Se connecterPartager
บทที่ 7
Date de publication:
2025-01-28 07:59:10"ทำแบบนี้มันไม่ดีมั้งคะนี่ห้องทำงานนะคะ" ออมสินมองไปทั่วๆ ห้องเพื่อมองหาอะไรบางอย่าง เพราะในห้องทำงานของพ่อเธอก็มี
"ที่นี่ไม่มีกล้องวงจรปิดไม่ต้องกลัวหรอก"
ไอ้บ้านี่มันเหมือนอ่านความคิดเราออกทุกอย่างเลย หรือจะยอมแพ้ดีแต่ถ้าแพ้คราวนี้ต้องโดนเมญ่าถลุงหนักแน่เลย
"อุ๊ยเสี่ยคะ ใจเย็นหน่อยสิคะ" หญิงสาวต้องรีบเอนตัวหลบเพราะอีกฝ่ายโน้มใบหน้าเข้ามาหวังจะไซ้ซอกคอ
"บอกความจริงมาว่าพวกเธอทำอะไร" เขาขยับออกแล้วก็เดินอ้อมไปนั่งลงเก้าอี้ทำงานแบบหมดอารมณ์ ห้องนี้เป็นห้องทำงานของเจ้าเวหา เขาเป็นคนที่มีโลกส่วนตัวสูง บางทีก็ไม่มีใครรู้หรอกว่าเขามาทำงาน เพราะห้องทำงานของเขาอยู่ด้านหลัง เวลาเข้าออกเขาก็ชอบใช้ทางเข้ากับพนักงาน
"ทะ ทำอะไรคะ"
"ฉันเปิดโอกาสให้เธอพูดความจริงมา"
"คือฉัน.." โอ๊ยอยากจะบ้าตายเขาไม่ใช่ไก่กาแบบที่เราคิดเหรอ ก่อนอื่นต้องหาทางเอาตัวรอดให้ได้ก่อน "ป่านนี้เพื่อนฉันคงรอแล้วขอตัวก่อนนะคะ" จะอยู่ทำไมอีกล่ะ คิดได้แบบนั้นออมสินก็รีบตรงดิ่งมาทางประตูก่อนจะ..
แกร็กๆๆ ทำไมประตูเปิดไม่ออก
"ห้องนี้ไม่เหมือนห้องอื่นเข้ามาอาจจะง่ายหน่อย แต่ถ้าจะออกไปคงยาก"
"ฉันแค่อยากจะทำความรู้จักกับคนที่มีอำนาจเหมือนพวกคุณเฉยๆ ค่ะ"
"ทำความรู้จักเพื่อ?"
"เพื่อ.." เพื่ออะไรดีล่ะ ทำไมตอนนี้เราคิดอะไรไม่ออกเลย "โทรศัพท์" ออมสินคลำหาโทรศัพท์ในตัวเพื่อจะโทรไปขอความช่วยเหลือจากเพื่อน บ้าไปแล้วทำไมเราไม่เอาโทรศัพท์ติดตัวมาด้วย เพราะตอนนี้โทรศัพท์ของเธออยู่ในกระเป๋าและกระเป๋านั้นก็ฝากไว้กับไอเดีย
"ต้องการเงินเท่าไร"
เขาคิดว่าเราต้องการเงินงั้นเหรอ
"กำลังเข้าเรียนไม่ใช่เหรอ"
"เอ่อค่ะ" ข้อมูลนี้เขาอาจจะรู้มาจากเมญ่าก็ได้
"ฉันจะรับผิดชอบค่าหน่วยกิตของเธอจนกว่าจะเรียนจบ อยากได้ที่พักใกล้มหาวิทยาลัยฉันก็จะจัดการให้" ผู้หญิงส่วนมากที่เข้าหาเขาก็ต้องการของพวกนี้ ถ้าปล่อยให้เธอเป็นคนพูดมาเองอาจจะเสียเวลา เขาเลยเสนอไปก่อน
"ว้าวเสี่ยใจป้ำจังเลยค่ะ" แกล้งชมไปก่อนแต่ตอนนี้เราจะเอายังไงดีวะ
