ตอนที่ 13 นิสัยที่แท้จริง

เฉาเยว่หันหลังกลับไปยังบ้านที่เงียบงัน ไร้เงาของสามี เสียงลมหายใจของตนเองดังก้องในอก มือเรียวเช็ดน้ำตาที่ไม่ยอมแห้งราวกับหัวใจไม่ยอมปล่อยวาง นางยืนสงบอยู่ครู่หนึ่งเพื่อรวบรวมกำลังใจ ก่อนจะค่อย ๆ ก้าวเท้าเดินกลับเข้าไปภายใน

“ไปไหนมา”

เสียงเรียกดังมาจากบ้านใหญ่ เมื่อนางเงยหน้าขึ้นก็พบว่าผู้พูดคือหยวนจูและแม่สามี

“ข้าไปส่งพี่หยวนเล่อเจ้าค่ะ” นางตอบด้วยเสียงแผ่วเบา

“อ๋อ ไปแล้วสินะ เช่นนั้นก็ดี ข้าไม่ต้องฝืนทำดีกับเจ้าอีกต่อไป” มุมปากของอีกฝ่ายยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน

เฉาเยว่เพียงเงยหน้ามองโดยไม่ตั้งใจ แต่กลับสบตาเข้ากับแววตาเย็นเฉียบของแม่สามี

“มองอันใด เจ้ายังมีงานอีกมากต้องทำ” ซูฟางกล่าวพลางจ้องเขม็ง “ในเมื่อสามีของเจ้าไม่อยู่แล้ว งานทุกอย่างที่เป็นของเขา เจ้าก็ต้องทำแทนทั้งหมด เข้าใจหรือไม่”

“แต่ข้ากำลังตั้งครรภ์นะเจ้าคะ” นางค้านออกไปเสียงเบา

“ตั้งครรภ์แล้วอย่างไร เมื่อตอนข้าท้อง ข้ายังทำงานได้ทุกอย่าง เจ้าอย่าได้ทำตัวอ่อนแอนัก หวังว่างานทั้งหมดจะเรียบร้อย ถ้าข้ากลับมาแล้วไม่เสร็จ เจ้าจะเจอดีแน่!” คำพูดจบพร้อมเสียงฝีเท้าที่เดินจากไปอย่างไม่เหลียวแล

เฉาเยว่ยืนมองแผ่นหลังของแม่สามีอย่างเงียบงัน ก่อนก้มหน้ากลับเข้าบ้าน เก็บเศษอาหารที่คนในบ้านกินทิ้งไว้ จากนั้นให้อาหารไก่และหมู แล้วเดินออกไปดูนา โชคดีที่ก่อนจาก หยวนเล่อได้ดูแลไว้ดีมาก งานที่เหลือจึงไม่หนักเกินไปสำหรับนาง แม้นางจะมิใช่ลูกคุณหนู แต่ในใจยังอดห่วงลูกในครรภ์ไม่ได้ เพราะเพิ่งตั้งท้องได้ไม่นาน กลัวว่าหากทำงานหนักเกินไปจะเกิดอันตรายกับเด็กน้อยในท้อง

เมื่อกลับมาถึงบ้านในยามเย็น ร่างกายเหนื่อยล้าเต็มที แต่สิ่งที่รออยู่กลับเป็นสายตาแข็งกร้าวของแม่สามี

“เจ้าไปไหนมา ทำไมอาหารยังไม่เตรียมอีก!” ซูฟางตะคอกเสียงดัง

“ข้าไปทำนามาเจ้าค่ะ” ร่างบางตอบพลางยกมือเช็ดเหงื่อ เนื้อตัวมอมแมมไปทั้งตัว

“ไปทำนาก็ต้องรู้จักกลับมาทำอาหารให้พวกข้าด้วยสิ จะมัวอยู่ทั้งวันได้อย่างไร แล้วนี่ ได้ผักป่ามาหรือไม่” นางถามพลางมองตะกร้าในมือ

“ข้าไม่ได้ขึ้นเขา จึงยังไม่ได้เก็บมาเจ้าค่ะ” เสียงตอบแผ่วเบาราวกลัวลมหายใจจะกลายเป็นข้อกล่าวหา

เพียงเท่านั้น ซูฟางก็สะบัดตะกร้าในมือลงพื้นเสียงดัง จนกระเด็นไปโดนขาของเฉาเยว่

“ไม่ได้เรื่องสักอย่าง! พรุ่งนี้เจ้าต้องทำทุกอย่างเหมือนตอนที่สามีของเจ้ายังอยู่ เข้าใจหรือไม่ ตอนนี้รีบไปทำอาหารให้พวกข้ากินเสีย ข้าวกับของสดข้าวางไว้ในครัวแล้ว!” เสียงนั้นเด็ดขาด ก่อนเจ้าของเสียงจะหันหลังเดินกลับไปด้วยท่าทีหงุดหงิด

