”
แควกกก!
“กรี๊ดดดดดด”
เสียงกรีดผ้าดัง แควก!ชุดเจ้าสาวสีขาวถูกแรงมือหนาฉีกขาดในพริบตาเผยผิวเนียนและส่วนโค้งเว้าขนาดใหญ่อย่างไม่เหลือที่ซ่อน เธอกรีดร้องดังลั่น มือเล็กดันแผ่นอกกว้างไว้อย่างสุดแรง
“อย่า..อย่าเข้ามา!” ชีวากรีดร้องเสียงสั่น ดิ้นรนหนีจนหลังแนบชิดกับหัวเตียง แต่ก็ไร้ทางไปไหนได้ มือหนาของออสตินคว้าเรียวขาของเธอแล้วดึงแรงจนร่างบางไถลเข้ามาใต้เงาของเขาอีกครั้ง
“จะหนีไปไหน!”
ร่างสูงใหญ่คร่อมทับ แววตาคมกริบกดมองราวกับราชสีห์ที่ต้อนเหยื่อจนมุม ลมหายใจเธอสะท้อนแรงด้วยความหวาดหวั่น
“จงจำไว้..” เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดใบหูอย่างดุดันและทรงพลัง “เจ้าสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉัน ถึงจะไม่ใช่พี่สาวเธอ แต่เมื่อเธอสวมชุดสีขาวนี้แล้ว..ฉันจะทำให้เธอเป็นของฉันอย่างสมบูรณ์ ไม่ว่าด้วยวิธีใดก็ตาม”
“ตะ..แต่”
“ฉันไม่สนว่าเธอเป็นใคร แต่คืนนี้เธอต้องเป็นเมียฉัน!”
“อื้ออ!”
ริมฝีปากหนากดทับลงมาอย่างร้อนแรง ปล้นลมหายใจทุกหยด สอดลิ้นร้อนเข้าไปอย่างดิบเถื่อน มือหนารวบข้อมือเล็กทั้งสองข้างไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียว ส่วนมืออีกข้างลูบไล้ไปตามร่างที่สั่นไหว ก่อนที่จะหยุดอยู่ที่ก้อนนุ่มสองลูกใหญ่และบีบขยำมันเข้าอย่างแรง
“อือ..อือ..”
เธอพยายามดิ้นสู้สุดชีวิต ร่างหนากลับไม่ขยับหนีเลยแม้แต่น้อย น้ำตาคลอเบ้าค่อยๆไหลริน นี่หรือคือชะตากรรมของลูกนอกสมรส ที่ต้องยืนอยู่ตรงหน้าอำนาจและความต้องการของผู้ชาย
แต่ทว่า...
แอ๊ด...
เสียงประตูถูกเปิดออก ชีวาหันหน้าขวับกลับไปมอง พร้อมดวงตาคู่สวยที่เบิกกว้างด้วยความตกใจและความหวังเล็ก ๆ
“..ชะ..ช่วย…”
“เธอมันแม่มด” ริมฝีปากหยักกระแทกจูบอย่างเร่าร้อน สอดลิ้นสากเข้าไปหาความหวาน ลิ้นเล็กไล่กวาดต้อนเกี่ยวพันเรียวลิ้นสาก ประกบจูบปากดูดดึงกันและกันอย่างเอาแต่ใจ จนน้ำลายเปรอะเปื้อนไปทั่ว“...อืมมม...”“..อือ..”บัดนี้มือเล็กที่เคยผลักอกแกร่ง..กลับค่อย ๆ เลื่อนขึ้นไปคล้องบ่ากว้างแทน สุดท้ายร่างเธอปล่อยตัวจมอยู่ในอ้อมกอดและไฟปรารถนาของเขาอย่างหมดสิ้นการขัดขืน“.อ้าส์..เธอมันเป็นลูกแมวยั่วสวาท..”