"แต่ฉันคงไปหาเธอได้แค่ครั้งคราว"
ไม่ต้องไปก็ได้นะ "คือฉันขอเวลาคิดก่อนได้ไหมคะ"
"ทำไมต้องคิด"
"ฉันไม่เคยมีใครยื่นมือเข้ามาช่วยแบบนี้ เกิดมาฉันก็ดิ้นรนด้วยตัวเอง" มันเกี่ยวอะไรวะเนี่ย สิ่งที่เธอพูดไปมันยิ่งจะเข้าทางเขาด้วยซ้ำ
"ฉันเข้าใจ"
เอ้าเข้าใจสะงั้น "ถ้างั้นคุณปล่อยฉันออกไปก่อนได้ไหมคะ ป่านนี้เพื่อนคงตามหาฉันแล้ว"
แกรก! เขายื่นมือไปทำอะไรไม่รู้แต่ก็มีเสียงปลดล็อกของประตูห้อง
ผู้หญิงคนนี้น่าสนใจกว่าที่คิด ส่วนมากถ้าเขายื่นข้อเสนอให้แบบนี้มีหรือที่พวกคุณเธอจะขอเวลาคิดก่อน
"ออมสินเธอไปไหนมา"
"ไม่ต้องพูดมากแล้วเรารีบออกไปจากที่นี่กันเถอะ" ออมสินรีบคว้ากระเป๋าตัวเองแล้วเดินออกไปก่อนเพื่อนเลย
"เดี๋ยวก่อนสิยัยเมญ่ากับยัยการ์ตูนยังไม่กลับมาเลย" เมญ่าหาออมสินไม่เจอเลยมาชวนการ์ตูนไปหาช่วยอีกแรง ส่วนไอเดียนั่งเฝ้าโต๊ะอยู่
"เดี๋ยวค่อยส่งข้อความบอกพวกนั้นก็ได้" ไม่เอาแล้วเกมนี้และคิดว่าเมญ่าก็คงต้องถอยแบบเธอ
"อุ้ย" เห็นเหยื่อมาเมญ่าก็รีบเดินเข้าไปชน ทีแรกคิดว่ายัยออมสินคาบไปแดกสะแล้ว
"เธอนั่นเอง"
"เมญ่าขอโทษด้วยนะคะที่เดินไม่ดูตาม้าตาเรือ เสี่ยเป็นอะไรไหมคะ"
"ฉันจะเป็นอะไรล่ะว่าแต่เธอเป็นอะไรไหม"
"เจ็บนิดหน่อยค่ะ" เมญ่าแสร้งยกมือขึ้นมาลูบไหล่ตัวเองตรงที่กระแทกกับร่างของอีกฝ่าย
"ถ้างั้นฉันว่าไปทายาหน่อยไหม"
"ทายาที่ไหนคะ"
"เดี๋ยวพาไป"
Dernier chapitre
เจ้าเวหา [มาเฟียร้ายรัก] บทที่ 95 ตอนจบ
"แล้วตอนนี้เธออยู่ที่ไหน""อยู่บ้านของผมครับ""แสดงว่า?" นรสิงห์หันมองไปดูเพื่อน เพราะทั้งสองอยู่บ้านหลังเดียวกัน"ใช่อยู่บ้านเดียวกันกับกูนี่แหละ"อะไรมันจะบังเอิญขนาดนี้ น้องสาวของเขาอยู่ใกล้จมูกเขานี่เองเหรอ "ฉันอยากจะขอพบเธอหน่อยได้ไหม""ได้สิ.. แต่ว่าเธอจะเครียดมากไม่ได้นะ""ทำไม"เจ้าวายุเลยเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับเธอ เพราะเรื่องนี้เขายังไม่ทันได้เล่า"ทำไมเรื่องแบบนี้ถึงเกิดขึ้นในพื้นที่ของมึงได้" พอรับรู้ว่าน้องสาวได้รับอันตรายจากการมาเที่ยวที่นี่นรสิงห์เลยหันไปต่อว่าให้เจ้าของสถานที่"เรื่องนั้นมันเหตุสุดวิสัยจริงๆ แต่กูก็จัดการเรียบร้อยแล้ว""เอาเป็นว่าพรุ่งนี้เรานัดกันอีกที" เจ้าวายุรีบพูดตัดบท เพราะยังไม่รู้จักนิสัยของนรสิงห์ดี"ไม่เป็นไรหรอกพรุ่งนี้วันหยุดไม่ได้ไปเรียนไม่ใช่เหรอ เดี๋ยวฉันจะไปหาเธอที่นั่น" นรสิงห์หมายถึงจะไปหาไอเดียที่บ้านของเจ้าวายุหลังจากที่พูดคุยกันรู้เรื่องแล้ว เจ้าวายุเลยกลับมาหาไอเดียที่บ้าน พอกลับมาเห็นว่าเธอนอนหลับเขาเลยไม่ได้ปลุก คิดว่าพรุ่งนี้ค่อยเล่าให้ฟังแล้วกันวันต่อมาที่คฤหาสน์ศักดินา.."เราเป็นเพื่อนของตาเวย์เหรอ" เห็นรถหรูวิ่งเข้ามาจอดเลย
เจ้าเวหา [มาเฟียร้ายรัก] บทที่ 94
"มึงถามทำไม""มึงช่วยนัดเพื่อนคนนี้ของมึงให้กูหน่อยได้ไหม""ได้สิ ว่าแต่มึงบอกกูมาก่อนว่ามันเรื่องอะไร""เรื่องของไอเดีย""ทำไม? มันเกี่ยวอะไรกับไอเดียด้วย""กูไม่รู้จะเริ่มเล่ายังไง""มึงก็เริ่มจากเรื่องที่มึงถามกูนี่ไงมึงถามเพื่ออะไร""กูกำลังสืบหาครอบครัวของไอเดียอยู่""ไอเดียก็มีแม่อยู่ไม่ใช่เหรอ?" เรื่องนี้เจ้าเวหารู้มาจากออมสินอีกที ออมสินพูดให้ฟังอยู่บ่อยๆ ว่าครอบครัวของไอเดียเป็นยังไง"ไม่ใช่แม่แท้ๆ ของเธอหรอก""อะไรนะ? กูงงไปหมดแล้ว เธออยู่กับแม่แต่มีพ่อเลี้ยงไม่ใช่เหรอ""ทั้งสองคนไม่ใช่พ่อแม่แท้ๆ ของไอเดีย""มึงรู้ได้ยังไง""กูตรวจดีเอ็นเอมาแล้ว""แล้วมึงก็คิดว่าไอเดียเป็นญาติของไอ้สิงห์เหรอ?""เพราะเรื่องนี้แหละกูถึงอยากจะคุยกับเพื่อนมึงหน่อย""ได้สิ มึงจะให้กูนัดวันไหน""เอาที่ทางนั้นสะดวก" เจ้าวายุรู้ว่าทางนั้นมีกิจการมากมายอาจจะไม่ค่อยมีเวลาว่าง"อืม ถ้างั้นกูไปดูคลับก่อนนะ""คุณยังไม่ออกไปหรือคะ" ออมสินว่าจะลงมาเล่นกับไอเดียข้างล่าง พอลงมาก็เห็นว่าสามียังไม่ออกจากบ้าน เพราะเขาบอกไว้ว่าจะเข้าไปดูคลับหน่อย"กำลังจะไปแล้วคุณลงมาทำไม""ผัวไม่อยู่บ้านลงมาทำไมก็เรื่องของฉันสิ
เจ้าเวหา [มาเฟียร้ายรัก] บทที่ 93
