เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 5
วันที่เผยแพร่:
2026-08-06 14:23:23อัยลดาใช้ชีวิตอยู่ในบ้านหลังใหม่เพียงลำพังอย่างมีความสุข อยากกินอะไรก็สั่งออนไลน์ หรือไม่ก็เดินออกไปซื้อที่ร้านสะดวกซื้อหน้าปากซอย อยากทำอาหารเองก็แค่ตื่นเช้าหน่อยเพื่อไปเดินตลาดนัด แต่บางครั้งก็รู้สึกเหงาอยู่บ้าง เพราะเธอรู้สึกว่าตัวเองว่างเกินไป บางครั้งก็นั่งกินข้าวกับน้ำตา เพราะไม่รู้ว่าความสุขนี้จะอยู่กับเธอไปอีกกี่วัน
The Room XVII
จู่ ๆ ศิลาก็หลับตาลงพลางยกมือขึ้นกุมท้อง
“ปวดท้องอีกแล้วเหรอครับเสี่ย” ยศสพลถาม
“อืม” ศิลาลืมตาแล้วเปิดขวดยาลดกรดขึ้นดื่ม
“ผมว่าเสี่ยควรไปหาหมอนะครับ” เขาบอกเรื่องนี้กับเจ้านายรอบที่แปดสิบแปดแล้ว แต่เขาก็ไม่ยอมไปหาหมอสักที อย่างมากก็ให้เขาไปซื้อยามาให้ทานเท่านั้น
“มึงก็รู้ว่ากูไม่ชอบหมอ”
“งั้นเสี่ยก็ควรพักบ้าง ไม่ใช่นั่งทำงานหน้าดำคร่ำเครียดทั้งวันอย่างนี้” ยศสพลเห็นเขานั่งทำงานด้วยใบหน้าเคร่งเครียดมาเกือบเดือนแล้ว
คนตัวใหญ่เอนกายกับพนักพิงเก้าอี้ แหงนหน้ามองเพดานห้องอย่างเหนื่อยล้า “ยอดขายตกติดต่อกันมาเกือบปีแล้ว มึงจะให้กูทำหน้าชื่นตาบานได้ยังไงวะ” ถึงแม้บริษัทยังพอมีกำไรอยู่บ้าง แต่ยอดขายตกทุกเดือนเช่นนี้จะไม่ให้เขาเครียดได้อย่างไร
“งั้นวันนี้เสี่ยเรียกเด็กมาช่วยผ่อนคลายก่อนดีไหมครับ วันอื่นค่อยว่ากันใหม่” เกือบสิบวันแล้วที่เขาไม่ได้เรียกเด็กมาช่วยปลดปล่อยความเครียด ปกติเวลานายเครียดเขามักเรียกสาว ๆ ขาประจำมาคอยปรนนิบัติเสมอ
“ก็ดีเหมือนกัน” วิธีนี้ช่วยให้เขาผ่อนคลายได้จริง ๆ ถึงแม้จะเพียงชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น
“วันนี้เอาใครดีครับเสี่ย น้องเมย น้องฟ้า หรือน้องแจนดีครับ” ยศสพลยังทำท่านึกอีก “หรือว่าจะเป็น…”
“มึงพามาไว้ที่บ้านเช่าแล้วไม่ใช่เหรอวะ ยังจะให้กูเสียเงินอีกเหรอ” เพราะตัวท็อปที่ยศพลกล่าวมาทั้งหมดนั้นแต่ละครั้งเขาจ่ายไม่ต่ำกว่าห้าพัน อีกทั้งเขายังใช้งานไม่คุ้มเสียด้วย สู้ใช้ของที่มีอยู่ไม่ดีกว่าหรือ
“อ้อ ผมลืมไปครับ” ก็เขาไม่คิดว่านายจะเรียกใช้ผู้หญิงคนนั้นนี่นา “แต่เราไม่ได้แจ้งเธอไว้ก่อนนะครับเสี่ย ตอนนี้ก็ตีสองแล้ว…”
“มึงเอาสัญญาให้เธออ่านแล้วไม่ใช่เหรอ”
“ครับเสี่ย แต่ว่า…” หากศิลาไปหาเธอตอนนี้ อัยลดาจะไม่ตกใจแย่หรือ
“ถ้ามึงเป็นห่วงมากก็ส่งข้อความไปบอกเธอก่อนสิ”
“ครับเสี่ย” บอกตอนนี้จะมีประโยชน์อะไร นิสัยอยากได้อะไรปุบปับนี้แก้ไม่หายสักที
