ตอนที่5.ฉันจะชดใช้ให้คุณ

ชลาลัยนอนอยู่บนเตียงนอนขนาดสามฟุต นาฬิกาที่ฝาผนังบอกให้รู้ว่าได้ก้าวข้ามวันใหม่ไปแล้ว แต่เธอยังนอนไม่หลับ เพราะมีเรื่องให้คิดสารพัด สิ่งที่กลัวที่สุดก็คือผู้ชายคนนั้น เธอกลัวว่าเขาจะกลับมาทำร้ายเธออีก 

จ๊อก ๆ ๆ 

ท้องร้องรอบที่เท่าไรหญิงสาวก็ลืมไปแล้ว เมื่อวานไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยสักนิด มีเพียงน้ำจากก๊อกที่เธอดื่มเพื่อคลายความหิว ธาดาคงตั้งใจทรมาน ด้วยการปล่อยให้เธอหิวจนตาย น้ำตาไหลลงมาอีกครั้งเมื่อน้อยใจต่อโชคชะตาของตัวเอง เธอไม่ได้ทำร้ายฟ้ารินอย่างที่ธาดาเข้าใจ 

หญิงสาวนั่งตัวตรง เมื่อได้ยินเสียงคนเดินดังมาจากด้านนอก หยิบผ้าห่มมากอดเอาไว้ แล้วจ้องไปที่ลูกบิดประตู เธอล็อกมันแล้ว แต่ตอนนี้มันถูกเปิดเข้ามาอย่างง่ายดาย 

            “คุณธาดา คุณเข้ามาทำไม!” ร้องถามพร้อมกับกอดผ้าห่มไว้แน่น ตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว กลิ่นแอลกอฮอล์ที่ลอยมาเข้าจมูกบอกให้รู้ว่า ธาดากำลังอยู่ในอาการมึนเมา 

            “กลัวเหรอ สองรอบแล้ว น่าจะชินได้แล้วนะ” คำพูดถากถางที่มาพร้อมกับสายตาดูถูก ทำให้ชลาลัยกำมือแน่น ถ้ามีอาวุธอยู่ในมือ ธาดาต้องตายเพราะฝีมือเธอแน่นอน 

            “มีอะไรก็คุยกันตอนเช้า ฉันจะนอน” ตากลมโตจ้องหน้าขายหนุ่มเขม็ง ไม่มีอาการเกรงกลัวเลยสักนิด นั่นยิ่งทำให้ธาดาโมโหไปกันใหญ่ 

            “ฆาตกร!” คำพูดของเขาทำให้ชลาลัยคอแข็ง เธอไม่เคยทำอย่างนั้น 

            “คุณฆ่าน้องสาวกับหลานของผม!” เสียงที่เปล่งออกมา มีความเจ็บปวดปนอยู่ในนั้นก็จริง แต่ชลาลัยไม่สงสารเขาเลยสักนิด

            “คุณเข้าใจผิด!” 

            “เข้าใจผิดเหรอ ชลาลัย จินดารัตน์ ผู้หญิงสารเลว!” 

            “คุณก็ดีแต่เชื่อคำพูดน้องคุณ คุณเคยให้ฉันอธิบายบ้างไหม น้องคุณอยู่ไหนเรียกมาคุยเลยดีกว่า ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าใครกันแน่ที่ผิด ใครกันแน่ที่เป็นมือที่สาม” 

            “ยายฟ้าตายไปแล้ว! ได้ยินไหมว่าน้องผมตายไปแล้ว! ตายไปพร้อมกับลูกในท้อง ลูกของไอ้ทินกรว่าที่ผัวคุณไง!” 

            “คุณธาดา ฉันรู้ว่าคุณเจ็บปวด คุณจะให้ฉันชดใช้ยังไงก็พูดมา” 

            “ชดใช้เหรอ คุณคิดว่าชีวิตคนมันชดใช้กันได้ด้วยเหรอ ผมวางแผนล่อให้ไอ้ทินกรมาที่นี่ ผมต้องการให้มันตายตามน้องผมไป แต่คุณกลับเสนอหน้ามา คุณก็รับผลกรรมแทนมันก็แล้วกัน เตรียมตัวตายได้เลย ชลาลัย!” พูดจบธาดาก็ย่างสามขุมเข้ามาที่เตียงนอน ชลาลัยกระโดนหนี แต่ก็ช้าไปกว่าร่างสูงที่โถมทับลงมา มือหนากำมือข้อบางเอาไว้ แล้วกดลงกับเตียงนอน ตาคู่คมแดงก่ำมองใบหน้าขาวซีด ที่มีน้ำตาอาบอยู่ด้วยความสะใจ ชลาลัยสบตากับเขาอย่างท้าทาย มาถึงตอนนี้เธอไม่กลัวอะไรอีกแล้ว อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิด เพราะเขาเชื่อแล้วว่าเธอคือคนผิด 

            “สิ่งนี้ใช่ไหมที่คุณต้องการ ได้! ฉันจะชดใช้ให้คุณ!” พูดจบก็หลับตาลง เมื่อคนเหนือร่างโน้มหน้าลงมา