"คุณรีบพูดมาเถอะค่ะ" ตั้งแต่เขาบอกว่ากำลังให้คนสืบเรื่องครอบครัวเธอ ไอเดียก็รอแบบใจจดใจจ่อ ถึงแม้เธอจะไม่ได้ถามความคืบหน้า แต่เธอก็รออยู่ว่าเมื่อไรเขาจะแจ้งเรื่องนี้"แม่ของคุณเกี่ยวข้องกับครอบครัวผู้มีอิทธิพลครอบครัวหนึ่ง""ครอบครัวผู้มีอิทธิพล? ยังไงคะ""ผมไม่แน่ใจว่าทำไมแม่คุณถึงระหกระเหินออกมาจากบ้าน" เป็นเรื่องที่สืบไม่ได้ เพราะมันเป็นเรื่องในครอบครัว แค่เขารู้ที่มาที่ไปของแม่เธอ ส่วนพ่อของเธอยังไม่รู้ที่มาที่ไปแน่ชัด"คุณจะบอกว่า แม่แท้ๆ ของฉันถูกไล่ออกจากบ้านเหรอ?" ถ้ามันเป็นแบบนั้นเธอก็ไม่อยากจะรู้เรื่องแล้ว พวกเขาถึงขนาดไล่แม่เธอออกจากบ้าน คงไม่ต้องการเด็กที่เกิดจากแม่ของเธอหรอก"เรื่องนี้ผมยังไม่แน่ชัดเพราะมันเป็นเรื่องในครอบครัว คงสืบลำบาก""พวกเขาเป็นครอบครัวไหนคะ""ดำรงฤทธิ์""ดำรงฤทธิ์ ทำไมนามสกุลนี้มันคุ้นๆ""บริษัทในเครือของดำรงฤทธิ์มีทั่วประเทศ""คุณอย่าบอกนะคะ ว่าแม่ฉันเป็นญาติกับคนพวกนั้น?""เรื่องนี้ผมก็ให้คำตอบคุณยังไม่ได้ เพียงแค่ชื่อของแม่คุณ เคยปรากฏอยู่ในใบทะเบียนบ้าน""เคยปรากฏ?" หมายความว่าแม่ของเธอถูกคัดชื่อออกงั้นเหรอ? แม่เธอทำผิดอะไรนักหนาทำไมพวกเขาถึงทำก
เจ้าเวหา [มาเฟียร้ายรัก] บทที่ 92
"ฉันว่าจะมาถามเรื่องพ่อค่ะ""ท่านมาแล้วเหรอ""คุณให้พ่อมาทำงานที่นี่เหรอคะ""ใช่ ท่านจะได้อยู่ใกล้ลูกสาวไง""ขอบคุณมากนะคะ""ขอบคุณทำไมล่ะนั่นก็พ่อตาผมนะ""ฉันรักคุณนะคะ""หือ.. เดี๋ยวนะ" เขายังไม่ได้ตั้งตัวเลย"คุณไม่อยากให้ฉันบอกรักเหรอ""ไม่ใช่แบบนั้นคุณจะไม่ให้ผมได้ตั้งตัวหน่อยหรือ""นึกว่าอะไรเสียอีก" เขากำลังจะลุกขึ้นแต่ไอเดียเดินเข้าไปแล้วดันร่างของเขาให้นั่งลงก่อนที่เธอจะวางสะโพกลงกับตัก มือเรียวโอบรัดต้นคอแกร่งไว้ก่อนที่จะแนบริมฝีปากลง "อืม" ทีแรกคิดว่าจะจุ๊บแก้มแต่อีกฝ่ายดันหันหน้ามารับริมฝีปากของเธอก่อน"น่ารักจัง" ชายหนุ่มขยับริมฝีปากออกมาเลยชมก่อนที่จะเปลี่ยนจากจุ๊บเป็นจูบ..ไอเดียปล่อยให้เขาจูบจนพอใจ ใครจะเข้ามาเห็นก็ช่างปะไรนี่ห้องสามีของเธอ"พอแล้วเหรอคะ" เห็นอีกฝ่ายถอนจูบออก"เดี๋ยวคุณก็เข้าห้องเรียนสายหรอก""ถ้างั้นไอเดียกลับห้องก่อนนะคะ""เดี๋ยวก่อนสิผมจะไปส่ง" ชายหนุ่มหยิบเอาโทรศัพท์แล้วเดินตามเธอออกมา จนมาถึงอาคารเรียนไอเดียก็เห็นว่าตอนนี้อาคารเรียนกำลังก่อสร้างอะไรไม่รู้"เขาทำอะไรกันคะ""อาทิตย์หน้าก็คงใช้งานได้แล้ว""แล้วมันคืออะไรล่ะคะ?" หญิงสาวหันไปมองดูสิ่งก