อัยลดาได้ยินเสียงโทรศัพท์สั่นเตือนก็ลืมตาขึ้นมาเกือบทันที เพราะปกติเธอเป็นคนตื่นง่ายหลับยากอยู่แล้ว ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่ออ่านข้อความที่ยศสพลส่งมาให้เธอเตรียมตัว และเขายังส่งข้อความมาปิดท้ายอีกว่า ‘เสี่ยไม่น่าจะอยู่เกินสิบห้านาที’
เธอมองดูเวลาบนหน้าจอมือถือ “ตีสองเนี่ยนะ คิดอยากมาตอนไหนก็มาจริง ๆ” วันนี้แล้วสินะที่เธอจะโดนเชือด อดทนหน่อยว่าอัย อย่างมากก็แค่สิบห้านาที กระนั้นเธอก็ยังรู้สึกตื่นเต้นเจือหวาดกลัว หากเป็นเสี่ยอ้วนลงพุงหน้าตาอัปลักษณ์เธอก็ต้องนอนหลับตาอย่างเดียว เฮ้อ! การมีอะไรกับคนที่ไม่ได้รักมันช่างลำบากใจจริง ๆ
ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถสปอร์ตก็เคลื่อนตัวเข้ามาจอดในลานบ้านหลังสีขาว ภายในบ้านยังมืดสนิท
“เธออ่านข้อความหรือยัง”
“อ่านแล้วครับเสี่ย”
“ไหนมึงบอกว่าเธอรู้งานวะ แล้วทำไมไม่เปิดไฟรอกู”
“ไม่รู้เหมือนกันครับเสี่ย แต่เธอก็เรียนจบปริญญาตรีแล้ว ไม่น่าจะไร้เดียงสาหรอกครับ” ยศสพลว่า “อีกอย่างเธอสวยออกปานนั้น คงไม่ปล่อยความสดมาจนถึงมือเสี่ยหรอกครับ” ผู้หญิงสมัยนี้หาสด ๆ ซิง ๆ ยากจะตาย
“มึงหาว่ากูไร้วาสนาล่ะสิ” แต่ศิลาไม่ได้ซีเรียสเรื่องนี้ เขากลับชอบเสียอีกที่ไม่ต้องเจอสาวบริสุทธิ์
“ผมแค่ว่าไปตามจริงครับเสี่ย” เพราะอยู่ด้วยกันมานาน ยศสพลจึงกล้าต่อปากต่อคำกับเจ้านาย
“รอกูอยู่ที่นี่ ไม่เกินสิบนาทีเดี๋ยวกูออกมา”
“ครับเสี่ย” เขารู้อยู่แล้วว่าเรื่องนี้ศิลาทำไม่เกินสิบนาทีก็เสร็จแล้ว บางครั้งเขาก็รู้สึกเสียดายความสวยของสาว ๆ แทนเจ้านาย เพราะศิลาเอาแค่เสร็จจริง ๆ อีกทั้งยังสงสารผู้หญิงที่เพิ่งเริ่มครางก็ต้องค้างซะแล้ว
“คอนดอมกับเจลกูล่ะ” เสียงเข้มของเจ้านายทำให้ยศสพลตื่นจากความคิดนินทาเจ้านายทันที
“นี่ครับ” ยศสพลยื่นเจลหล่อลื่นและกล่องถุงยางอนามัยให้กับเจ้านาย ซึ่งในนั้นมีอยู่ประมาณสามชิ้น “แต่ผลตรวจร่างกายเธอปลอดภัยนะครับเสี่ย”
“กูไม่เคยสดกับใครมึงก็รู้” ว่าจบก็เดินตัวปลิวเข้าไปข้างใน เขาไขกุญแจประตูบ้านเข้าไปด้วยตนเอง
แค่ได้ยินเสียงรถยนต์มาจอดอยู่หน้าบ้านอัยลดาก็รู้สึกกลัวจนตัวสั่นแล้ว เธอจึงไม่กล้าลุกไปเปิดไฟ ทำได้เพียงนอนอยู่บนเตียงนิ่ง ๆ แล้วกลอกตาไปมา
บทล่าสุด
เจ้าหนี้เถื่อน บทที่ 261 โลกเดียวก็พอ (จบ)