หยวนจูปรายตามองพี่สะใภ้ก่อนพูดขึ้นเสียงเรียบ “รีบไปทำเถิด พรุ่งนี้ข้าอยากกินผลไม้ ท่านก็ขึ้นเขาไปเก็บมาให้ข้าด้วยล่ะ”

คำพูดนั้นเหมือนมีหนามแหลมทิ่มใจ เฉาเยว่ได้แต่ยืนนิ่ง นึกเสียดายที่ไม่ฟังคำสามีเสียก่อน เขาเตือนแล้วว่าไม่จำเป็นต้องหาผลไม้มาให้คนในบ้าน แต่เพราะนางอยากให้ครอบครัวสามีสบายใจ จึงต้องมาทนเหนื่อยเช่นนี้

เมื่อถึงครัว นางพบเพียงไข่หนึ่งฟองกับข้าวเล็กน้อย ยังดีที่ยังมีผักป่าจากครั้งก่อนเหลืออยู่บ้าง นางจึงนำทั้งหมดมารวมกัน หุงข้าวต้มอย่างง่าย แล้วตักจัดใส่ถ้วยให้ครบทุกคน

พอเตรียมจะนั่งลงกินบ้าง เสียงของซูฟางก็ดังขึ้นอีกครั้ง “เจ้ากำลังจะทำอะไร ใครบอกให้มานั่งร่วมโต๊ะกับพวกข้า กินหลังจากพวกข้ากินเสร็จแล้วค่อยว่ากัน!”

เฉาเยว่สะดุ้งเฮือก รีบถอยไปยืนก้มหน้าเงียบ มองคนทั้งสามกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อยโดยไม่มีใครเหลียวแล

“นี่อะไรกัน ท่านแม่! อาหารเช่นนี้อีกแล้ว ข้าอยากกินเนื้อ!” หยวนลี่ตะโกนขณะเคี้ยวข้าวเต็มปาก

ซูฟางรีบหันไปปลอบลูกชาย “ได้ ๆ เดี๋ยวแม่จะซื้อเนื้อมาให้เจ้ากินดีหรือไม่” ทั้งที่ในใจไม่อยากเสียเงินแม้แต่น้อย

“ท่านก็พูดอย่างนี้ทุกที ตอนข้าบ่นถึงจะได้กินสักครั้ง” เขาพูดเสียงขุ่น พลางทำหน้ามุ่ยใส่มารดา

ซูฟางถอนหายใจ “ได้ ๆ แม่จะทำให้เจ้ากินทุกวันเลยดีหรือไม่” เสียงนุ่มที่แฝงความเหนื่อยหน่ายหลุดจากริมฝีปากของหญิงชรา ขณะพยายามประคองอารมณ์ลูกชายให้สงบลง

เฉาเยว่มองภาพตรงหน้าด้วยใจห่อเหี่ยว ความเหนื่อยล้าจากทั้งวันไม่อาจกลบความเจ็บลึกในใจได้เลย

“ข้าอิ่มแล้ว” หยวนลี่พูดพลางลุกจากโต๊ะอย่างไม่สนใจฟังมารดา เขาก้าวเดินออกไปด้วยท่าทางเบื่อหน่าย

“ท่านแม่ ข้าก็อยากกินเนื้อบ้าง ข้ากินผักทุกวันจนผิวพรรณไม่ดีเหมือนคนอื่นแล้ว” หยวนจูเอ่ยขึ้นทันที เมื่อเห็นมารดาเอาใจพี่ชาย

ซูฟางถอนหายใจ “ตอนนี้พี่ชายของเจ้าไม่อยู่ จะให้กินเนื้อทุกวันได้อย่างไรกัน”

“ท่านก็เป็นเช่นนี้เสมอ เอาใจแต่พี่รอง! ข้าอยากกินบ้างกลับไม่เคยทำให้” นางพูดพลางลุกขึ้นจากโต๊ะเสียงดัง ก่อนเดินสะบัดหน้าออกไปอย่างขุ่นเคือง

ซูฟางมองลูกทั้งสองเดินจากไปพลันให้รู้สึกอึดอัดใจ นางจึงเร่งกินอาหารที่เหลือให้หมด แล้วหันไปสั่งสะใภ้เสียงเข้ม

“พรุ่งนี้เจ้าขึ้นเขาไปดูหน่อยสิ ว่าพอจะจับสัตว์ได้บ้างหรือไม่”

เฉาเยว่เงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจ “แต่ท่านแม่ ข้าไม่เคยล่าสัตว์เลยนะเจ้าคะ”

“ไม่เคยก็ต้องเรียนรู้สิ เจ้าใหญ่พาเจ้าขึ้นเขาบ่อย ๆ ไม่ใช่หรือ” น้ำเสียงของซูฟางเต็มไปด้วยความรู้ทัน

“ท่านพี่พาข้าขึ้นเขาเพียงเพื่อหาผักป่าเท่านั้น ไม่เคยให้ข้าล่าสัตว์เลยเจ้าค่ะ” นางตอบเบา ๆ ไม่อยากอวดอ้างเกินจริง

