LOGINShare
บทที่ 3
publish date:
2026-08-06 14:22:27ศิลาจำไม่ได้ด้วยซ้ำ งานเขารัดตัวขนาดนี้ จะมีเวลาอ่านสัญญาอย่างละเอียดได้อย่างไร ตอนนั้นเขาก็คงรับปากไปส่ง ๆ กระมัง อีกอย่างเขามีลูกหนี้ตั้งเกือบสองร้อยสัญญาเขาจะจดจำทั้งหมดได้อย่างไร
“ช่างเถอะ ๆ เรื่องมันผ่านไปแล้ว มึงไปหาบ้านให้เขาอยู่ก็แล้วกัน ไม่ต้องหลังใหญ่มาก” เนี่ยไม่ภาระตรงไหน แค่คิดว่าต้องเอามาเลี้ยงก็ต้องหาบ้านให้อยู่แล้ว
“แล้วจะให้ไปรับเธอมาวันไหนดีครับ”
“หาบ้านได้วันไหนก็ไปวันนั้นแหละ อีกอย่างมึงไปร่างสัญญามาด้วย”
“กี่ปีดีครับ”
“หนี้เท่าไร”
“ล้านห้าครับ”
“สองปีก็พอแล้ว อยู่หลายปีเป็นภาระกูอีก”
“ครับ”
“เออนี่ ต่อไปนี้ก่อนทำสัญญากู้ยืมมึงช่วยดูด้วย ว่าใครเอาลูกเมียมาเป็นหลักค้ำประกันบ้าง หากมีมึงก็ไม่ต้องรับเข้ามาอีก”
“ครับเสี่ย”
ลูกน้องเดินออกไปแล้ว ศิลายกมือขึ้นนวดขมับของตนหนัก ๆ เขาไปตกลงเซ็นสัญญากู้ยืมแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไรวะ เดือนหนึ่งเขามีอะไรกับผู้หญิงนับครั้งได้ นี่ไม่เท่ากับว่าเขาขาดทุนทั้งขึ้นทั้งล่องหรืออย่างไร เอามาอยู่ด้วยก็ต้องหาที่พัก หาข้าวหาน้ำให้กินอีก โอย! กูจะบ้า ศิลาใช้ฝ่ามือตีหน้าผากตนแรง ๆ
ช่วงสายวันถัดมาหลังจากอัยลดาอาบน้ำเสร็จแล้วจึงออกมาหาพ่อ วันนี้จารึกยังไม่ได้ไปขับมอเตอร์ไซค์รับจ้างเพราะอยากคุยกับลูกสาวให้รู้เรื่องก่อน ตอนนี้มีเพียงเขากับลูกสาวเท่านั้นที่อยู่บ้าน เพราะกุสุมาออกไปขายข้าวราดแกงตั้งแต่เช้ามืดแล้ว
จารึกเห็นดวงตาบุตรสาวแดงก่ำเพราะผ่านการร้องไห้มามากก็รู้สึกสงสาร แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกเช่นกัน “ตกลงอัยจะช่วยพ่อไหมลูก”
“แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะคะพ่อ ต่อไปอัยจะไม่ยอมเอาตัวเข้าแลกเพื่อใช้หนี้ให้พ่ออีก” เมื่อคืนเธอตื่นขึ้นมาตอนตีสองแล้วก็นอนไม่หลับอีกเลยจนถึงเช้า เพราะมัวคิดแต่เรื่องนี้
แต่คิดไปคิดมาเธอก็หาทางออกไม่ได้อยู่ดี นอกจากยอมรับความจริงเท่านั้น ครั้งนี้ที่เธอยอมก็เพราะเงินส่วนนี้พ่อเป็นหนี้เพราะส่งเธอเรียนด้วย อีกอย่างก็เพื่อตอบแทนบุญคุณที่ท่านเลี้ยงดูมาจนเติบใหญ่ แต่เธอเสียใจเพราะไม่เคยคิดว่าตนต้องไปเป็นเมียน้อยใครมาก่อน หากเสี่ยคนนั้นให้เธอใช้หนี้ตลอดชีวิตจะทำอย่างไร เพราะเงินล้านห้ามันมากกว่าค่าตัวของเธอเสียอีก
“ได้ แค่ครั้งนี้ครั้งเดียว พ่อจะไม่เป็นหนี้ใครอีก” จารึกให้สัญญา