หลังอาบน้ำเสร็จคนตัวใหญ่ที่เปลือยกายล่อนจ้อนคลานเข่าขึ้นไปบนเตียงนอนอย่างหน้าไม่อาย สอดกายเข้าไปในผ้าห่มผืนเดียวกับภรรยา ตอนนี้กัลยากรยังคงหลับตาพริ้ม เพราะเธอรู้สึกเพลียมากจริง ๆ อีกทั้งยังรู้สึกเมาอยู่เล็กน้อย มือใหญ่สอดเข้าไปในเสื้อลายการ์ตูนผืนบางแล้วขยำเต้างามเบา ๆ “ยังจะเอาอีกเหรอคะ” “อืม สัญญาว่าจะไม่ทำนาน” เพราะเขารู้ว่าภรรยาก็เหนื่อยมากจริง ๆ “ไม่เหนื่อยเหรอคะ” กัลยากรปรือตาขึ้นมามองเขา “นิดหน่อย แต่อยากทำลูกมากกว่า” ว่าพลางถอดเสื้อและกางเกงนอนของเธอออก พร้อมกับพลิกกายใหญ่ขึ้นคร่อมร่างของเธอไว้ “พี่รักอยากมีลูกกับแก้มจริง ๆ เหรอคะ” “จริงสิ จนป่านนี้ยังไม่เชื่อใจพี่อีกเหรอ” “ไม่รู้สิคะ ก็เมื่อก่อนพี่รักชอบว่าให้แก้ม ไม่เคยพอใจในสิ่งที่แก้มมีแม้แต่น้อย” “ก็บอกแล้วไงว่าพี่มันคนปากหมา ต่อไปนี้พี่ไม่ว่าแก้มอ้วนอีกแล้ว แก้มอ้วนเมียพี่สวยและน่ารักที่สุดในสามโลกเลย พอใจหรือยัง” กัลยากรหัวเราะหึ ๆ “โลกเดียวก็พอแล้วค่ะ” เขายิ้มพรายให้ภรรยา จากนั้น
เจ้าหนี้เถื่อน บทที่ 260 เป็นฝั่งเป็นฝาสักที
“ไว้ว่าง ๆ เรากับแก้มจะแวะเข้าไปเยี่ยมหลานนะ” พลอยไพลินกล่าว “จ้ะ” อัยลดากระซิบข้างหูเพื่อน “รีบมีน้องไว ๆ นะ จะได้ลบคำสบประมาทของคนอื่นสักที” “อันนั้นก็แล้วแต่พี่รัก” กัลยากรว่าอย่างอาย ๆ อัยลดาจึงพูดขึ้น “เธอก็ทำเองได้ ผู้ชายส่วนใหญ่ชอบด้วยนะ” “บ้าน่ะอัย พูดอะไรก็ไม่รู้” อัยลดาหัวเราะหึ ๆ “เรากลับแล้วนะ” ก่อนหน้าเธอก็ไม่ใช่คนพูดจาโจ่งแจ้งพรรค์นี้ แต่พออยู่กับศิลานานเข้า จึงรับเชื้อพูดจาทะลึ่งตึงตังมาจากเขา ศิลากล่าวลาเพื่อนเสร็จแล้วจึงเดินมารับภรรยากลับบ้าน ตอนนี้เขาอยากกลับไปเจอหน้าลูกจะแย่แล้ว แค่เพียงไม่กี่ชั่วโมงที่ห่างลูก ไม่คิดว่าจะคิดถึงลูกได้มากขนาดนี้ หลังจากศิลากับภรรยาจากไปแล้ว ภูวดลจึงตัดสินใจเดินเข้ามาหาบ่าวสาว กล่าวออกด้วยความรู้สึกผิดว่า “พี่ขอโทษนะที่เคยทำไม่ดีกับรักและแก้มไว้” ตอนนี้เขารู้แล้วว่าคำว่าพอเพียงนั้นสำคัญที่สุด เพราะเขาถูกมารดาขังอยู่ในห้องมาหลายเดือนเขาจึงคิดได้ จะได้ออกมาข้างนอกก็ต่อเมื่อต้องไปขึ้นศาลเท่านั้น “พี่ภูอย่าเก็บมาคิดอีกเลยครับ ขอเพียงพี่ภูคิดได้อ
เจ้าหนี้เถื่อน บทที่ 259 ข่าวลือ
