ตอนที่ 12 ส่งสามีออกจากบ้าน

เมื่อถึงยามเย็น หยวนเล่อเดินเข้าห้องพร้อมอาหารในมือ ของเหล่านั้นเขานำมาจากในครัว น่าแปลกนักที่มารดายอมให้เขานำมาให้ภรรยากินได้

“เจ้าหิวหรือไม่” เขาถามเสียงนุ่ม พลางมองหญิงตรงหน้าที่กำลังจ้องเขาอยู่ด้วยแววตาอบอุ่น

“ข้าหิวนิดหน่อย” นางตอบเบา ๆ มือหนึ่งกุมหน้าท้องไว้แน่น

“เหตุใดเจ้าหน้าซีดเช่นนี้” เขาขมวดคิ้วอย่างเป็นห่วง เมื่อมองใกล้ ๆ ก็เห็นว่าสีหน้าของนางซีดขาวจนใจหาย

“ข้าไม่เป็นอันใดมากหรอก… อาจเพราะในท้องของข้ามีเด็กอีกคนก็เป็นได้” น้ำเสียงนางอ่อนหวานแฝงรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม ดวงตาเปล่งประกายอย่างมีนัย

“ว่าอย่างไรนะ…” เขาชะงักไปครู่ ก่อนทวนคำในใจอย่างไม่มั่นใจ “เมื่อครู่ว่าอะไรนะ!” เขารีบก้าวเข้าไปจับไหล่นาง หันให้หันมาสบตากันตรง ๆ

เฉาเยว่มองสามีด้วยแววตาอ่อนโยน “ข้าบอกว่า… ข้ามีเด็กอยู่ในท้อง”

“เด็กหรือ… เจ้าท้องงั้นหรือ!” เสียงของเขาแผ่วแต่สั่นสะท้านด้วยความดีใจ ใบหน้าที่เคยเรียบนิ่งพลันยิ้มกว้างอย่างไม่อาจเก็บไว้ได้

เฉาเยว่พยักหน้าเบา ๆ “ข้าท้องได้สิบสี่วันแล้ว” แววตาของนางเปล่งประกายอบอุ่น เมื่อเห็นสีหน้าตื่นตะลึงและเปี่ยมสุขของเขา

“จริงหรือ… ข้าจะได้เป็นพ่อคนแล้วงั้นหรือ!” เขาโผเข้ากอดภรรยาแน่นราวจะกลืนเข้าไว้ในอ้อมอก

“ท่านจะได้เป็นพ่อคนแล้ว” นางยิ้มทั้งน้ำตา กอดตอบเขาแน่นขึ้น ความอบอุ่นเอ่อล้นอยู่ในหัวใจทั้งคู่

“เจ้ารู้เรื่องนี้เมื่อใดกัน” เขากระซิบถามข้างหู พลางกดจมูกลงกับขมับนางอย่างอ่อนโยน

“ข้ารู้เมื่อตอนเช้า ตอนไปหาท่านหมอเวิ่ง เขาตรวจชีพจรให้ แล้วบอกว่าข้าท้อง มิน่าข้าถึงได้อยากกินของเปรี้ยวอยู่บ่อย ๆ ” นางหัวเราะเบา ๆ เมื่อนึกถึงอาการประหลาดในช่วงที่ผ่านมา

หยวนเล่อหัวเราะออกมาเบา ๆ ทั้งดีใจและปลื้มใจ แต่ไม่นานความยินดีก็แปรเปลี่ยนเป็นความกังวล เมื่อคิดถึงวันที่ต้องจากไปทำงานไกลบ้าน

เฉาเยว่เห็นเขาเงียบไป สีหน้าเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด นางจึงเอ่ยถาม “เหตุใดท่านทำหน้าเช่นนั้นกัน มีเรื่องใดในใจหรือไม่”

เขาเงยหน้ามองนาง ดวงตาเต็มไปด้วยความห่วงหา “ข้ากลัว… ว่าจะไม่ได้อยู่ข้างเจ้าในวันที่เจ้าคลอดลูก เมื่อรู้ว่าเจ้าท้อง ข้ากลับต้องเดินทางไปทำงานไกลบ้าน ข้ากลัวว่าเจ้าจะอยากกินสิ่งใดแล้วไม่มีให้กิน” น้ำเสียงของเขาแผ่วลงจนน่าเวทนา

นางยื่นมือไปจับมือเขาแน่น “ท่านอย่าได้กังวล ข้าดูแลตัวเองได้ เพียงท่านกลับมาอย่างปลอดภัยก็เพียงพอแล้ว ข้าได้ยินมาว่าที่เมืองแร่ให้ทำงานเพียงหนึ่งปีเท่านั้น พอครบกำหนดท่านก็จะได้กลับมา หนึ่งปีไม่นานนักหรอก ข้าจะดูแลตัวเองให้ดี”