กุสุมาดีใจจนหน้าบานที่ได้ยินว่าลูกเลี้ยงตอบตกลงใช้หนี้ให้ เพราะเธอกับลูกอีกสองคนจะได้ไม่ต้องเดือดร้อน
ผ่านไปสี่วัน ช่วงบ่ายก็มีคนเอารถสปอร์ตคันหรูมารับเธอถึงหน้าบ้าน เป็นผู้ชายร่างสูงใหญ่ที่เธอเจอในวันนั้น
“ผมยศสพล เรียกสั้น ๆ ว่ายศก็ได้ เสี่ยให้ผมมารับคุณอัยแทนครับ”
ถึงยศสพลจะโทร. มาบอกล่วงหน้าแล้วแต่อัยลดาก็รู้สึกใจหายอยู่ดี จารึกเดินเข้ามากอดลูกสาว “ดูแลตัวเองดี ๆ นะลูก” มือใหญ่ลูบศีรษะลูกสาวเบา ๆ
“ค่ะ อัยไปก่อนนะคะ”
“โชคดีนะพี่อัย” เป็นเสียงของภีมวัจน์น้องชายต่างมารดา ตอนนี้เขาเพิ่งเรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่หก ส่วนปวิมลที่เรียนอยู่มหาวิทยาลัยชั้นปีที่สามไม่ได้อยู่รอส่งเพราะวันนี้เธอมีเรียนทั้งวัน แม้ว่าจะเป็นวันเสาร์ก็ตาม
“อืม ตั้งใจเรียนล่ะ”
“ครับ” ภีมวัจน์รับคำอย่างว่าง่าย ทั้งที่ความจริงหาได้เป็นเช่นนั้นไม่
อัยลดามองบ้านที่เคยอยู่ด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์ ส่วนกุสุมายิ้มจนแก้มปริที่ไม่ต้องเสียบ้านหลังนี้ไป
ยศสพลยกกระเป๋าใบขนาดกลางขึ้นรถเรียบร้อยแล้วจึงถาม “มีแค่นี้เหรอครับ”
“ค่ะ” อัยลดามีเพียงกระเป๋าใบเดียวเท่านั้น เพราะเธอไม่ใช่คนชอบแต่งตัว จึงมีเสื้อผ้าน้อยชุด แม้แต่เครื่องสำอางหมดเธอก็ยังไม่ซื้อใหม่ เพราะคิดว่าคงไม่ได้ใช้อยู่แล้ว
ระหว่างทางอัยลดาไม่ได้คุยกับยศสพลแม้แต่คำเดียว ผ่านไปราวสี่สิบนาทีรถสปอร์ตสีดำก็เลี้ยวเข้ามาจอดที่หน้าบ้านหลังหนึ่ง บ้านหลังนี้อยู่ในซอยไม่ลึกมาก อีกทั้งยังมีความเป็นส่วนตัวทว่ามีความปลอดภัยสูง
“ถึงแล้วครับ”
“ขอบคุณค่ะ แล้วฉันต้องทำยังไงบ้างคะ”
ยศสพลยื่นสัญญาที่วางอยู่เบาะด้านหน้าให้เธอ “คุณอัยเอาสัญญาไปอ่านพลาง ๆ ก่อนก็ได้ครับ ถ้ามีอะไรสงสัยก็โทร. หาผมได้ตลอดเวลา”
“ค่ะ”
“หน้าปากซอยมีร้านสะดวกซื้อ และร้านขายของกินหลายอย่าง ทุกวันจันทร์ พุธ และศุกร์จะมีตลาดนัดตอนเช้า หรือถ้าขี้เกียจเดินก็สั่งออนไลน์ได้ครับ คุณอัยคงอยู่ที่นี่ได้อย่างไม่ลำบากนัก”
“ขอบคุณค่ะ”
Latest chapter
เจ้าหนี้เถื่อน ตอนที่ 10 หมาป่าหนังเหนียว
