ตอนที่ 9

ตอนที่ 9

ณ ร้านอาหารสุดหรูริมแม่น้ำแซน (Seine River) ใจกลางกรุงปารีส แสงจันทร์สาดส่องกระทบผิวน้ำเป็นประกายระยิบระยับ

"คาร่า..." ฟาเบียนเรียกชื่อหญิงสาวตรงหน้าอย่างรู้สึกผิด เขาเป็นคนนัดเธอมาที่นี่ เพื่อขอโทษที่ข่าวอื้อฉาวของเขาดึงเธอเข้าไปพัวพันจนโดนสื่อพาดพิงไปด้วย

“ฟาเบียนคะ ฉันรู้ค่ะ ว่าคุณจะพูดเรื่องอะไร” คาร่าส่งยิ้มหวานที่สมบูรณ์แบบที่สุดให้เขา

แต่ภายในใจของเธอนั้นกำลังลุกเป็นไฟ ตลอดเวลาที่คบกัน เธอต้องสวมบทบาทเป็นผู้หญิงแสนสวย อ่อนหวาน และ "เข้าใจ" ฟาเบียนเสมอ มันไม่ใช่ตัวตนที่แท้จริงของเธอเลย แต่เธอฉลาดพอที่จะรู้ว่าผู้ชายอย่างฟาเบียนชอบผู้หญิงแบบไหน

“คุณไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรทั้งนั้นค่ะ ฉันเชื่อใจคุณ” เธอย้ำชัดอย่างหนักแน่น ปิดโอกาสไม่ให้เขาได้พูดถึง ผู้หญิงคนนั้น

ฟาเบียนมองเธอด้วยแววตาซาบซึ้ง เขากุมมือเรียวสวยของคาร่าไว้อย่างอ่อนโยน ก่อนจะประทับจุมพิตลงบนหลังมือของเธออย่างแผ่วเบา

“ขอบคุณที่เชื่อใจผม”

คาร่าคือผู้หญิงที่สมบูรณ์แบบที่สุดสำหรับเขา เธอคือผู้หญิงแสนดีที่เขารู้ตัวว่าคงหาจากที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว ฟาเบียนบอกตัวเองในใจ ขอเวลาอีกสักพัก... เมื่อเขาพร้อม... เขาจะเปิดใจให้กับคาร่าและแต่งงานกับเธออย่างแน่นอน

คฤหาสน์หลังใหญ่โตสีขาวสไตล์ฝรั่งเศส ตั้งตระหง่านบนพื้นที่กว้างขวางกว่า 142 ไร่ ทอดเงาทาบไปบนลุ่มแม่น้ำลัวร์อันยิ่งใหญ่

ณ ระเบียงกว้างชั้นสองของคฤหาสน์ ซึ่งปูด้วยหินอ่อนขัดเงาจนสะท้อนแสง...

ชายชราในรถเข็นวีลแชร์กำลังเหม่อมองสายน้ำที่ไหลเอื่อยเบื้องล่าง "เซดริก แบร์นาร์ด" ผู้เป็นประมุขของตระกูล กำลังจมอยู่ในห้วงความคิด

“ท่านเซดริก เรียกหากระผมหรือครับ”

เสียงของหัวหน้าพ่อบ้านวัยกลางคนดังขึ้นอย่างนอบน้อม เขาเดินเข้ามาโค้งคำนับชายสูงวัยที่ยังคงจับจ้องแม่น้ำเบื้องหน้า

“เห็นข่าวของฟาเบียนแล้วใช่ไหม” เซดริกถามขึ้นเสียงเรียบ โดยไม่หันกลับมามอง

“ครับท่าน ผมเห็นแล้วครับ”

“ท่านจะให้ผมจัดการอย่างไร สั่งมาได้เลยครับ” หัวหน้าพ่อบ้านรู้หน้าที่ของตนดี

เซดริกยังคงนิ่งไปอึดใจ ก่อนจะออกคำสั่ง

“ไปตามสืบเรื่อง... 'ผู้หญิงคนนั้น' มา”

"รับทราบครับท่าน" หัวหน้าพ่อบ้านโค้งรับคำสั่งลึกๆ ก่อนจะถอยหลังเดินจากไปอย่างเงียบกริบ ทิ้งให้เจ้านายของตนอยู่กับความคิดตามลำพัง

เมื่อระเบียงกลับสู่ความเงียบอีกครั้ง เซดริกก็หันสายตากลับไปมองแม่น้ำลัวร์

“เจ้าลูกชายหัวดื้อ นี่คือสิ่งที่แกพยายามปิดบังฉันเอาไว้ใช่ไหม”

ชายชราพูดกับตัวเอง สายตาที่เหม่อมองสายน้ำนั้น คมกริบและยากจะคาดเดา

สามเดือนผ่านไป

"ยายโม! เร็วๆ หน่อย!"

