บทที่ 12 เจ้าหนี้โคตรเถื่อน

         ผ่านไปครู่หนึ่งศิลาจึงเอ่ย “มึงคิดว่าทำไมยอดขายของเราถึงตก ทั้งที่จำนวนลูกค้าก็เท่าเดิม” หรือจะกล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือลูกค้าที่เข้ามาในร้านมากกว่าสองเดือนก่อนด้วยซ้ำ แต่ยอดขายกลับลดลงเรื่อย ๆ แต่ถึงจะดีขึ้นก็ดีแค่ไม่กี่วัน

            “ผมคิดว่าลูกค้าน่าจะไม่ได้สั่งอาหารหรือเครื่องดื่มครับ อาจจะมานั่งฟังเพลงหรือพบปะพูดคุยกับเพื่อนเท่านั้น”

            ศิลาดูจากรายงานการสั่งอาหารและเครื่องดื่มของลูกค้าก็เป็นดั่งที่น้องชายกล่าวมาจริง ๆ

            “พยายามควบคุมของเสียของกะบ่ายหน่อยสิวะ กูรู้สึกว่ามันจะเพิ่มขึ้นทุกเดือนเลยนะ” ตอนนี้ของเสียมีมูลค่ากว่าหนึ่งล้านเกือบทุกเดือน

            ดวงตาของพศินสั่นไหวเล็กน้อย “แต่มันก็เสียหายจริง ๆ นะครับพี่หิน หากพี่ไม่เชื่อ พี่ไปนั่งดูกล้องวงจรปิดก็ได้”

            “กูไม่ได้ว่างขนาดนั้น ที่จะต้องไปนั่งจับผิดพวกมึง” ศิลาหมายถึงน้องชายและเพื่อนสนิทของเขา เพราะเขาไว้ใจสองคนนี้มาก ไม่เช่นนั้นคงไม่รับเข้ามาทำงานด้วย

            “พี่หินอย่าคิดมากเลยครับ ผมเชื่อว่ามันต้องดีขึ้นอย่างแน่นอน แต่ก่อนพี่หินเจอมาหนักกว่านี้ยังสามารถสร้าง The Room XVII ขึ้นมาใหม่ได้เลย” ตอนนั้นเขาเพิ่งเรียนอยู่มหาวิทยาลัยปีหนึ่ง ศิลากลัวว่าพ่อและน้องจะลำบาก จึงเสียสละตัวเองลาออกจากมหาวิทยาลัยเพื่อมาดูแลผับแทนพ่อ และเขาก็ทำมันได้จริง ๆ

            “เพราะกูสร้างมันมากับมือไง ถึงไม่อยากเสียมันไป” เพราะศิลาได้ยินว่าตอนนี้มีหลายโรงงานหลายกิจการก็เริ่มทยอยปิดกันแล้ว เขาไม่อยากให้ The Room XVII ต้องเป็นหนึ่งในนั้น จึงต้องสืบหาข้อเท็จจริงอยู่เช่นนี้

            พศินนั่งเงียบอยู่พักหนึ่งจึงพูด “พ่อบ่นคิดถึงพี่หินแน่ะ ว่าเมื่อไรพี่จะกลับบ้านสักที”

            “เอาไว้ว่าง ๆ จะกลับไป แล้วพ่อเป็นยังไงบ้าง”

            “ก็เหมือนเดิมครับ มีป้าจาคอยดูแลเป็นอย่างดี” จาริณีย์ก็คือแม่บ้านที่คอยดูแลพ่อของพวกเขาทั้งสองคนตั้งแต่เขาได้รับอุบัติเหตุ

            “ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง”

            “พ่อชอบบ่นว่าเมื่อไรพี่หินจะมีเมียสักที” ตอนนี้อายุพี่ชายก็ย่างเข้าเลขสามแล้ว แต่ศิลาก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะชอบใครเป็นตัวเป็นตนสักที

            “เอามาทำไม ถ้ามีเมียแล้วเป็นเหมือนเมียพ่อกูยอมเป็นโสดซะดีกว่า”

            พศินชะงักไปเล็กน้อยกับคำพูดของพี่ชาย “แต่คนที่พี่พูดถึงเขาเป็นแม่ของเรานะครับ”

            “มึงนับไปคนเดียวเถอะ อย่ามาบังคับกูนับด้วยก็พอ กูไม่มีเรื่องต้องคุยกับมึงแล้ว ออกไปทำงานต่อเถอะ”

            “ครับ” พศินไม่อยากโดนพี่ชายดุจึงเดินออกไปอย่างเงียบ ๆ

ให้หลังน้องชายศิลาจึงเรียกลูกน้องที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าห้องเข้ามาหา “มีอะไรครับเสี่ย” ยศสพลถาม

            “ถามอัยหน่อยว่าหายป่วยหรือยัง”

