บทที่ 7

"ทำแบบนี้มันไม่ดีมั้งคะนี่ห้องทำงานนะคะ" ออมสินมองไปทั่วๆ ห้องเพื่อมองหาอะไรบางอย่าง เพราะในห้องทำงานของพ่อเธอก็มี

"ที่นี่ไม่มีกล้องวงจรปิดไม่ต้องกลัวหรอก"

ไอ้บ้านี่มันเหมือนอ่านความคิดเราออกทุกอย่างเลย หรือจะยอมแพ้ดีแต่ถ้าแพ้คราวนี้ต้องโดนเมญ่าถลุงหนักแน่เลย

"อุ๊ยเสี่ยคะ ใจเย็นหน่อยสิคะ" หญิงสาวต้องรีบเอนตัวหลบเพราะอีกฝ่ายโน้มใบหน้าเข้ามาหวังจะไซ้ซอกคอ

"บอกความจริงมาว่าพวกเธอทำอะไร" เขาขยับออกแล้วก็เดินอ้อมไปนั่งลงเก้าอี้ทำงานแบบหมดอารมณ์ ห้องนี้เป็นห้องทำงานของเจ้าเวหา เขาเป็นคนที่มีโลกส่วนตัวสูง บางทีก็ไม่มีใครรู้หรอกว่าเขามาทำงาน เพราะห้องทำงานของเขาอยู่ด้านหลัง เวลาเข้าออกเขาก็ชอบใช้ทางเข้ากับพนักงาน

"ทะ ทำอะไรคะ"

"ฉันเปิดโอกาสให้เธอพูดความจริงมา"

"คือฉัน.." โอ๊ยอยากจะบ้าตายเขาไม่ใช่ไก่กาแบบที่เราคิดเหรอ ก่อนอื่นต้องหาทางเอาตัวรอดให้ได้ก่อน "ป่านนี้เพื่อนฉันคงรอแล้วขอตัวก่อนนะคะ" จะอยู่ทำไมอีกล่ะ คิดได้แบบนั้นออมสินก็รีบตรงดิ่งมาทางประตูก่อนจะ..

แกร็กๆๆ ทำไมประตูเปิดไม่ออก

"ห้องนี้ไม่เหมือนห้องอื่นเข้ามาอาจจะง่ายหน่อย แต่ถ้าจะออกไปคงยาก"

"ฉันแค่อยากจะทำความรู้จักกับคนที่มีอำนาจเหมือนพวกคุณเฉยๆ ค่ะ"

"ทำความรู้จักเพื่อ?"

"เพื่อ.." เพื่ออะไรดีล่ะ ทำไมตอนนี้เราคิดอะไรไม่ออกเลย "โทรศัพท์" ออมสินคลำหาโทรศัพท์ในตัวเพื่อจะโทรไปขอความช่วยเหลือจากเพื่อน บ้าไปแล้วทำไมเราไม่เอาโทรศัพท์ติดตัวมาด้วย เพราะตอนนี้โทรศัพท์ของเธออยู่ในกระเป๋าและกระเป๋านั้นก็ฝากไว้กับไอเดีย

"ต้องการเงินเท่าไร"

เขาคิดว่าเราต้องการเงินงั้นเหรอ

"กำลังเข้าเรียนไม่ใช่เหรอ"

"เอ่อค่ะ" ข้อมูลนี้เขาอาจจะรู้มาจากเมญ่าก็ได้

"ฉันจะรับผิดชอบค่าหน่วยกิตของเธอจนกว่าจะเรียนจบ อยากได้ที่พักใกล้มหาวิทยาลัยฉันก็จะจัดการให้" ผู้หญิงส่วนมากที่เข้าหาเขาก็ต้องการของพวกนี้ ถ้าปล่อยให้เธอเป็นคนพูดมาเองอาจจะเสียเวลา เขาเลยเสนอไปก่อน

"ว้าวเสี่ยใจป้ำจังเลยค่ะ" แกล้งชมไปก่อนแต่ตอนนี้เราจะเอายังไงดีวะ

"แต่ฉันคงไปหาเธอได้แค่ครั้งคราว"

ไม่ต้องไปก็ได้นะ "คือฉันขอเวลาคิดก่อนได้ไหมคะ"

"ทำไมต้องคิด"

"ฉันไม่เคยมีใครยื่นมือเข้ามาช่วยแบบนี้ เกิดมาฉันก็ดิ้นรนด้วยตัวเอง" มันเกี่ยวอะไรวะเนี่ย สิ่งที่เธอพูดไปมันยิ่งจะเข้าทางเขาด้วยซ้ำ

"ฉันเข้าใจ"

เอ้าเข้าใจสะงั้น "ถ้างั้นคุณปล่อยฉันออกไปก่อนได้ไหมคะ ป่านนี้เพื่อนคงตามหาฉันแล้ว"

แกรก! เขายื่นมือไปทำอะไรไม่รู้แต่ก็มีเสียงปลดล็อกของประตูห้อง

ผู้หญิงคนนี้น่าสนใจกว่าที่คิด ส่วนมากถ้าเขายื่นข้อเสนอให้แบบนี้มีหรือที่พวกคุณเธอจะขอเวลาคิดก่อน

"ออมสินเธอไปไหนมา"

"ไม่ต้องพูดมากแล้วเรารีบออกไปจากที่นี่กันเถอะ" ออมสินรีบคว้ากระเป๋าตัวเองแล้วเดินออกไปก่อนเพื่อนเลย

"เดี๋ยวก่อนสิยัยเมญ่ากับยัยการ์ตูนยังไม่กลับมาเลย" เมญ่าหาออมสินไม่เจอเลยมาชวนการ์ตูนไปหาช่วยอีกแรง ส่วนไอเดียนั่งเฝ้าโต๊ะอยู่

"เดี๋ยวค่อยส่งข้อความบอกพวกนั้นก็ได้" ไม่เอาแล้วเกมนี้และคิดว่าเมญ่าก็คงต้องถอยแบบเธอ

"อุ้ย" เห็นเหยื่อมาเมญ่าก็รีบเดินเข้าไปชน ทีแรกคิดว่ายัยออมสินคาบไปแดกสะแล้ว

"เธอนั่นเอง"

"เมญ่าขอโทษด้วยนะคะที่เดินไม่ดูตาม้าตาเรือ เสี่ยเป็นอะไรไหมคะ"

"ฉันจะเป็นอะไรล่ะว่าแต่เธอเป็นอะไรไหม"

"เจ็บนิดหน่อยค่ะ" เมญ่าแสร้งยกมือขึ้นมาลูบไหล่ตัวเองตรงที่กระแทกกับร่างของอีกฝ่าย

"ถ้างั้นฉันว่าไปทายาหน่อยไหม"

"ทายาที่ไหนคะ"

"เดี๋ยวพาไป"