บทที่ 4

“ครับ เป็นเมียเสี่ยก็ต้องมีเงินเดือน” ถึงเสี่ยจะไม่อยากใช้คำว่าเมียก็ตาม

“ถึงแม้ฉันจะเป็นหนี้เสี่ยอย่างนั้นเหรอคะ” อัยลดาไม่เคยรู้ข้อนี้มาก่อน

“ครับ แต่เสี่ยอาจจะมีงานให้คุณทำเพิ่ม อ้อ อีกอย่างพรุ่งนี้แปดโมงเช้าผมจะมารับคุณอัยไปโรงพยาบาลนะครับ”

“ไปทำไมคะ”

“เสี่ยเป็นคนรักความสะอาดมากครับ คุณอัยต้องตรวจร่างกายก่อนนอนกับเสี่ย” เขาบอกเธออย่างตรงไปตรงมา ทำให้คนฟังถึงกับหน้าแดง

“ค่ะ”

ยศสพลให้เบอร์โทรศัพท์ไว้กับเธอแล้วจึงเคลื่อนรถออกไป อัยลดาสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเดินเข้าไปในบ้านหลังสีขาวขนาดกลาง แต่เมื่อเธออยู่คนเดียวกลับดูใหญ่เกินไป นับจากนี้เธอคือเมียน้อยของเสี่ยศิลา เธอไม่เคยเห็นหน้าเขา แม้แต่พ่อของเธอก็ยังไม่เคยเห็น รู้เพียงว่าเขาเป็นเจ้าของผับ The Room XVII เธอเองก็ไม่เคยเที่ยวผับเสียด้วย จึงไม่เคยเจอเขาเช่นกัน

น้ำตาอัยลดาไหลเอื่อย ๆ ออกมาอีกครั้งด้วยความรู้สึกอ้างว้างและสิ้นหวัง เธอวางกระเป๋าไว้ที่ห้องรับแขกแล้วหย่อนก้นลงนั่งบนโซฟาหนังสีน้ำตาลเข้ม ผ่านไปราวครึ่งชั่วโมงเมื่อคิดว่าน้ำตาไม่ได้ช่วยอะไรจึงหยิบสัญญาขึ้นมาอ่านไปพลาง ๆ ในสัญญาระบุไว้เป็นข้อ ๆ

ข้อหนึ่ง สัญญานี้มีระยะเวลาสองปี

ข้อนี้ถือว่าดีมาก เพราะหนี้ล้านห้าเขาคิดให้เธอเดือนละหกหมื่นสองพันห้าร้อยบาท ซึ่งเหนือความคาดหมายของเธออยู่เหมือนกัน

ข้อสอง ศิลาจะมาหาเธอได้ทุกเมื่อที่เขาต้องการ เช่นนั้นเธอไม่สามารถทำงานประจำได้ วงเล็บ อย่างมากสุดไม่น่าจะเกินเดือนละสองครั้ง

อัยลดาพ่นลมหายใจออกมา “แค่เดือนละสองครั้งยังไม่ให้ทำงานประจำอีก” เธอคงรู้สึกเบื่อแย่

ข้อสาม ระหว่างสองปีนี้อัยลดาสามารถมีแฟนได้ แต่ห้ามมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับใครเป็นอันขาด หากเขาจับได้เธอจะถูกไล่ออกจากบ้านหลังนี้ทันที อีกทั้งบ้านหลังที่ครอบครัวของเธออาศัยอยู่ยังต้องถูกยึดอีกด้วย

อ่านมาถึงข้อสี่คิ้วของเธอก็ขมวดเข้าหากันแน่น ข้อที่สี่ในสัญญากล่าวไว้ว่า เขาจะไม่ใช้ปากกับส่วนใดบนร่างกายของฝ่ายหญิงแม้แต่ตารางนิ้วเดียว สิ่งสำคัญขอเพียงเขาสุขสมก็พอแล้ว