หลังจากสู่ขอเพียงหนึ่งเดือน รักนรินทร์กับกัลยากรก็จัดงานหมั้นกันอย่างเรียบง่าย เหตุผลก็เพราะกัลยากรไม่ชอบงานเลี้ยงใหญ่โต ซึ่งรักนรินทร์ก็เห็นด้วยกับเธอ ทว่ากลับมีข่าวลือว่าเขาป่วยเป็นโรคนกเขาไม่ขันออกมาอย่างหนาหู เช่นนั้นเขาจึงเร่งรัดให้ผู้ใหญ่จัดงานแต่งงานให้เขากับกัลยากรก่อนพี่ชาย เพื่อลบคำนินทาเหล่านั้น ซึ่งภาคินก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร ซึ่งคนที่ปล่อยข่าวทำลายชื่อเสียงของรักนรินทร์จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากพะแพง เหตุผลก็เพราะเธอริษยาที่เขาหมั้นหมายกับกัลยากรได้สำเร็จ พะแพงยิ้มหยันเมื่อเปิดดูข่าวสารบนโชเชียลแล้วมีแต่ข่าวของรักนรินทร์ แค่นี้เธอก็รู้สึกพอใจอย่างยิ่งแล้ว ถัดจากนั้นสามเดือน งานแต่งงานระหว่างรักนรินทร์กับกัลยากรก็ถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายเช่นเดิม ถึงกระนั้นก็ยังมีคนกล้าถามศศิธรออกมาตรง ๆ “ฉันได้ยินข่าวว่าตารักป่วยเหรอคะ แล้วทำไมยังแต่งงานกับหนูแก้มอีกล่ะ อย่างนี้ไม่สงสารผู้หญิงบ้างเหรอ” “นั่นสิคะ มันไม่ยุติธรรมกับฝ่ายหญิงเลยนะ หรือว่าผู้หญิงเดือดร้อนเรื่องเงินก็เลยยอมตกลงแต่งงานด้วย” “ฉันว่าต้องใช่แน่ ๆ” ทุกป
เจ้าหนี้เถื่อน บทที่ 258 ว่าแล้วเชียว
“ผู้หญิงคนนั้นหนีไปต่างประเทศแล้วค่ะ” ในขณะที่มารดายังยืนเหม่อลอยอยู่นั้น กัลยากรจึงพูดขึ้นอีก “แก้มขอตัวไปพักผ่อนก่อนนะคะ” “จ้ะ ไปเถอะ” อลิษามองมาทางลูกชายด้วยความไม่อยากเชื่อนัก “วิน แก้มกำลังจะหมั้นจริง ๆ เหรอลูก” ถามพลางน้ำตาเอ่อคลอ เพราะเธอไม่คาดคิดมาก่อนว่าลูกสาวของตนจะมีวันนี้ อีกทั้งยังได้คู่หมั้นที่หล่อ นิสัยดี และฐานะดีอีกด้วย “แก้มเป็นคนดี ก็ต้องได้สามีดีครับแม่” นาวินก็ภูมิใจในตัวน้องสาวเช่นกัน สองแม่ลูกฉีกยิ้มกว้างให้กัน “แม่ช่างโชคดีจริง ๆ ลูกสาวก็กำลังจะหมั้น ลูกชายก็กำลังจะหายดี” ผ่าตัดอีกครั้งเดียวนาวินก็หัดเดินได้แล้ว ทั้งสองกอดกันอย่างมีความสุข ทางด้านรักนรินทร์เมื่อกลับมาถึงบ้าน ทุกคนก็นั่งรออยู่แล้ว “ไม่หลับไม่นอนกันเหรอครับ” “บอกมาว่ารักจะให้พ่อกับแม่ไปสู่ขอผู้หญิงคนไหนมาเป็นเมีย เธอเป็นลูกเต้าเหล่าใคร” ศศิธรถามน้ำเสียงจริงจัง “เพราะเรื่องนี้ ทำให้ทุกคนถึงกับนอนไม่หลับเลยเหรอครับ” รักนรินทร์ยังเอ่ยวาจายียวน “อย่าลีลาน่าพี่รัก รีบบอกพ่อกับแม่ไปเถอะ พลอยจะได้
เจ้าหนี้เถื่อน บทที่ 257 แอบรักมานานแล้วทำไมไม่บอก (NC)
