EP:2/2 – วิวาห์ลวง

คำพูดนั้นทำให้ชีวานิ่งงัน อากาศรอบตัวเหมือนถูกบีบอัด ชีวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอพยายามจะไม่ตัวสั่น แต่เสียงที่เปล่งออกมากลับสั่นเครือจนควบคุมไม่ได้

“ค่ะ...ขะ..เข้าใจแล้ว...แต่คือ...” เธอสูดลมหายใจ “คือ..หนูชื่อชีวา ไม่ใช่พี่ดารินทร์...คนที่คุณอยากแต่งงานด้วย”

เธอพยายามอธิบายให้ฟังดูนิ่ง แต่กลับกลายเป็นเหมือนคำสารภาพของนักโทษ ที่ยอมรับชะตากรรม...และรอคอยบทลงโทษจากผู้คุมที่อยู่ตรงหน้า

“หึ” แววตาคมกริบของออสตินกดทับเธอหนักขึ้นอีก ก่อนริมฝีปากหยักจะโค้งยกเป็นรอยยิ้มร้ายแรงแฝงความดุดัน “ดารินทร์หายไปไหนล่ะ? หรือว่าหนีตามผู้ชายไปแล้ว..”

คำพูดเย้ยหยันราวกับคมมีดกรีดลงกลางอก ชีวาหลุบตาลงต่ำ ร่างบางสั่นสะท้านจนแทบควบคุมไม่ได้ หัวใจเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมา.. ‘นี่เขารู้เรื่องทั้งหมดแล้วหรือเปล่า..’

“ฉันไม่ชอบคนทรยศ..และโทษของมันคือความตาย..”

“คะ..คุณ..จะฆ่าชีวาหรือเปล่าคะ..” เสียงหวานสั่นระริกเอื้อนเอ่ยออกมา ราวกับคำถามนั้นถูกบีบออกจากหัวใจที่เต้นแรงจนแทบทะลุอก

“..ฆ่าเธอเหรอ..”

มุมปากหนายกขึ้นช้า ๆ กลายเป็นรอยยิ้มร้ายที่ชวนให้เลือดในกายเย็นเฉียบ ออสตินก้าวเข้ามาทีละก้าว แววตาคมกริบไม่ยอมละไปจากดวงตากลมที่สะท้อนความหวาดกลัวอย่างสิ้นหวัง

“อ๊ะ!” ชีวาถดตัวหนีจนแผ่นหลังเล็กชนกับพนักเตียง แต่ก็หนีไม่พ้น มือใหญ่คว้าข้อเท้าเล็กอย่างง่ายดาย ลากร่างเธอเข้ามาใกล้จนถูกครอบคลุมด้วยเงาของเขาในทันที

ร่างสูงใหญ่โน้มลงคร่อม เงาดำจากร่างเขาปกคลุมราวกับจะกลืนกินเธอทั้งตัว

“เธอกลัวว่าฉันจะฆ่าเธอ..ใช่ไหม” เสียงทุ้มพร่าเอ่ยชิดใบหู ทำให้ร่างเล็กสะดุ้งวูบ มือหนาไล่จากเรียวขาขาว ลากผ่านเอวบางอย่างจงใจ ก่อนจะหยุดนิ่งที่ลำคอเนียนขาว นิ้วแข็งแรงกดบีบเบา ๆ คล้ายจะเตือนให้เธอรู้ว่า ชีวิตของเธออยู่ในมือเขาเท่านั้น

“ตัวสั่นเลยนะ”

“กะ..กลัว..ชะ..ชีวากลัว..” แรงมือกดเพียงเล็กน้อยก็ทำให้ลมหายใจเธอติดขัด หัวใจดวงน้อยเต้นถี่รัวจนเหมือนจะหยุดได้ทุกเมื่อ “..อึก..อืออ..”

“หึ..ในเมื่อฉันยกหนี้ให้ครอบครัวเธอแล้ว..ฉันก็จะไม่ฆ่าเธอแน่..”

ปลายนิ้วที่บีบลำคอคลายออกเล็กน้อย ทว่าคำพูดต่อมากลับเป็นประโยคที่ทำให้เลือดในกายเธอเย็นเฉียบยิ่งกว่าเดิม

“แต่ฉัน…จะใช้เธอให้คุ้มที่สุด!”

แควกกก!

“กรี๊ดดดดดด”

เสียงกรีดผ้าดัง แควก!

ชุดเจ้าสาวสีขาวถูกแรงมือหนาฉีกขาดในพริบตาเผยผิวเนียนและส่วนโค้งเว้าขนาดใหญ่อย่างไม่เหลือที่ซ่อน เธอกรีดร้องดังลั่น มือเล็กดันแผ่นอกกว้างไว้อย่างสุดแรง

“อย่า..อย่าเข้ามา!” ชีวากรีดร้องเสียงสั่น ดิ้นรนหนีจนหลังแนบชิดกับหัวเตียง แต่ก็ไร้ทางไปไหนได้ มือหนาของออสตินคว้าเรียวขาของเธอแล้วดึงแรงจนร่างบางไถลเข้ามาใต้เงาของเขาอีกครั้ง

“จะหนีไปไหน!”

ร่างสูงใหญ่คร่อมทับ แววตาคมกริบกดมองราวกับราชสีห์ที่ต้อนเหยื่อจนมุม ลมหายใจเธอสะท้อนแรงด้วยความหวาดหวั่น

“จงจำไว้..” เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดใบหูอย่างดุดันและทรงพลัง “เจ้าสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉัน ถึงจะไม่ใช่พี่สาวเธอ แต่เมื่อเธอสวมชุดสีขาวนี้แล้ว..ฉันจะทำให้เธอเป็นของฉันอย่างสมบูรณ์ ไม่ว่าด้วยวิธีใดก็ตาม”

“ตะ..แต่”

“ฉันไม่สนว่าเธอเป็นใคร แต่คืนนี้เธอต้องเป็นเมียฉัน!”

“อื้ออ!”

ริมฝีปากหนากดทับลงมาอย่างร้อนแรง ปล้นลมหายใจทุกหยด สอดลิ้นร้อนเข้าไปอย่างดิบเถื่อน มือหนารวบข้อมือเล็กทั้งสองข้างไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียว ส่วนมืออีกข้างลูบไล้ไปตามร่างที่สั่นไหว ก่อนที่จะหยุดอยู่ที่ก้อนนุ่มสองลูกใหญ่และบีบขยำมันเข้าอย่างแรง

“อือ..อือ..”

เธอพยายามดิ้นสู้สุดชีวิต ร่างหนากลับไม่ขยับหนีเลยแม้แต่น้อย น้ำตาคลอเบ้าค่อยๆไหลริน นี่หรือคือชะตากรรมของลูกนอกสมรส ที่ต้องยืนอยู่ตรงหน้าอำนาจและความต้องการของผู้ชาย

แต่ทว่า...

แอ๊ด...

เสียงประตูถูกเปิดออก ชีวาหันหน้าขวับกลับไปมอง พร้อมดวงตาคู่สวยที่เบิกกว้างด้วยความตกใจและความหวังเล็ก ๆ

“..ชะ..ช่วย…”