องุ่นตะโกนเร่งน้องสาวจากหน้ารถ วันนี้คือวันสำคัญ... วันที่เธอต้องไปลงแข่งประกวดจัดดอกไม้ระดับจังหวัด

นี่คือโอกาสของเธอ ถ้าเธอชนะ มันหมายถึงชื่อเสียง โอกาสที่จะได้ไปจัดดอกไม้ให้กับงานใหญ่ๆ และนั่นหมายถึงเงิน... เงินที่เธอต้องหาให้ได้มากที่สุด เพื่ออนาคตของ 'โฟวิล' ลูกชายสุดที่รักของเธอ

"มาแล้วจ้า!" แตงโมขานรับเสียงใส วิ่งหอบอุปกรณ์ออกมาสมทบ

"พร้อมกันหมดหรือยัง" ป้าอรที่อุ้มโฟลิวตามออกมาถาม

"พร้อมแล้วจ้าป้า องุ่นสตาร์ทรถรอแล้ว รีบๆ ขนของขึ้นรถกันเถอะ"

องุ่นช่วยกันยกตะกร้าใบใหญ่ที่เต็มไปด้วยดอกไม้สดขึ้นท้ายรถกระบะคันเก่า รถที่เธอกับน้องสาวช่วยกันเก็บหอมรอมริบเพิ่งซื้อมันมาได้ไม่กี่เดือนนี้เอง ไม่นานนัก แตงโมและผู้ช่วยพาร์ทไทม์อีกสองคนก็หอบหิ้วอุปกรณ์และถุงดอกไม้ตามออกมา

ทุกคนดูตื่นเต้นกับการประกวดครั้งนี้เป็นอย่างมาก ตัวองุ่นเองก็เช่นกัน หลังจากที่โฟวิลเกิดมาได้ไม่นาน ป้าอรก็รับสมัครเด็กพาร์ทไทม์สองคนมาช่วยงานที่ร้าน คือ "แจ๋ว" กับ "น้ำ" ทำให้เธอเบาแรงไปได้เยอะ

"โอ๊ย โฟวิลน่ารักจังเลยค่ะพี่องุ่น เด็กอะไรไม่รู้ยิ่งโตยิ่งหล่อ" แจ๋วพูดขึ้นขณะช่วยยกของ

"นั่นสิ พี่องุ่นน่าอิจฉาจริงๆ" น้ำเสริม

"อิจฉาอะไรของเรา" องุ่นขมวดคิ้วอย่างสงสัย

"ก็อิจฉาหุ่นพี่ไงคะ!" น้ำพูดอย่างจริงจัง "ขนาดมีลูกแล้วหุ่นยังดีแถมยังสวยเป๊ะอยู่เลย พี่สาวของน้ำนะ พอมีลูกปุ๊บ กลายร่างเป็นช้างปั๊บเลย"

คำเปรียบเปรยนั้นทำเอาคนที่ยืนฟังอยู่แถวนั้นหัวเราะครืนออกมาพร้อมกัน

“ปะๆ พอแล้ว เดี๋ยวพี่จะตัวลอยซะก่อน” องุ่นกวักมือเรียกทุกคนขึ้นรถ "รีบไปกันเถอะ เดี๋ยวสาย"

เธอขึ้นประจำที่คนขับ สตาร์ทเครื่องยนต์ มุ่งหน้าไปยังสถานที่จัดการประกวดด้วยความหวัง

เมื่อมาถึงสถานที่จัดประกวด องุ่นก็เลี้ยวรถกระบะคันเก่าเข้าจอดในลานจอดรถที่จัดเตรียมไว้ ทันทีที่เธอกับแตงโมก้าวลงจากรถ ก็พบกลุ่มผู้ชายสวมชุดเจ้าหน้าที่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว

“สวัสดีครับคุณองุ่น นายอำเภอพิชิตให้พวกเรามาช่วยคุณองุ่นขนของครับ” หนึ่งในนั้นเอ่ยขึ้นอย่างนอบน้อม

“ขอบคุณมากค่ะ” องุ่นยิ้มหวานอย่างเกรงใจ ปล่อยให้กลุ่มเจ้าหน้าที่ช่วยกันขนย้ายอุปกรณ์และดอกไม้ลงจากรถอย่างแข็งขัน

“แหม... ดูท่าทางแล้ว สงสัยงานนี้โมจะได้พี่เขยเป็นนายอำเภอจริงๆ ซะแล้ว” แตงโมแอบกระซิบหยอกพี่สาวคนสวย ก็แหม... นายอำเภอหนุ่มตามจีบพี่สาวของเธอออกหน้าออกตามาได้สักพักใหญ่แล้ว

“บ้าแล้วยายโม” องุ่นตีแขนน้องสาวเบาๆ แก้เก้อ แต่ก็แอบอมยิ้ม

นายอำเภอพิชิต เขาเป็นลูกค้าขาประจำของร้านดอกไม้ เป็นชายหนุ่มหน้าตาดี อนาคตไกล และที่สำคัญคือเติบโตมาจากตระกูลผู้ดีเก่าแก่ประจำจังหวัด

“องุ่นครับ”

เสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังขึ้น พิชิตในชุดทำงานเต็มยศเดินยิ้มเข้ามาหาหญิงสาวที่เขาแอบชอบ

องุ่นหันไปยิ้มกว้างให้เขา พิชิตเป็นชายหนุ่มรูปร่างสูงสมส่วน ผิวคล้ำแดดเล็กน้อยจากการทำงานภาคสนาม แต่ก็มีใบหน้าหล่อเหลาคมสันตามแบบฉบับชายไทย

ลึกๆ แล้วองุ่นก็รู้สึกดีกับเขา แต่ถ้าไม่ติดว่าพิชิตมาจากตระกูลผู้ดีมีหน้ามีตา เธอก็อาจจะกล้าเปิดใจมากกว่านี้ ครอบครัวของเขาคงไม่อยากได้ลูกสะใภ้เป็นแม่ม่ายลูกติดอย่างเธอหรอก

“สวัสดีค่ะ คุณพิชิต” องุ่นยกมือไหว้ชายหนุ่มตรงหน้าอย่างนอบน้อม

“วันนี้โฟวิลก็มาด้วยเหรอครับ” พิชิตไม่ได้สนใจท่าทีเกรงใจของเธอ เขาเดินตรงเข้าไปหาป้าอรที่อุ้มโฟวิลอยู่ทันที ก่อนจะก้มลงหยอกล้อกับเด็กน้อยอย่างสนิทสนม

พิชิตไม่เคยแสดงท่าทีรังเกียจเลยที่องุ่นมีลูกกับผู้ชายคนอื่น ตรงกันข้าม เขาแอบอิจฉาผู้ชายคนนั้นด้วยซ้ำ ที่โชคดีได้ครอบครองดอกไม้งามอย่างองุ่น

องุ่นยืนมองภาพพิชิตกำลังเล่นกับลูกชายของเธอ โฟวิลดูท่าทางจะชอบนายอำเภอหนุ่มมาก เด็กชายวัยหกเดือนหัวเราะเอิ๊กอ๊ากชอบใจใหญ่

เสียงสัญญาณเริ่มต้นการแข่งขันดังขึ้น!

ผู้เข้าประกวดต่างพากันประชันฝีมือกันอย่างสุดความสามารถ บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียด องุ่นจดจ่ออยู่กับดอกไม้ตรงหน้า ทุ่มเทสมาธิทั้งหมดลงไปในผลงานของเธอ โดยไม่รู้ตัวเลยว่า มีใครบางคนกำลังลอบมองเธออยู่จากที่ไกลๆ

เวลาผ่านไปจนถึงวินาทีสุดท้าย...

“เอาละครับทุกท่าน!" เสียงพิธีกรดังขึ้น

"ในที่สุดก็มาถึงการประกาศผลชนะเลิศ... รางวัลที่ 1 การประกวดจัดดอกไม้ระดับจังหวัดในครั้งนี้... ผู้ชนะคือ... คุณรินฤทัย จากร้าน Lovely flowers ครับ!”

สิ้นเสียงประกาศ เสียงปรบมือก็ดังกึกก้องไปทั่วบริเวณงาน

แจ๋วกับน้ำกระโดดกอดกันกลมด้วยความดีใจ ป้าอรยกมือขึ้นทาบอก แอบเช็ดน้ำตาแห่งความปลาบปลื้ม ในที่สุด หลานสาวของเธอก็ทำได้

“พี่องุ่น! พี่องุ่น เราชนะแล้ว! เราชนะ!” แตงโมเขย่าแขนพี่สาวอย่างตื่นเต้นสุดขีด ไม่เสียแรงที่พี่สาวของเธอทุ่มเทออกแบบและคิดไอเดียนี้มาเป็นเดือน

“จริงด้วย... เราชนะ” องุ่นพึมพำกับน้องสาว ราวกับไม่เชื่อสิ่งที่ตัวเองเพิ่งได้ยิน นัยน์ตาคู่สวยระยิบระยับไปด้วยหยาดน้ำตาที่เอ่อล้นออกมาด้วยความดีใจ

“ไปรับรางวัลกันเถอะ” องุ่นสูดหายใจลึกๆ ก่อนจะจูงมือแตงโมขึ้นไปรับรางวัลบนเวทีด้วยกัน

หลังจากที่องุ่นเดินลงมาจากเวทีท่ามกลางเสียงแสดงความยินดี เธอก็พบกับพิชิตที่มายืนรออยู่ตรงหน้า

เขาไม่ได้มามือเปล่า แต่มาพร้อมกับกุหลาบสีแดงช่อใหญ่

พิชิตยิ้มกว้าง นัยน์ตาคมคู่นั้นมองมาที่เธออย่างหวานซึ้งและชื่นชม

องุ่นรับช่อดอกไม้มาถือไว้ เธอรู้ดีมาตลอดว่าพิชิตคิดอย่างไรกับเธอ แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน หัวใจของเธอมันก็ยังกลัว... กลัวที่จะเปิดรับชายหนุ่มคนไหนเข้ามาในชีวิต