เจ้าเวหา [มาเฟียร้ายรัก] บทที่ 91
"เมื่อกี้นี้ลูกเขยว่าอะไรนะ""ก็ตามที่ผมพูดนั่นแหละครับ ผมจะให้เงินเท่าที่คุณแม่ต้องการ และผมจะหาที่อยู่ใหม่ให้คุณแม่ด้วย""แน่ใจนะว่าให้เท่าที่แม่ต้องการ""คุณแม่บอกมาได้เลยครับว่าต้องการเท่าไร"" 10 ล้านบาท""แม่!""ตกลงครับ""คุณ..""ถือว่าเงินนี้ผมให้ท่านสำหรับที่ท่านเลี้ยงดูคุณมา""เลี้ยงดูหมายความว่ายังไง" นางได้ยินคำพูดนี้เลยถาม"ฉันรู้ความจริงแล้วว่าคุณไม่ใช่แม่แท้ๆ ของฉัน""ไอเดีย.." นางดูตกใจที่ลูกสาวรู้ความจริงแต่ก็ปรับสีหน้าได้ไวมาก "ไม่ใช่แม่แท้ๆ แต่ฉันก็เลี้ยงดูเธอมา""เพราะแบบนี้ไงครับผมถึงจะตอบแทนบุญคุณที่คุณเลี้ยงดูคนรักของผมมา""ดี! อย่าลืมล่ะเงินสด 10 ล้านและที่อยู่ใหม่""อะไรนะ!" ชัยนาทเดินกลับมาได้ยินคำพูดนี้ของภรรยาพอดี "มันจะมากไปแล้วนะ""มากยังไง กว่าฉันจะเลี้ยงมันมาโตได้ขนาดนี้""เธอแน่ใจนะว่าเธอเป็นคนเลี้ยง""แกเป็นผัวฉัน ก็เท่ากับฉันเลี้ยงเหมือนกันแหละ""มันไม่มากหรอกครับผมให้ได้ และคุณแม่สัญญาว่าจะเซ็นใบหย่าให้คุณพ่อ ถ้าพ่ออยากจะหย่าก็หย่าได้เลยนะครับ""ไปหย่ากันวันนี้เลย" ประโยคนี้แม่เป็นคนพูด เพราะไม่เคยพิศวาสผู้ชายคนนี้เลย มีสิ่งเดียวที่ยังอยู่ก็คือเงิน
เจ้าเวหา [มาเฟียร้ายรัก] บทที่ 90
"คุณเล่าเรื่องพวกนั้นให้ฉันฟังได้ไหมคะ" เธอขยับกายเข้าไปใกล้ แล้วก็แนบใบหน้าลงกับแผ่นอกของเขาที่นั่งพิงหมอนอยู่บนเตียงนอน"เรื่องนี้คุณตาขอจัดการเอง" ท่านอยากให้เจ้าวายุมีเวลาดูแลเมียกับลูกให้มาก และอีกอย่างที่ท่านจัดการเรื่องนี้เองเพราะไม่อยากให้พวกนั้นลอยนวล ถึงแม้ว่าจะรู้จักกันตั้งแต่สร้างบ้านหลังนี้มา แต่ท่านก็ไม่คิดจะปล่อยไป"แล้วอีกสองคนล่ะคะ" เป็นอีกเรื่องที่ไอเดียสงสัย เพราะไม่เห็นทั้งสามคนมาเรียน"เจอข้อหาไม่ต่างกัน เพราะถือว่าเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด""หรือคะ..""