หยวนเล่อพยักหน้า ดวงตาคลอด้วยแววซาบซึ้ง “ได้… ข้าก็จะรักษาตัวให้ดีเช่นกัน” เขาจ้องใบหน้าภรรยาอีกครั้งราวจะจดจำทุกส่วนไว้ในใจ

เฉาเยว่หยิบถุงผ้าออกมายื่นให้ “ข้าเตรียมเสื้อผ้าและอาหารไว้ให้แล้ว ด้านล่างมีของกินที่ข้าทำเองไว้ด้วย ที่นั่นท่านคงทำงานเหนื่อย อย่าปล่อยให้ตัวเองหิวเล่า”

“เจ้าทำอะไรไว้ให้ข้าหรือ” เขาเปิดถุงดูแล้วก็ชะงัก เมื่อเห็นเนื้อหมูหั่นเป็นชิ้นเรียงแน่นอย่างดี กลิ่นหอมจาง ๆ ยังติดอยู่ “นี่เจ้าทำไว้ตั้งแต่เมื่อใดกัน”

“ข้าเตรียมไว้หลายวันแล้ว” นางยิ้มอ่อน “ท่านอย่าปล่อยให้ตัวเองอด ข้ารู้ว่าท่านมักละเลยเรื่องกิน”

“ขอบคุณมาก เจ้าช่างเป็นผู้หญิงที่ดีที่สุดสำหรับข้า” เขามองนางด้วยสายตาเต็มไปด้วยความรักและซาบซึ้ง

หลังจากพูดคุยกันอีกเล็กน้อย ทั้งสองก็เอนกายลงนอน หยวนเล่อนอนมองเพดานด้วยใจครุ่นคิด ความยินดีและความกังวลปะปนกันจนไม่อาจข่มตาหลับได้ง่าย เขาได้แต่หวังว่าหนึ่งปีข้างหน้า จะได้กลับมาพบภรรยาและลูกโดยสวัสดิภาพ

ในที่สุด เขาก็หลับไปท่ามกลางความคิดมากมาย

รุ่งเช้า ขณะที่เฉาเยว่าออกไปล้างหน้า หยวนเล่อจึงแบ่งเนื้อหมูออกครึ่งหนึ่งแล้วนึ่งไว้ให้ภรรยา นางกำลังตั้งครรภ์ จำเป็นต้องได้กินของบำรุง เขาเป็นผู้ชาย ยังพอพึ่งพาตัวเองได้ ทว่าเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้านางกลับมา เขาก็รีบเก็บทุกอย่างเข้าที่ราวกับไม่ต้องการให้นางรู้

“เจ้าไปล้างหน้ามาแล้วหรือ” เขาเอ่ยถาม พลางมองใบหน้าภรรยาที่เปียกชื้นด้วยหยาดน้ำ

“ใช่แล้ว ท่านก็ไปล้างหน้าบ้างเถิด อีกไม่นานต้องไปรวมตัวที่บ้านผู้ใหญ่บ้านมิใช่หรือ” นางเร่งให้เขาเตรียมตัวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“อืม… เช่นนั้นข้าไปล้างหน้าเสียหน่อย” เขาพูดพลางเดินออกไปด้านนอก ท้องฟ้ายามเช้ายังมืดมัว มีเพียงแสงสลัวจากปลายฟ้า

เมื่อหยวนเล่อเดินออกไปแล้ว เฉาเยว่จึงหยิบตำลึงเงินหนึ่งตำลึงใส่ลงในกระเป๋าผ้าของเขาอย่างเงียบงัน นางกลัวว่าที่เมืองแร่เขาอาจจำเป็นต้องใช้เงิน จะได้มีติดตัวไว้ยามจำเป็น จากนั้นจึงเดินไปเตรียมอาหารเช้าให้บ้านใหญ่

ทั้งครอบครัวนั่งกินข้าวพร้อมกันก่อนหยวนเล่อจะจากไป

“เจ้าจะไปแล้ว อย่าลืมส่งเงินกลับมาบ้างเล่า” ซูฟางเอ่ยเตือนเสียงเรียบ แววตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

“ข้าฝากท่านแม่ดูแลภรรยาของข้าด้วย ตอนนี้นางกำลังตั้งครรภ์ ข้ากังวลนัก ขอเพียงอย่าใช้งานนางหนักก็พอ” เขาพูดเสียงนุ่ม พลางมองมารดาด้วยความเคารพ

“ได้ ๆ แม่จะไม่ใช้งานนางมากหรอก ลูกของนางก็เป็นหลานของข้าเช่นกัน” ซูฟางหัวเราะเสียงดัง ทว่าลึกในใจกลับคิดเพียงเงินที่ลูกชายจะส่งกลับมา