            “ใช่! คุณจะต้องเจ็บปวดมากกว่าน้องสาวผม!” ธาดาซุกไซ้ใบหน้าไปตามซอกคอขาวเนียน ขบเม้นก่อนจะกัดลงไปตามลำคอ เพื่อให้เธอเจ็บปวด ชลาลัยนอนนิ่งเหมือนหุ่น ภาวนาขอให้เรื่องเลวร้ายที่กำลังเกิดขึ้น ผ่านไปให้เร็วที่สุด ได้แต่หวังว่าพ่อจะเอะใจที่เธอหายตัวไป แล้วตามมาช่วยเธอออกไปจากนรกขุมนี้ 

กันตากำมือเข้าหากันจนเส้นเลือดปูดโปน เธอเฝ้ามองธาดาเหมือนทุกวันที่ผ่านมา แต่วันนี้มีบางอย่างเปลี่ยนไป หลังจากดื่มเหล้าจนเมามาย ธาดาก็เดินลงจากบ้าน เธอคิดว่าธาดาจะไปนอนที่ท้ายไร่จึงเดินตามมา วันนี้ธาดาเมามาก เขาอาจจะมองเห็นความรักที่เธอมีให้เขา แต่เปล่าเลยธาดากลับเดินมาที่บ้านรักน้ำ หายเข้านานขนาดนี้ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ผู้หญิงที่อยู่ในบ้าน เป็นคนที่บริษัทคู่ค้า ส่งมาทำสัญญาเรื่องขนส่ง มันกลายเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง ทำไมธาดาถึงขังเธอเอาไว้ 

            “ดึกแล้วยังไม่นอนอีกเหรอเสก” เสียงที่ดังมาจากด้านหลัง ทำให้เด็กหนุ่มที่นั่งเฝ้าหน้าบ้านสะดุ้งสุดตัว 

            “คุณกันตา คุณมาที่นี่ทำไมครับ” เสกถามพร้อมกับขยับลุกขึ้นนั่ง 

            “ฉันเพิ่งเคลียร์งานเสร็จ ว่าจะกลับไปนอนเหมือนกัน แล้วเธอล่ะทำไมไม่กลับไปนอน” กันตานั่งลงข้าง ๆ วางมือลงบนหน้าขาของเสก แล้วลูบไล้ไปมา

            “คุณตา...” เสกพูดไม่ออก ขยับถอยหนีแต่ถูกกันตากดขาเอาไว้ 

            “ฉันรู้นะว่าเธอชอบแอบมองฉัน” กันตาพูดด้วยน้ำเสียงยั่วยวน พร้อมกับเลื่อนมือไปตามต้นขาของเด็กหนุ่ม เน้นจังหวะให้เสกรู้ว่าเธอต้องการอะไร 

            “ผม...” เสกออกอาการหวาดกลัวเมื่อถูกจับได้ เด็กหนุ่มกลืนน้ำลายลงคอ เมื่อกันตาเลื่อนมือเข้ามาหาความเป็นชายของเขา 

            “เธอรู้ใช่ไหมว่าถ้าพ่อฉันรู้ ลูกน้องพ่อฉันจะทำยังไงกับเธอ” 

            “คุณตาครับ ผมขอโทษ” เสกพูดออกมาด้วยความกวาดกลัว 

            “กลัวอะไร ในเมื่อฉันเองก็ชอบเธอ แต่ที่ฉันทำเป็นไม่สนใจ เพราะพ่อฉันอยากได้พ่อเลี้ยงธาดาเป็นลูกเขย เด็กน้อยดีใจไหมที่ใจเราตรงกัน” 

            “คุณตา...” 

            “เธอต้องร่วมมือกับฉัน ถ้าพ่อฉันรู้ว่าพ่อเลี้ยงธาดาเก็บผู้หญิงไว้ในบ้าน พ่อฉันคงล้มเลิกแผนที่จะเอาพ่อเลี้ยงเป็นลูกเขย ถึงตอนนั้นฉันจะเป็นอิสระ เราจะได้สมหวัง” 

            “ผมต้องทำยังไงครับ” เพราะความรักที่มีต่อกันตา ทำให้เสกเชื่อจนสนิทใจ 

            “พรุ่งนี้ตอนพ่อเลี้ยงเข้าไร่ ฉันจะมาที่นี่ เธอแค่เปิดประตูให้ฉัน ฉันจะคุยกับผู้หญิงคนนั้น” 

            “ถ้าพ่อเลี้ยงรู้ ผมคงถูกลงโทษ” 

            “ไม่ต้องกลัวนะจ๊ะ ฉันจะปกป้องเธอเอง” 

            “แต่...” 

            “เชื่อใจฉันนะเสก ฉันจะไม่ทำให้เธอเดือดร้อน ถ้าเธออยากอยู่กับฉัน เธอก็ต้องเชื่อใจฉัน” 

            “ครับคุณตา” 

            “ดีมากเด็กน้อย” กันตาจูบลงที่แก้มของเสกฟอดใหญ่ เสกหัวใจพองโต 

            “ฉันรักเธอนะเสก เธอต้องเชื่อใจฉัน” พูดจบกันตาก็ลุกขึ้น เสกดึงมือเธอเอาไว้ กันตาเผลอสะบัดออกอย่างรังเกียจ รีบยิ้มหวานกลบเกลื่อน เพราะกลัวเสกจะจับได้ว่าเธอโกหก 

พรุ่งนี้เธอจะมาที่นี่ มาถามว่าผู้หญิงคนนั้นต้องการอะไร ถ้าหล่อนไม่ต้องการอยู่ที่นี่ เธอจะช่วยส่งออกไปจากไร่นี้เอง