            “แต่ตอนนี้เกือบจะห้าทุ่มแล้วนะครับ”

            “ในสัญญาบอกไว้ว่ายังไง ไม่ใช่ว่ากูต้องติดต่อยัยนั่นได้ตลอดเวลาหรือไง” แต่เมื่อคืนเขาเพิ่งละเมิดกฎในสัญญาไปหมาด ๆ

            “แต่เสี่ยก็มีเบอร์คุณอัยไม่ใช่เหรอครับ”

            “มึงไม่แหกตาดูรึไงว่ากูไม่ว่าง”

            “ครับ ๆ” ยศสพลหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ข้อความแล้วส่งไปทางแชท

            อัยลดาที่กำลังนอนเล่นเกมอยู่ในห้องนอนอย่างสบายใจจึงเห็นข้อความพอดี

            ยศสพล : คุณอัยหายป่วยหรือยังครับ

            อัยลดา : ดีขึ้นมากแล้วค่ะ

            “คุณอัยบอกว่าดีขึ้นมากแล้วครับ” ยศสพลบอกเจ้านาย

            “เอาเบอร์กูให้อัยด้วย”

            “แต่นายไม่เคยให้เบอร์ผู้หญิงคนไหนเลยนะครับ” มีเพียงลูกค้าของร้านระดับวีไอพีเท่านั้นถึงจะมีเบอร์โทรศัพท์ของศิลา

            “เผื่ออัยอยากคุยเรื่องงานกับกู”

            “ครับ” ยศสพลทำหน้างง เรื่องงานอะไรวะ จะว่าเรื่องสัญญาเขาก็เป็นคนจัดการทุกอย่างอยู่แล้ว

            ยศพลส่งเบอร์โทรศัพท์ศิลาให้อัยลดาอีกครั้ง จากนั้นศิลาก็ไม่ได้บอกให้เขาทำอะไรอีก

            ส่วนอัยลดาได้เบอร์โทรศัพท์เขามาแล้วก็บันทึกทันที ‘เจ้าหนี้โคตรเถื่อน’ ในความหมายของเธอหมายถึงคนที่ปล่อยเงินกู้นอกระบบ และชอบเลี้ยงผู้หญิงไว้ใช้หนี้หรือขัดดอก

            ผ่านไปเจ็ดวันศิลาเห็นยอดขายของร้านแล้วก็ยังเบาใจไม่ได้เลย ในหนึ่งวันเขาสูบบุหรี่หนักมาก ยศสพลเห็นแล้วก็รู้สึกเป็นห่วง

            “วันนี้เรียกคุณเมยมาอยู่เป็นเพื่อนดีไหมครับเสี่ย” อย่างน้อยให้เจ้านายอยู่กับผู้หญิง ก็ยังดีกว่าอยู่กับบุหรี่

            “ก็ดีเหมือนกัน บอกเธอหน่อยว่าตีสองกูจะเข้าไป”

            “ครับ”

            ฝ่ายคนที่ชื่อเมยหรือมัญชุสา เมื่อได้รับข้อความจากยศสพลว่าศิลาจะเข้ามาหาก็ยิ้มจนแก้มปริ

            “ยิ้มอะไรพี่เมย” เพื่อนร่วมงานถาม

            “วันนี้ฉันมีนัดกับเสี่ยศิลา” เพราะน้อยครั้งที่จะมีใครได้รับใช้ศิลา

            “ว้าว! ดีใจด้วยนะคะ” สาวคนไหนที่ได้บริการศิลาถือว่าโชคดี เพราะเขาใช้เวลาไม่นาน อีกทั้งยังได้เงินหลายพันในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เพราะงานของพวกเธอสนใจแค่เรื่องเงิน ส่วนเรื่องขึ้นสวรรค์นั้นเป็นแค่ผลพลอยได้ จะได้หรือไม่นั้นก็ไม่สำคัญ

            “ฉันไปเตรียมตัวก่อนนะ” เพราะอีกไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงเขาก็จะมาแล้ว

            ตีหนึ่งครึ่งยศสพลจึงเคลื่อนรถยนต์ออกจาก The Room XVII มุ่งหน้าไปยังโรงแรมที่ศิลาชอบมาเป็นประจำ เป็นโรงแรมที่เขาเช่าห้องเอาไว้เพื่อเชือดผู้หญิงอย่างเดียวเท่านั้น

            แต่พอยศสพลขับรถออกมาได้เพียงสิบนาทีศิลากลับพูดขึ้นว่า “ยศ กูเปลี่ยนใจแล้ว”

            “เปลี่ยนใจอะไรครับ หรือว่าเสี่ยอยากได้น้องแจนครับ” ยศสพลมองผู้เป็นนายผ่านกระจกมองหลังแวบหนึ่ง

            “เปล่า ไปหาอัยก็แล้วกัน”