มือหนารวบเข่าที่เอวคอด ก่อนตะครุบสะโพกเล็กแล้วดึงขึ้นให้เธอคุกเข่าหันหลังให้เขา มือจับเส้นผมสวยกระชากเบา ๆ ให้แหงนหน้าขึ้น และสวนท่อนเอ็นยาวแข็งแรงเข้าร่องแคบใหม่มิดลำเสียงดังลั่น ตั่บ พร้อมกระแทกกระทั้นแท่งยักษ์เข้าสุดออกสุดอย่างหนักหน่วงอีกครั้งจากด้านหลังตั่บบบ!! ตั่บบบ!!“กรี๊ดดด..อ๊าาา..!” ปลั่ก!!..ปลั่ก!!..ปลั่ก
ชีวาตัวสั่นเทิ้ม หัวใจเต้นแรงเหมือนจะหลุดจากอก เมื่อเห็นเขา..ลีโอโน้มตัวก้มลงมาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อน ๆ“ใจเย็นหน่อยสิ ออสติน” ปากลีโอพูดถึงเพื่อนรักแต่ทว่ากลับกระซิบข้างใบหูขาวริมฝีปากประชิดเฉียดใกล้เธอแทน “ผู้หญิงน่ะ..บางทีก็ต้องรู้จัก ปลอบ ไม่ใช่แค่ ขย้ำ ”ตลั่บบ!!..ตลั่บบ!!..ตลั่บบ!!..“อื้ออ!! อ๊ะๆๆ..จุก..พอก่อน...ปล่อยชีวานะ..อื้ออ!”ดวงตาคมของออสตินวาวโรจน์ราวกับไม่พอใจ และยิ่งกอดรัดชีวาแน่นขึ้น จังหวะร้อนแรงที่เขาเคลื่อนไหวยิ่งดุดันตอกอัดท่อนเอ็นใหญ่แรงกว่าเดิม ราวกับจะตะโกนใส่หน้าลีโอว่า เธอเป็นของฉัน “ลูกแมวตัวนี้ ดูฤทธิ์เยอะมากเลยนะ” มือหยาบเขี่ยลงที่แก้มนวลเบาๆ ก่อนจะค่อยๆไต่นิ้วมือลงไปสัมผัสยอดหน้าอกตุ่มเล็กๆสีหวาน ราวกับไม่ได้ตั้งใจ “เชื่อฟังหน่อยสิ..ลูกแมวน้อย”“ฮึก..อ๊า..คุณมันโรคจิต มานั่งดูผู้หญิงถูกข่มขืนแต่ไม่คิดที่จะช่วย..!”“หึๆ..โคตรจะไม่เชื่อฟังเลย..” ลีโอยิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงตาคมฉายแววความชั่วร้าย จงใจมองดวงตากลมอย่างลึกซึ้ง “เจ้าสาวมึงดื้อขนาดนี้ มีอะไรให้กูช่วยไหม”“ช่วยกูหน่อย..กูอยากได้ยา”“ได้สิ”“ยะ..ยาอะไร..ชีวาไม่เอาด้วยนะ!”ชีวาลมหายใจติดขัด ทั้งอ
“กรี๊ดดดด.. อื้อๆ..ไม่นะ..อ๊า..!”ร่างบางสะดุ้ง ลมหายใจเธอขาดห้วง ออสตินสอดใส่นิ้วแข็งสวนเข้าไปในร่องแคบ และยิ่งเขากดนิ้วแกร่งลึกลงเข้าไปมากเท่าไร ความรู้สึกต้านทานก็ยิ่งแตกสลายลงทีละน้อย เหลือเพียงความเร่าร้อนเกินควบคุมที่เขาปลุกเร้าให้ลุกโชน“ฉันขอ” เสียงเย็นสั่นพร่า ดุดันและเด็ดขาด ไม่รอฟังคำตอบเขากดจูบแรงและลึกบนเนื้อนุ่มที่เปียกแฉะเต็มไปด้วยเมือกใส ลิ้นสากตวัดเลียปาดครบทุกซอกมุม ราวกับกำลังต้องการกลืนกินกลีบกุหลาบงาม โดยที่ข้อมือหนายังคงกระหน่ำสวนแทงผลุบเข้าผลุบออกในโพรงสวาทสาว ส่วนมือหนาที่วางเลื่อนบีบขยำสะโพกเธอแน่น “อ้าส์..