คุณไม่ต้องคิดมากนะ ใครทำอะไรก็ได้แบบนั้น""ฉันก็ไม่รู้ว่าฉันกับออมสินไปทำอะไรให้พวกนั้นไม่ชอบนักหนา ตั้งแต่เข้าเรียนแล้ว""ต่อไปนี้ไม่มีใครมาทำอะไรคุณได้แล้วนะ""แล้วเรื่องเรียนล่ะคะ ฉันยังคงจะเรียนได้อีกไหม" เธอกลัวว่าถ้าท้องโตมากกว่านี้จะถูกสั่งห้าม เดี๋ยวก็เสียชื่อมหาวิทยาลัย"เรื่องนั้นมันแล้วแต่คุณ ถ้าคุณอยากจะเรียนก็เรียนไป""ฉันเรียนได้จริงเหรอคะ""เรียนได้สิ แต่เวลาเดินคุณต้องระวังๆ หน่อย""ฉันสัญญาว่าจะระวังค่ะ คุณตาไม่ว่าอะไรใช่ไหมคะ" คำถามนี้ออกจากปากของไอเดีย เจ้าวายุมองหน้าเธอจนอีกฝ่ายสงสัยว่าเขามองทำไม "
เจ้าเวหา [มาเฟียร้ายรัก] บทที่ 3
"จะไปไหนเหรอที่รัก" ชายหนุ่มกระซิบพูดใกล้จนหญิงสาวที่นั่งอยู่บนตักรู้สึกขนลุกซู่ แต่พอเธอจะลุกขึ้นก็ถูกมือของเขารัดไว้แน่นเลยเพื่อนอีกสามคนที่นั่งร่วมโต๊ะอยู่ได้แต่กรอกตามองกัน ไม่คิดว่าเหยื่อจะมาติดกับมันเองแบบนี้ง่ายเกินไปไหมเนี่ย"ดื่มสิ" ขุนรามทำลายความเงียบในกลุ่มเพื่อน โดยการยกเหล้ายื่นไปชนแ
เจ้าเวหา [มาเฟียร้ายรัก] บทที่ 6
เธอไม่คิดหรอกว่าเขาจะออกไปด้วยเพราะวันนี้เป็นวันเกิดของเขา แต่ยังไงเธอก็ต้องรีบไปจากตรงนี้ให้ไวที่สุด"เดี๋ยวกูมานะ" ชายหนุ่มมองตามผู้หญิงที่ลุกออกจากตักแบบทุลักทุเลเพราะตอนแรกเขาไม่ยอมปล่อยเธอออก"เสี่ยคะ" เมญ่ามองตามหลังเสี่ยเวหาไป เธอจะแพ้ยัยออมสินจริงเหรอ ไม่ได้นะงานนี้ต้องชนะเท่านั้น"อุ๊ย" ออ
เจ้าเวหา [มาเฟียร้ายรัก] บทที่ 5
"อุ๊ย" เมญ่ารีบขยับออกเล็กน้อยตอนที่สะโพกของออมสินนั่งลงบนตักเสี่ยหุ้นส่วนที่นี่"ตอนที่ออมสินไปเข้าห้องน้ำได้ยินคนพูดกันว่าวันนี้เป็นวันเกิดของเสี่ยหรือคะ" นั่งลงแล้วไม่รู้จะคุยอะไรดีเลยหยิบยกเรื่องนี้มาพูด"นึกว่าคุณรู้แล้วสะอีก ตอนเข้ามาพนักงานไม่ได้แจ้งเหรอ""พนักงานบอกแล้วค่ะแต่ไม่แน่ใจว่าเป็น
เจ้าเวหา [มาเฟียร้ายรัก] บทที่ 4
"แล้วแกจะเอายังไงต่อ"นั่นสิเธอจะเอายังไงตอนนี้พี่เขยก็มาแล้วด้วย มองไปก็เห็นว่าหนึ่งในคนกลุ่มนั้นมีพี่เขยอยู่ด้วย แสดงว่าพี่สาวก็ต้องมาแล้วงานหินเลยนะเนี่ยแต่เราจะยอมแพ้แค่นี้ไม่ได้ ถึงแม้เธอจะหลอกลวงผู้ชายคนนั้นให้พูดคำว่าผมรักคุณออกมาได้แล้ว แต่ถ้าเมญ่าทำได้ดีกว่านั้นล่ะ อย่างเช่นผู้ชายบอกว่าเล
Vous vous intéresseriez aussi à