อัยลดาตื่นขึ้นมาตอนสิบโมงก็เห็นข้อความที่ยศสพลส่งมา เธอรู้ว่าคงเป็นศิลาสั่งไว้ อัยลดาลุกขึ้นมาอย่างยากลำบาก เธอใช้มือเสยผมยาวสลวยไปด้านหลัง ตอนนี้ตัวเธอยังไร้อาภรณ์ทั้งปวง แต่อัยลดาไม่ได้รู้สึกอายแล้ว “สิบห้านาทีบ้าอะไรของเขาวะ” ต่อไปเธอจะไม่เชื่อคำพูดของยศสพลอีกเป็นอันขาด อัยลดาเลิกผ้าห่มออกจากกายด้วยความหงุดหงิด เตรียมก้าวขาลงจากเตียง “โอย” เธอรู้สึกปวดไปทั่วร่าง อีกทั้งยังรู้สึกเป็นไข้จริง ๆ เขาคงทำกับผู้หญิงเช่นนี้ทุกคนถึงได้เตรียมยาเตรียมข้าวไว้ให้ อัยลดาก้มมองที่เตียงนอนของตนก็รู้สึกแปลกใจ เขาเปลี่ยนผ้าปูที่นอนผืนใหม่ให้เธอแล้ว รู้สึกถึงความไม่ชอบมากลจึงก้มลงมองเนินเนื้อสาวของตน แล้วอ้าออกเล็กน้อย รู้สึกว่าที่ตรงนั้นยังเนียนกริบ ไร้ซึ่งน้ำกามใด ๆ มีเพียงรอยบวมแดงเล็กน้อยเท่านั้น เธอจึงใช้มือแตะไล้ขึ้นมาดม เธอเบิกตาโตพร้อมสบถออกมา “บ้าเอ๊ย!” พร้อมกับหุบขาตัวเองอย่างเขินอาย “ไอ้เสี่ยลามก” อัยลดาอยากจะร้องไห้ก็ร้องไม่ออกได้แต่ทำหน้าเหยเก ที่รู้ว่าศิลาทำความสะดาดจุดซ่อนเร้นให้เธอจนสะอาดหมดจด อีกทั้งยังมีกลิ่นหอมดังเดิม เธอยกแขนทั้งสองข
เจ้าหนี้เถื่อน ตอนที่ 9 รับผิดชอบกับสิ่งที่ทำ
จากนั้นสาวบั้นท้ายเข้าลึกออกยาว จากเนิบช้ากลายเป็นหนักหน่วง และถี่รัวขึ้น เวลาผ่านไปจนถึงตีสี่ศิลาก็ยังไม่ยอมถอดท่อนเอ็นออกจากร่องรักคับแคบของอัยลดา แม้ตอนนี้เครื่องป้องกันจะหมดไปแล้วก็ตาม “เสี่ยคะ” “หืม” “คอนดอมมีแค่สามชิ้นไม่ใช่เหรอคะ” แต่ที่เธอนับดูเขาสอดใส่เข้ามาในกายเธอครั้งที่ห้าแล้วนะ “อืม” “แล้วทำไม…” “เธอไม่ต้องกลัว ฉันสะอาดมากพอ” “แล้วกับเม…อ๊ะ” พูดได้เพียงเท่านั้นเขาก็เร่งจังหวะการกระแทกขึ้นอีก อัยลดาจึงไม่ได้ถามต่อว่าตอนเอากับเมียเขาก็ไม่สวมถุงยางไม่ใช่หรือ “อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ เสี่ยคะ เบาหน่อยค่ะ” แต่ศิลากลับซอยสะโพกไม่ยั้ง ยศสพลรออยู่ในรถนานแล้วเขาไม่กล้าเข้าไปเรียก เพราะนายไม่ได้สั่งไว้เขาจึงไม่กล้าทำเกินหน้าที่ แต่ปกติศิลาไม่อยู่กับผู้หญิงเกินสิบห้านาทีจริง ๆ เกือบตีห้าเขารอต่อไปไม่ไหวจึงเผลอหลับไปในรถ ศิลายอมให้ท่อนเอ็นใหญ่ยาวได้พักตอนตีห้าครึ่ง แล้วนอนลงข้าง ๆ เธออย่างอิ่มเอม เขาไม่เคยปล่อยน้ำเชื้อเยอะขนาดนี้มาก่อน อีกทั้งยังไม่เคยเอาสดกับใคร กับอัยลดาเป็นคนแรกและมันก็
เจ้าหนี้เถื่อน ตอนที่ 8 กลืนน้ำลายตัวเอง NC
“ฉันก็อึดอัดเหมือนกัน เธอรัดฉันแน่นมาก” เอากับอัยลดาเขาไม่ต้องบอกเธอขมิบด้วยซ้ำ เพราะช่องทางรักของเธอมันช่างคับแคบเหลือเกิน หลายปีมากแล้วที่เขาไม่ได้เจอแบบนี้ เหตุผลก็เพราะเขาไม่ชอบผู้หญิงบริสุทธิ์ เพราะส่วนใหญ่ผู้หญิงพวกนั้นยังไม่บรรลุนิติภาวะด้วยซ้ำอีกทั้งเขายังไม่ชอบสอนงานใคร เขาชอบคนที่เป็นงานอยู่แล้ว รีบแทงรีบแตกแค่นั้นพอ ไม่คิดว่าอัยลดาจะเป็นข้อยกเว้น เขาโน้มตัวลงไปดูดยอดอกสีทับทิมอีกครั้ง พร้อมทั้งขยับบั้นท้ายเข้าออกอย่างเนิบช้า ช่องทางรักของเธอดูดท่อนเอ็นใหญ่ยาวของเขาจนขยับได้อย่างลำบาก เขาถอนลำเอ็นออกจนเกือบสุด แล้วสอดเข้าไปอีกครั้ง อัยลดายังคงเอามือปิดปากตนเอาไว้ แต่ก็มีเสียงครางอือเล็ดลอดออกมา โยกเพียงสามสี่ทีกลีบกุหลาบนั้นก็ผลิตน้ำหวานออกมาชโลมแก่นกายเขาแล้ว ศิลาเริ่มโยกสะโพกเข้าออกเร็วขึ้น คราวนี้นอกจากหัวนมแล้ว เขายังใช้ปากขบดูดไปทั่วร่างขาวเนียนอย่างลืมตัว อัยลดากักเก็บเสียงต่อไปไม่ได้อีกแล้ว เมื่อเขาเร่งจังหวะหนักหน่วงขึ้น ตับ ตับ ตับ “อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ” อัยลดารู้สึกกระสันซ่านไปทั่วสรรพางค์ เมื่อแท่งเอ็นใหญ่เสียดสีกับช่องทางรั
เจ้าหนี้เถื่อน บทที่ 7 มันอึดอัด NC
ศิลาแค่นยิ้ม “มารยาเยอะจริง ๆ นะเรา” ถึงอย่างนั้นก็ลุกไปปิดไฟ ภายในห้องจึงมีเพียงแสงไฟจากรั้วบ้านที่ส่องผ่านหน้าต่างบานกระจกเข้ามาเท่านั้น อัยลดาเม้มปากแน่น เธออยากจะรู้นักว่าตัวเองมารยาตรงไหน แค่บอกให้ปิดไฟเพราะเธอรู้สึกอายแค่นี้เขาก็หาว่าเธอมารยา เขาเป็นอะไรมากหรือเปล่า ศิลาอ้าขาสองข้างของเธอออกกว้าง แทรกกายเข้าไปตรงหว่างขา จากนั้นถูไถส่วนหัวบานกับร่องรักของเธอเบา ๆ อัยลดาพยายามข่มกลั้นเสียงของตนเอาไว้ เธอคิดว่ามันค่อนข้างรู้สึกดีทีเดียว ในขณะที่อัยลดากำลังจะเคลิบเคลิ้ม ศิลาก็สอดแทรกตัวตนแข็งขึงเข้ามาในกายเธอ พรวด! เขาเอาเข้าไปได้เพียงครึ่งลำเท่านั้น “อื๊อ” อัยลดาส่งเสียงร้องออกมาเพราะความเจ็บ พร้อมทั้งยันกายออกห่างเขา แต่ศิลากลับยึดร่างเธอเอาไว้ เขาเอื้อมมือไปเปิดไฟที่หัวเตียงเพราะความตกใจจนส่วนนั้นมันหดไปเล็กน้อย อีกทั้งยังรู้สึกหัวเสียเพราะเขาเสียเวลากับเธอมาหลายนาทีแล้วเขาถอดแก่นกายออก ม่านตาขยายใหญ่ขึ้นเมื่อเห็นบางสิ่งเลอะอยู่บนผ้าปูที่นอน อีกทั้งยังมีเมือกสีแดงเคลือบอยู่ปลายท่อนเอ็นของเขา ศิลามองคนใต้ร่างด้
เจ้าหนี้เถื่อน บทที่ 6
ศิลาเปิดไฟที่ห้องรับแขกแล้วเดินไปเคาะประตูห้องนอนของเธอ เขามีกุญแจสำรองทุกห้องเพียงแต่อยากให้เธอลุกมาเปิดเองก็เท่านั้น “ใครคะ?” อัยลดาส่งเสียงออกมาทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ “ฉันเอง ศิลา” เขาตอบกลับไปเสียงทุ้ม อัยลดารู้สึกแปลกใจกับน้ำเสียงของเขาเล็กน้อย “เสียงยังไม่แก่เลยสักนิด” ใจดวงน้อยเต้นโครมคราม อุตส่าห์บอกกับตัวเองไว้ว่าห้ามกลัว ห้ามตื่นเต้น