อร่อย..หวาน..” “อึก..อือออ..ปะ..ปล่อยชีวานะ..ปะ..ปล่อย..อ๊า!!..” เสียงทุ้มพร่าทำให้ชีวาได้สติ ว่าเธอไม่ได้ต้องการเขาและต้องรีบสลัดความรู้สึกร้อนรุ่มนี้ออกไปให้พ้น "หึ แต่ที่ฉันนั่งดูอยู่นาน เหมือนว่าเธอจะไม่อยากให้เพื่อนฉันปล่อยเธอไปเลยนะ แหม..เสียงหวานร้องครางดังขนาดนั้น” “มะ..ไม่ใช่นะ..ชะ..ชีวาไม่ชอบ..อือออ!”ชีวาเบิกตากว้าง หลงลืมไปเสียสนิทว่าในห้องนี้ไม่ได้มีแค่เจ้าบ่าวที่แสนเย็นชา ยังมีเพื่อนที่แสนเจ้าเล่ห์ของเขาด้วยอีกคน ก่อนที่สายตาเธอจะปะทะเข้าก
แอ๊ด...เสียงประตูถูกเปิดออก ชีวาหันหน้าขวับกลับไปมอง พร้อมดวงตาคู่สวยที่เบิกกว้างด้วยความตกใจและความหวังเล็ก ๆ“..ชะ..ช่วย…” ปากเล็กชะงักค้างอย่างไม่เชื่อสายตา ความตั้งใจที่จะขอความช่วยเหลือหยุดลง เมื่อเธอเห็นหน้าของ..ลีโอ..เพื่อนเจ้าบ่าวร่างสูงใหญ่ ใบหน้าคมเข้มประดับด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน แววตาคมฉายวาวกวาดมองภาพตรงหน้าอย่างพึงใจ“หึ… ดูเหมือนเจ้าสาวคนสวยกำลังวุ่นวายน่าดูเลยนะ”น้ำเสียงต่ำพร่าเปี่ยมไปด้วยความเสียดสี ร่างสูงพิงประตูอย่างสบายอารมณ์ ดวงตาเต็มไปด้วยความน่ากลัวที่ทำให้ชีวาหนาวสะท้านยิ่งกว่าเดิมออสตินชะงักเล็กน้อย แต่ไม่ได้ผละออก เขายังคร่อมร่างบางเอาไว้ สายตาคมเหลือบไปมองเพื่อนสนิทอย่างไม่ทุกข์ร้อน ก่อนกระตุกยิ้มมุมปาก “ออกไปซะ นี่มันคืนเข้าหอของกู”“ออกไป!?” ลีโอหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละนิด แววตาเร่าร้อนปนเหี้ยมจ้องมองหญิงสาวที่ตัวสั่นอยู่ใต้ร่างเพื่อนรักไม่วางตา “มึงมีสิทธิ์ไล่กูเหรอ...มึงนี่มันลืมง่ายจริง ๆ”ออสตินแสยะยิ้มเย็น เสียงหัวเราะสั้น ๆ หลุดจากริมฝีปากราวกับคำขู่“หึ...มึงนั่นแหละที่ลืม ตอนนี้มันคือคืนเข้าหอของกู” ลีโอหัวเราะออกมาอย่างไม่สะทกส