คนตัวใหญ่ใช้ไรหนวดกับริมฝีปากไซ้กลีบดอกไม้เนียนสวยด้วยความทะนุถนอม ต่อมาจึงใช้ลิ้นปาดเลียขึ้นลงตรงรอยแยกแรงขึ้น ปลายลิ้นร้อนเดาะตรงติ่งเสียวรัว ๆ “ซี้ดดดด อา” สองมือขยุ้มผ้าปูที่นอนแน่น ปลายเท้าทั้งสองจิกลงบนที่นอนนุ่ม เขาส่งลิ้นอุ่น ๆ เข้าไปในกลีบดอกไม้เพื่อควานหาความหวาน ยิ่งได้ยินเสียงเธอร้องครวญครางปานจะขาดใจมากเท่าใด เรียวลิ้นอุ่นร้อนยิ่งสอดลึกเข้าไปมากเท่านั้น “อา พี่รักขา” “จ๋าแก้มอ้วน” “ลึกอีกหน่อยได้ไหมคะ อื๊อ” ร้องขอยังไม่ทันขาดคำเขาก็แหย่ลิ้นเข้าไปจนสุดโคนแล้วแทงเข้าออกลึกสุดจนเธอแทบทนไม่ไหว นิ้วหัวแม่มือยังบดคลึงติ่งเสียวให้เธอย้ำ ๆ ลิ้นก็เดาะภายในเป็นจังหวะรัวเร็ว “พี่รักแก้มจะเสร็จแล้วค่ะ” รักนรินทร์เดาะลิ้นเร็วและแรงขึ้นอีก ไม่นานกัลยากรก็ครางออกเสียงหลง “อ้า อ้า อ้า” ร่างของเธอเกร็งกระตุก ร่องรักยังตอดรัดลิ้นเขาเป็นจังหวะ “อื๊อ พี่รักเขาลิ้นออกได้แล้วค่ะ” รักนรินทร์ถอนลิ้นออก ก็สอดแก่นกายใหญ่โตเข้าแทนที่ทันที “อา แน่นดีจัง” กัลยากรขมิบรัดตัวตนเขาแน่นข
เจ้าหนี้เถื่อน บทที่ 256 จะให้ผู้ใหญ่ไปสู่ขอ
“อืม วันอาทิตย์นี้พี่จะให้ผู้ใหญ่ไปสู่ขอแก้ม”“แค่ก ๆ ๆ” กัลยากรที่กำลังยกน้ำขึ้นดื่มถึงกับสำลักออกมา รักนรินทร์รีบหยิบทิชชูให้“ไม่ดีใจหรือไง”“ทำไมเร็วแบบนี้ล่ะคะ”“พี่ไม่อยากให้แก้มโดนแม่กับพี่ชายตำหนิ เพราะยังไงน้าษาก็รู้เรื่องของเราแล้ว อีกอย่างพี่ก็อยากทำให้ทุกอย่างถูกต้องด้วย”“แล้วคุณลุงกับคุณป้าจะไม่ว่าเหรอคะ”“มีแต่จะดีใจ” เพราะตอนนี้พ่อกับแม่ของเขายังไม่วางใจเรื่องที่เขาป่วยเป็นโรคนกเขาไม่ขัน ถ้าเขาบอกท่านทั้งสองให้ไปสู่ขอภรรยาให้ มีแต่จะรีบทำโดยไม่ขัดข้องแม้แต่น้อย“พี่รักมั่นใจแล้วเหรอคะ”“มั่นใจเรื่องอะไร”“มั่นใจว่า… ว่ารักแก้มยังไงล่ะคะ”“ยิ่งกว่ามั่นใจ”ทั้งสองกินข้าวอิ่มแล้ว รักนรินทร์จึงพาเธอไปที่คอนโด ประตูห้องเพิ่งจะปิดลงเขาก็จู่โจมจูบเธออย่างเร่าร้อน เสื้อผ้าของทั้งคู่ถูกถอดออกจากร่างอย่างรวดเร็ว“ทำไมดุดันจังเลยคะ”“พี่อยากกระแทกแก้มอ้วนตั้งแต่อยู่ที่ออฟฟิศแล้ว”“พี่รัก”“หืม”“พี่รักหายป่วยหรือยังคะ”“ถามทำไม” กัลยากรยังยืนนิ่ง เขาจึงพูดขึ้นอีก “กลัวพี่ไปมีคนใหม่เหรอ” กัลยากรพยักหน้า เขาจึงกล่าวต่อ “เชื่อใจพี่สักครั้งนะ พี่จะไม่สัญญาอะไรกับแก้มอ้วน แต่พี่จะทำให
บางทีคุณอาจจะชอบ
บ่วงเสน่หา คุณชาย อันตราย
ฉี แม่น้ำสายเก่า157.5K viewsห้ามหย่าร้าง นายลู่คุกเข่าทุกคืนเกลี้ยกล่อม
เฟเธอร์ในลมอ่อน131.7K viewsเสือร้ายพ่ายเมีย
ลำเจียก257.2K viewsเรื่องสั้นซ่อนรัก LOVE
C103.0K viewsสามีที่ฉันเก็บได้จากคืนฝนตก
แอมมี่81 viewsทัณฑ์รักพ่ายพิศวาส
Mamaya Writer198 viewsอุ้มบุญซ่อนสวาท
เฮียกังฟู406 viewsรพีเร้นรัก
P. Chamomile186 views