อัยลดาส่ายหน้าน้อย ๆ พร้อมทั้งเบ้ปาก “เป็นผู้ชายที่เห็นแก่ตัวชะมัด คิดว่าอยากให้ใช้ตายล่ะ” ถึงเธอจะไม่ต้องการสุขสมกับผู้ชายอย่างเขาก็ตามเถอะ แต่ผู้หญิงคนอื่น ๆ ที่เขาเลี้ยงไว้ ทนกับกฎข้อนี้ของเขาได้อย่างไร อย่างว่าล่ะนะ คนมีเงินทำอะไรก็ถูกเสมอ

ข้อห้า ไปไหนมาไหนเธอต้องแจ้งให้เขาทราบทุกครั้ง

อัยลดาไหวไหล่เล็กน้อย เพราะข้อนี้ก็ไม่น่ามีปัญหาอะไร

ข้อหก หากไม่อยากอยู่ที่นี่นานถึงสองปีก็ต้องหาเงินมาใช้หนี้ให้เขาจนหมด

อัยลดาเบะปากอีกครั้ง “ไม่ให้ทำงานแล้วจะเอาเงินที่ไหนมาใช้หนี้ เขาเอาอะไรคิด”

เธออ่านข้ามไปหลายข้อที่ไม่ได้สำคัญนัก จนมาถึงข้อสุดท้าย ซึ่งกล่าวไว้ว่า สัญญานี้จะเริ่มนับก็ต่อเมื่อเธอกับเขามีสัมพันธ์กันอย่างลึกซึ้งเท่านั้น

อัยลดาทิ้งกายนอนลงบนโซฟา แล้วกางแขนข้างที่ถือสัญญาออก ขาข้างหนึ่งยังวางอยู่ที่พื้น “การเป็นเมียน้อยมันกฎเกณฑ์เยอะขนาดนี้เลยเหรอวะ” แล้วเมื่อไรจะได้เริ่มสัญญาสักที หากเริ่มช้าก็เท่ากับว่าเธอต้องอยู่ที่นี่นานขึ้น แต่พอคิดถึงเงินที่ยศสพลให้มาอัยลดาจึงล้วงออกจากกระเป๋ากางเกงมานับดู

“หมื่นห้า” อย่างน้อยก็ถือว่าเธอมีเงินเดือนขั้นพื้นฐานสำหรับคนจบปริญญาตรี ก็ถือว่าไม่เลว

ตั้งแต่กลับมาจากโรงพยาบาลในวันนั้น นี่ก็สี่วันแล้วที่อัยลดานอนอยู่บ้านเฉย ๆ พอนึกขึ้นได้ว่านัดกับเพื่อนไว้จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทร.หาเพื่อน

“แก้ม พรุ่งนี้เราคงไปสัมภาษณ์งานกับเธอไม่ได้แล้วนะ”

‘ทำไมล่ะ’

“คือว่า… เราต้องอยู่ขายของช่วยแม่ก่อนน่ะ เธอไปสัมภาษณ์งานก่อนเลยนะ” อัยลดาพยายามทำเสียงให้เป็นปกติ

‘เธอจะยอมทิ้งตำแหน่งนี้จริง ๆ เหรออัย บริษัทนี้เขาไม่ได้เปิดรับสมัครงานบ่อย ๆ นะ’ กัลยากรไม่อยากให้เพื่อนพลาดโอกาสนี้จึงพยายามโน้มน้าว

“อืม ไม่มีคนช่วยแม่จริง ๆ” ตั้งแต่เรียนจบอัยลดาก็ต้องทำงานช่วยแม่เลี้ยงทุกอย่างอยู่แล้ว เหตุผลนี้คงไม่ทำให้เพื่อนเซ้าซี้เธออีก เพราะเรื่องที่เธอต้องเอาตัวไปใช้หนี้ให้พ่อ เธอยังไม่พร้อมจะบอกใครจริง ๆ

‘ตามใจ งั้นถ้าผลออกมาเป็นไงเดี๋ยวเราโทร. มาเล่าให้ฟังนะ’

“จ้ะ”

พอวางสายจากเพื่อนไปแล้วอัยลดาจึงกดโทร. หาใครอีกคน แต่โทร. ไปแล้วเขาก็ไม่รับสายเหมือนที่ผ่านมา