“ข้าไม่สน! พรุ่งนี้เจ้าต้องหาเนื้อมาให้ทุกคนกินให้ได้ เข้าใจหรือไม่” ซูฟางพูดจบก็หมุนตัวเดินออกไปอย่างเอาแต่ใจ

เฉาเยว่ยืนมองแผ่นหลังของแม่สามีเงียบ ๆ ก่อนก้มหน้าลง ถอนหายใจเบา ๆ อย่างไม่รู้จะทำเช่นไรดี นางต้องขึ้นเขาจริง ๆ หรือเล่า… สายตาเลื่อนมองอาหารที่เหลือเพียงเศษข้าวและผักติดจาน นางรู้ดีว่าร่างกายต้องการสารอาหารเพื่อเลี้ยงลูกในครรภ์ แต่ก็ไม่อาจปล่อยให้ตัวเองอดได้เช่นกัน

นางนั่งลงกินของเหลืออย่างเงียบงัน จากนั้นจึงล้างจานจนสะอาดเรียบร้อย ก่อนกลับเข้าห้อง ท้องของนางยังร้องไม่หยุด นางหยิบผลไม้ที่สามีหาเอาไว้ขึ้นมากินเพื่อประทังความหิว สายตาเหม่อมองไปรอบห้องที่เคยอบอุ่นเมื่อเขายังอยู่

เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นชายผ้าใต้หมอน นางจึงเอื้อมมือไปเปิดดู ก็พบเนื้อหมูชิ้นใหญ่ที่เคยทำไว้ให้สามี แต่เขากลับซ่อนไว้ให้แทนนาง น้ำตาเอ่อคลออย่างกลั้นไม่อยู่… ทั้งที่นางตั้งใจจะดูแลเขา แต่สุดท้ายกลับเป็นเขาที่ห่วงใยนางจนถึงที่สุด

ในอีกฟากหนึ่งของแผ่นดิน หยวนเล่อเดินทางมาถึงเหมืองแร่แล้ว ที่แห่งนี้ห่างจากตัวเมืองออกไปมาก อาหารที่ได้รับมีเพียงหมั่นโถวแห้งหนึ่งก้อนกับผักไม่กี่ต้น เนื้อหมูแทบไม่เห็นเลย โชคดีที่ภรรยาเตรียมเนื้อไว้ให้ เขาจึงแบ่งกินอย่างประหยัดที่สุด

ยามมองท้องฟ้าที่เริ่มมืดครึ้ม เขาอดคิดถึงภรรยาไม่ได้ ใจภาวนาให้นางอยู่ดีมีสุข

“อดทนอีกแค่ปีเดียวเท่านั้น” เขาพึมพำเบา ๆ ก่อนเอนกายลงบนฟางในกระท่อมไม้ที่กันฝนได้เพียงพอ เขานอนรวมกับคนในหมู่บ้านเดียวกันอีกหลายคน เสียงลมพัดลอดฝาไม้ดังแผ่วเบา

รุ่งเช้า ทหารหลายคนเดินนำอุปกรณ์ขุดเจาะมาแจกจ่ายให้แต่ละคนคนละหนึ่งชิ้น แล้วสั่งให้เข้าไปในอุโมงค์ที่ขุดไว้ก่อนหน้า ภายในมีร่องขุดมากมาย แร่ที่ส่องประกายอยู่ในหินคือทองคำแท้ เหมืองแห่งนี้เพิ่งถูกค้นพบได้ไม่นาน และมีการควบคุมเข้มงวด ผู้ใดลักแร่จะถูกเฆี่ยนตีจนบาดเจ็บสาหัส

“เจ้าชื่อหยวนเล่อใช่หรือไม่” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง

เขาหันไปมองแล้วพยักหน้า “ใช่ ข้าหยวนเล่อ”

เมื่อเห็นหน้าคนพูด เขาจำได้ทันที “เจ้าหยวนเทียนไม่ใช่หรือ เจ้าเป็นลูกชายคนเล็กของบ้านมิใช่หรือ เหตุใดถึงมาที่นี่เล่า”

หยวนเทียนหัวเราะแห้ง ๆ “ท่านแม่บอกว่าข้าเรียนไม่เก่งนัก จึงให้มาทำงานที่นี่แทน พี่ชายทั้งสองเป็นเสาหลักของบ้านแล้วไม่อยากให้ลำบาก ข้าได้ยินมาว่าท่านเพิ่งแต่งงานได้ไม่นานนี่ใช่หรือไม่”

“ใช่ ภรรยาของข้ากำลังตั้งครรภ์อยู่ ดีที่ทางเหมืองให้ทำงานเพียงหนึ่งปีเท่านั้น อีกไม่นานข้าก็จะได้กลับไปหานางแล้ว”

เสียงของเขาอบอุ่นปนความคิดถึง สายตาที่ทอดมองแสงแดดยามเช้าดูอ่อนโยนดุจคนมีรักแท้