บทที่ 6

ศิลาเปิดไฟที่ห้องรับแขกแล้วเดินไปเคาะประตูห้องนอนของเธอ เขามีกุญแจสำรองทุกห้องเพียงแต่อยากให้เธอลุกมาเปิดเองก็เท่านั้น

            “ใครคะ?” อัยลดาส่งเสียงออกมาทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ

            “ฉันเอง ศิลา” เขาตอบกลับไปเสียงทุ้ม

            อัยลดารู้สึกแปลกใจกับน้ำเสียงของเขาเล็กน้อย “เสียงยังไม่แก่เลยสักนิด” ใจดวงน้อยเต้นโครมคราม อุตส่าห์บอกกับตัวเองไว้ว่าห้ามกลัว ห้ามตื่นเต้น แต่พอถึงเวลาจริงกลับห้ามตัวเองไม่ได้

            คนตัวเล็กเดินมาเปิดประตูให้เขาพร้อมทั้งเปิดไฟ

             ทั้งสองจ้องตากันนิ่งงัน ต่างฝ่ายต่างตกอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง อัยลดาคิดว่าเสี่ยศิลาที่คนอื่นพูดถึงจะแก่หัวล้านอ้วนลงพุง แต่คนตรงหน้ากลับยังหนุ่มแน่นอยู่เลย แถมยังหน้าตาดีอีกต่างหาก ดีจนสามารถเป็นพระเอกหนังได้อย่างสบาย ๆ อีกทั้งยังตัวสูงใหญ่ จนเธอต้องแหงนหน้ามอง เขาน่าจะสูงราว ๆ ร้อยแปดสิบห้าแปดสิบหกเซนติเมตรได้กระมัง

            แต่ตอนนี้หน้าเขาดุมาก บวกกับสายตาเย็นชายิ่งเหมือนคนไร้หัวใจ

            “มองพอรึยัง ถ้ามองพอแล้วก็ถอดเสื้อผ้าออกซะ ฉันมีงานต้องทำต่อ” เขาพูดออกเสียงเข้ม หน้าตาไม่ได้ยิ้มแย้มเลยสักนิด แต่ในใจกลับยอมรับว่าผู้หญิงคนนี้สวยมากจริง ๆ และก็คงไม่ไร้เดียงสาอย่างที่ยศสพลว่า

            แต่ก็ช่างเถอะ เรื่องนั้นเขาไม่ได้สนใจ เขามาแค่ปลดปล่อยน้ำที่อดกลั้นมานานหลายวันเท่านั้น

            “คะ?” อัยลดาเพิ่งดึงสติของตนกลับมาได้ก็รู้สึกงุนงง

            “ฉันบอกให้ถอดเสื้อผ้า”

            “ค่ะ ๆ” อะไรวะเนี่ย มาถึงก็บอกให้ถอดเสื้อผ้า นี่เขาจะไม่เล้าโลมเธอหน่อยหรือ หรือว่าเขาจะทำเหมือนในสัญญาทุกกระเบียดนิ้ว อัยลดารู้สึกขำในใจ แล้วแบบนี้เธอจะไม่เจ็บแย่หรือ เอาวะทนเอาหน่อย ท่าทางแบบนี้คงไม่เกินสองวิแน่ ๆ

            แต่สิ่งที่ยากสำหรับอัยลดาก็คือการแก้ผ้าต่อหน้าคนอื่นนี่แหละ เธอถอดเสื้อยืดและกางเกงขาสั้นวางไว้ที่ปลายเตียงด้วยท่าทางเงอะงะ

            “ฉันต้องทำยังไงต่อคะ” ตอนนี้ร่างกายเธอร้อนผ่าวไปหมด ความเย็นของเครื่องปรับอากาศไม่ได้ช่วยอะไรเลย เพราะสายตาคมปลาบไม่ได้ละไปจากร่างของเธอแม้แต่วินาทีเดียว

            “ขึ้นไปนอนบนเตียง”