แต่พอถึงเวลาจริงกลับห้ามตัวเองไม่ได้ คนตัวเล็กเดินมาเปิดประตูให้เขาพร้อมทั้งเปิดไฟ ทั้งสองจ้องตากันนิ่งงัน ต่างฝ่ายต่างตกอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง อัยลดาคิดว่าเสี่ยศิลาที่คนอื่นพูดถึงจะแก่หัวล้านอ้วนลงพุง แต่คนตรงหน้ากลับยังหนุ่มแน่นอยู่เลย แถมยังหน้าตาดีอีกต่างหาก ดีจนสามารถเป็นพระเอกหนังได้อย่างสบาย ๆ อีกทั้งยังตัวสูงใหญ่ จนเธอต้องแหงนหน้ามอง เขาน่าจะสูงราว ๆ ร้อยแปดสิบห้าแปดสิบหกเซนติเมตรได้กระมัง แต่ตอนนี้หน้าเขาดุมาก บวกกับสายตาเย็นชายิ่งเหมือนคนไร้หัวใจ “มองพอรึยัง ถ้ามองพอแล้วก็ถอดเสื้อผ้าออกซะ ฉันมีงานต้องทำต่อ” เขาพูดออกเสียงเข้ม หน้าตาไม่ได้ยิ้มแย้มเลยสั
เจ้าหนี้เถื่อน บทที่ 5
อัยลดาใช้ชีวิตอยู่ในบ้านหลังใหม่เพียงลำพังอย่างมีความสุข อยากกินอะไรก็สั่งออนไลน์ หรือไม่ก็เดินออกไปซื้อที่ร้านสะดวกซื้อหน้าปากซอย อยากทำอาหารเองก็แค่ตื่นเช้าหน่อยเพื่อไปเดินตลาดนัด แต่บางครั้งก็รู้สึกเหงาอยู่บ้าง เพราะเธอรู้สึกว่าตัวเองว่างเกินไป บางครั้งก็นั่งกินข้าวกับน้ำตา เพราะไม่รู้ว่าความสุขนี้จะอยู่กับเธอไปอีกกี่วันThe Room XVIIจู่ ๆ ศิลาก็หลับตาลงพลางยกมือขึ้นกุมท้อง“ปวดท้องอีกแล้วเหรอครับเสี่ย” ยศสพลถาม“อืม” ศิลาลืมตาแล้วเปิดขวดยาลดกรดขึ้นดื่ม“ผมว่าเสี่ยควรไปหาหมอนะครับ” เขาบอกเรื่องนี้กับเจ้านายรอบที่แปดสิบแปดแล้ว แต่เขาก็ไม่ยอมไปหาหมอสักที อย่างมากก็ให้เขาไปซื้อยามาให้ทานเท่านั้น“มึงก็รู้ว่ากูไม่ชอบหมอ”“งั้นเสี่ยก็ควรพักบ้าง ไม่ใช่นั่งทำงานหน้าดำคร่ำเครียดทั้งวันอย่างนี้” ยศสพลเห็นเขานั่งทำงานด้วยใบหน้าเคร่งเครียดมาเกือบเดือนแล้วคนตัวใหญ่เอนกายกับพนักพิงเก้าอี้ แหงนหน้ามองเพดานห้องอย่างเหนื่อยล้า “ยอดขายตกติดต่อกันมาเกือบปีแล้ว มึงจะให้กูทำหน้าชื่นตาบานได้ยังไงวะ” ถึงแม้บริษัทยังพอมีกำไรอยู่บ้าง แต่ยอดขายตกทุกเดือนเช่นนี้จะไม่ให้เขาเครียดได้อย่างไร“งั้นวันนี้เสี่ย
You may also like
ขย้ำรักเลขา NC-20
C530.7K viewsพ่ายรักภรรยาที่หย่าแล้ว
เฉียนเสี่ยวซี144.8K viewsเกิดใหม่ทั้งที ขอหนีจากผู้ชายเฮงซวยคนนี้เถอะ
อี้เสี่ยวเหวิน87.7K viewsคุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ
หลิวหลีเสวียเสวี่ย718.8K viewsเฮียธง ไหนว่าจะเลิกเจ้าชู้!
ฟลัตเตอร์42 viewsคลั่งรักนางบำเรอ
นามปากกา ไขขวัญ370 viewsกับดักรัก ยัยตัวแสบ
Melyssa31 viewsลวงรัก ยัยซาแซงแฟน
Peach Poyy45 views