หยวนเล่อพยักหน้าเบา ๆ “เช่นนั้นข้าก็สบายใจแล้ว” เขามองหน้าทุกคนอีกครั้ง ก่อนตักข้าวในถ้วยจนหมด

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย หยวนเล่อสะพายกระเป๋าออกจากบ้าน พร้อมภรรยาที่ดื้อดึงจะไปส่งด้วยตนเอง

“เจ้าเหนื่อยหรือไม่” เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนอย่างเป็นห่วง

“ข้ายังไม่ได้ทำสิ่งใดเลย จะเหนื่อยได้อย่างไร” นางหัวเราะเบา ๆ รู้ดีว่าสามีเป็นห่วงมากเพียงใด

“ไม่เหนื่อยก็ดีแล้ว อย่าลืมคำที่ข้าบอกเล่า ดูแลตัวเองให้ดี รอข้ากลับมา เราจะได้เลี้ยงลูกด้วยกัน”

“ได้ ข้าจะรอท่าน” นางตอบกลับด้วยแววตาจริงจังและมั่นคง

เมื่อเดินมาถึงหน้าบ้านผู้ใหญ่บ้าน เห็นชายหนุ่มในหมู่บ้านหลายคนยืนรวมกัน แต่ละครอบครัวต่างมีคนมาส่ง เว้นเพียงหยวนเล่อที่ไม่มีใครจากบ้านมาด้วย นางมองใบหน้าสามีอย่างเป็นห่วง แต่เมื่อเห็นเขายังคงยิ้มสงบ ไม่แสดงความน้อยใจ นางจึงยิ่งบีบมือเขาแน่นขึ้น เพื่อบอกให้รู้ว่าข้างเขายังมีนางอยู่เสมอ

หยวนเล่อบีบมือนางตอบเบา ๆ เขารู้ดีว่านางเป็นห่วงความรู้สึกของเขา ทว่าเรื่องเช่นนี้เขาพบเจอมานักจนชาชินไปแล้ว

ผู้ใหญ่บ้านกวาดตามองชาวบ้านที่มายืนรวมตัว ก่อนประกาศเสียงดัง

“หากใครล่ำลาครอบครัวเรียบร้อยแล้ว ให้มายืนรวมกันตรงนี้ ท่านเจ้าเมืองจะส่งรถม้ามารับพวกเจ้า”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หยวนเล่อปล่อยมือจากภรรยา ก้าวเข้าไปยืนรวมกับกลุ่มชายหนุ่ม “ข้าต้องไปแล้ว” เขามองนางอีกครั้งด้วยสายตาอ่อนโยนระคนห่วงหา

เฉาเยว่ตาแดงระเรื่อ น้ำตาคลอพร้อมจะไหล “ท่านต้องดูแลตัวเองให้ดีนะ” นางมองใบหน้าสามีด้วยหัวใจที่สั่นสะเทือน

“ข้าจะดูแลตัวเองให้ดีที่สุด” เขาตอบ พร้อมก้าวเท้าออกไป ทว่ากลับถูกมือนางรั้งไว้แน่น

“ถ้าลูกของเราเกิดมาแล้ว เขาจำเป็นต้องมีชื่อ… ท่านช่วยตั้งชื่อให้เขาหน่อยได้หรือไม่” น้ำเสียงของนางแผ่วเบาแต่สั่นเครือ

หยวนเล่อชะงักไปครู่ ก่อนยิ้มบาง “ถ้าเป็นหญิง ให้ชื่อว่า หยวนถิง แปลว่าสง่างาม หากเป็นชาย ให้ชื่อว่า หยวนอัน แปลว่าสงบสุข เจ้าคิดว่าเพราะหรือไม่”

เฉาเยว่ยิ้มทั้งน้ำตา “เพราะนัก… ลูกสาวชื่อหยวนถิง ลูกชายชื่อหยวนอัน ท่านต้องกลับมาเลี้ยงเขาด้วยเล่า”

เขายิ้มกว้าง ดวงตาเปล่งประกายอย่างอ่อนโยน ก่อนหันหลังเดินจากไป

เฉาเยว่มองแผ่นหลังสามีที่ค่อย ๆ ไกลออกไป น้ำตาที่กลั้นไว้ก็ไหลอาบแก้ม นางยกมือโบกส่งจนเขาลับสายตา ก่อนลูบหน้าท้องอย่างแผ่วเบา

“เดี๋ยวท่านพ่อก็กลับมาแล้วนะ…” นางกระซิบเสียงเบา ท่ามกลางสายลมยามเช้าที่อบอวลด้วยความคิดถึง