อัยลดาทำตามอย่างว่าง่าย ถึงแม้จะสั่นไปทั้งตัวก็ตาม ศิลาถอดกางเกงยีนส์ออกเหลือไว้เพียงบ็อกเซอร์กับเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีน้ำเงิน แล้วตามเธอขึ้นไปบนเตียงพร้อมกับสั่ง “ถอดกางเกงในออกด้วย” เขาวางเจลหล่อลื่นและถุงยางอนามัยที่แกะออกจากกล่องแล้วไว้ข้างกาย

            อัยลดาถอดแพนตี้ลายลูกไม้สีขาวเนื้อบางของตนออกด้วยความรู้สึกประหม่าสุดขีด ถอดออกแล้วก็หุบขาเข้าหากันอีก มิหนำซ้ำยังปิดเปลือกตาลงแน่น

            “อ้าขาออกด้วย หนีบไว้อย่างนั้นฉันจะเอาเข้าไปได้ยังไง” ศิลาทำน้ำเสียงคล้ายรำคาญเต็มที “ฉันไม่ได้ชอบคนไร้เดียงสาหรอกนะ ไม่ต้องใช้มารยากับฉันก็ได้” เขาพูดอย่างไม่สบอารมณ์ นี่เขามาคลายเครียดหรือมาให้เครียดหนักกว่าเดิมวะ

            ในเมื่อเธอยังไม่ยอมกางขาออกดี ๆ ศิลาจึงเป็นฝ่ายแยกขาเธอออกเอง แต่มือน้อย ๆ ยังตามมาปิดส่วนอ่อนไหวของตนไว้ “ฉันเริ่มจะรำคาญเธอแล้วนะ หรือเธออยากให้ฉันอยู่กับเธอทั้งคืน”

            “ไม่อยากค่ะ” ทำไมดุจังวะ

            “ไม่อยากก็เอามือออก” อัยลดาค่อย ๆ คลายมือทั้งสองออกจากเนินเนื้อนุ่มกลางกาย เผยให้เห็นกลีบดอกไม้อิ่มอูมตรงหน้า

            ศิลาเผลอกลืนน้ำลายลงคอเสียงดังเอื้อก แลบลิ้นออกมาเลียริมฝีปากที่แห้งผาก เขาไม่เคยเห็นส่วนนี้ของผู้หญิงคนไหนที่สวยเนียนขนาดนี้มาก่อน นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปแตะลงบนกลีบดอกไม้ของเธอ

            “เส้นไหมไปไหนหมด” พร้อมกับลากไล้นิ้วขึ้นลงเบา ๆ

            “ไม่ ไม่รู้เหมือนกันค่ะ” เธอเป็นคนไม่ค่อยมีขน แม้แต่ขนตรงส่วนนั้นยังเป็นสีทองและอ่อนนุ่มคล้ายขนเด็ก

            ศิลาหยิบหลอดเจลหล่อลื่นขึ้นมา ป้ายที่นิ้วเรียวแล้วทาลงไปที่ช่องทางรักของเธอ

            อัยลดายกมือขึ้นปิดปากของตนไว้เพราะกลัวหลุดเสียงครางออกมา แต่สะโพกเริ่มส่ายไปมาเบา ๆ กล้ามเนื้อหน้าท้องหดเกร็งขึ้นลง ภายในท้องน้อยคล้ายมีผีเสื้อบินวนอยู่ในนั้นนับหมื่นตัว เธอไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อน

จากนั้นศิลาจึงจับมือเธอมากุมส่วนท่อนเอ็นของตนไว้ “ลูบขึ้นลงให้หน่อย มันจะได้แข็งเต็มที่” แต่แค่ได้เห็นกลีบเนื้อนูนสีพีชก็ทำให้เขาแข็งเกือบเต็มที่แล้ว

            อัยลดาตกตะลึงกับความใหญ่โตจนไม่กล้าลืมตา มันใหญ่จนล้นมือของเธอจริง ๆ ศิลาหยิบถุงยางอนามัยมาสวมใส่

            “ปิดไฟก่อนได้ไหมคะ” อัยลดาพูดออกเสียงสั่น