คำพูดนั้นทำให้ชีวานิ่งงัน อากาศรอบตัวเหมือนถูกบีบอัด ชีวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอพยายามจะไม่ตัวสั่น แต่เสียงที่เปล่งออกมากลับสั่นเครือจนควบคุมไม่ได้“ค่ะ...ขะ..เข้าใจแล้ว...แต่คือ...” เธอสูดลมหายใจ “คือ..หนูชื่อชีวา ไม่ใช่พี่ดารินทร์...คนที่คุณอยากแต่งงานด้วย”เธอพยายามอธิบายให้ฟังดูนิ่ง แต่กลับกลายเป็นเหมือนคำสารภาพของนักโทษ ที่ยอมรับชะตากรรม...และรอคอยบทลงโทษจากผู้คุมที่อยู่ตรงหน้า“หึ” แววตาคมกริบของออสตินกดทับเธอหนักขึ้นอีก ก่อนริมฝีปากหยักจะโค้งยกเป็นรอยยิ้มร้ายแรงแฝงความดุดัน “ดารินทร์หายไปไหนล่ะ? หรือว่าหนีตามผู้ชายไปแล้ว..”คำพูดเย้ยหยันราวกับคมมีดกรีดลงกลางอก ชีวาหลุบตาลงต่ำ ร่างบางสั่นสะท้านจนแทบควบคุมไม่ได้ หัวใจเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมา.. ‘นี่เขารู้เรื่องทั้งหมดแล้วหรือเปล่า..’“ฉันไม่ชอบคนทรยศ..และโทษของมันคือความตาย..”“คะ..คุณ..จะฆ่าชีวาหรือเปล่าคะ..” เสียงหวานสั่นระริกเอื้อนเอ่ยออกมา ราวกับคำถามนั้นถูกบีบออกจากหัวใจที่เต้นแรงจนแทบทะลุอก“..ฆ่าเธอเหรอ..”มุมปากหนายกขึ้นช้า ๆ กลายเป็นรอยยิ้มร้ายที่ชวนให้เลือดในกายเย็นเฉียบ ออสตินก้าวเข้ามาทีละก้าว แววตาคมกริบไม่ยอ
เสียงพิธีกรเอ่ยเชิญแขกดังขึ้นพร้อมกับสายตาหลายคู่หันมาจับจ้อง ชีวาถูกพาเดินฝ่าความหรูหราของโถงกว้างไปหยุดตรงหน้าเจ้าบ่าวผู้เย็นชาราวกับก้อนน้ำแข็งไร้หัวใจ แต่เธอกลับรู้สึกถึงแรงกดดันยิ่งกว่าเดิม เมื่อเพื่อนเจ้าบ่าวร่างสูงใหญ่ที่ยืนเคียงข้าง จ้องเธอด้วยแววตาเร่าร้อน ราวกับจะกลืนกินเธอทั้งเป็น“สะ..สวัสดีค่ะ”เสียงสั่นเครือของชีวาแทบไม่ต่างอะไรจากกระซิบ เธอพยายามประคองสติ คิดว่านี่คงเป็นคำทักทายที่ดีที่สุดสำหรับคนแปลกหน้าที่กำลังจะเป็นสามีของตัวเอง“อ๊ะ!”แต่คำพูดนั้นกลับไม่มีค่าแม้แต่น้อย ออสติน เจ้าบ่าวผู้เย็นชา ไม่แม้แต่จะเอ่ยปาก เขาเพียงยื่นแขนรวบเอวบางเข้ามาอย่างถือสิทธิ์ ก่อนโน้มลงบดริมฝีปากหยักเข้ากับปากอิ่มอย่างหนักหน่วง ลิ้นร้อนแทรกเข้ามาลึกโดยไม่ให้เธอตั้งตัว ไม่สนใจว่ารอบข้างยังเต็มไปด้วยผู้คน“อื้อออ!” ชีวาเบิกตากว้าง ร่างกายแข็งชาดั่งถูกตรึงไว้ ความตื่นตระหนกปะปนกับแรงสั่นสะท้านในอก เธออยากผลักเขาออกไป แต่เรี่ยวแรงกลับถูกพรากไปหมด และต้องจำใจปล่อยให้เจ้าบ่าวที่เย็นชาในสายตาคนอื่น กำลังเผาไหม้เธอด้วยจูบร้อนแรง รุนแรง และยาวนานราวกับจะประทับตราความเป็นเจ้าของ“หึ” เสียงหัวเร