ตอนที่6.วางแผนหลบหนี

อากาศที่หนาวเหน็บในตอนเช้า ปลุกชลาลัยให้ตื่นขึ้น ร่างบางห่อตัวแล้วเบียดเข้าหาไออุ่น จากคนที่นอนอยู่ข้างกาย ความเย็นของที่นอน ที่สัมผัสลงมาบนผิวกาย ทำให้เธอรู้ว่าเขาไม่อยู่อยู่ตรงนั้นแล้ว ตากลมโตปรือขึ้นช้า ๆ ถอนหายใจออกมา เมื่อพบกับความว่างเปล่า ธาดาลุกไปตั้งแต่ตอนไหน ทำไมเธอไม่รู้สึกตัว พยุงตัวเองลุกขึ้น ก่อนจะต้องล้มตัวลงไปนอนในท่าเดิม เพราะรู้สึกปวดร้าวไปทั้งตัว ร่างกายของเธอถูกกระทำอย่างป่าเถื่อน จึงมีอาการเหมือนจะเป็นไข้ ธาดากระทำรุนแรงจนร่างกายเธอรับไม่ไหว กัดฟันแล้วฝืนตัวเองอีกครั้ง เธออยากเข้าห้องน้ำเพื่อชำระล้างสิ่งสกปรก ที่ธาดาทิ้งไว้ในร่างกายของเธอ 

            “ผมจะทำให้คุณท้อง เหมือนกับที่ไอ้ทินกรมันทำกับน้องสาวผม!”

            “คุณพูดอะไร ฉันท้องแล้วยังไง เด็กที่เกิดมาก็ลูกของคุณ!”

“เด็กที่เกิดมาไม่ใช่ลูกผม มันก็แค่เครื่องมือแก้แค้น คุณกำลังจะแต่งงานกับไอ้ทินกร” 

            “หมายความว่าไง!” ถามด้วยความสงสัย เพราะไม่รู้ว่าธาดาจะเล่นเกมอะไร 

            “ผมจะส่งของขวัญให้มัน จะเป็นยังไงนะถ้ามันต้องเลี้ยงลูกชู้!” 

            “คิดว่าทำแบบนี้แล้วสบายใจคุณก็ทำไปเถอะ อย่าคิดนะว่าฉันจะให้มันเกิด ฉันจะทำแท้ง” 

            “คุณไม่กล้าหรอกชลาลัย คุณเองก็จะต้องเจ็บปวด ไปพร้อม ๆ กับไอ้ทินกร เด็กคุณนี้จะเป็นหอกข้างแคร่ ที่คอยทิ่มแทงคุณ!” 

            “คุณเลวมากนะคุณธาดา! เด็กที่คุณพูดถึงเป็นลูกคุณนะ” ถึงแม้เขาจะยังไม่เกิด แต่เมื่อนึกตามคำพูดของธาดาชลาลัยก็ขนลุก เด็กที่ธาดาต้องการให้เกิด คงเป็นแค่น้ำเชื้อตัวหนึ่งเท่านั้น

            “ผมเลวได้มากกว่านี้อีก ชลาลัย!” 

บทสนทนาที่เธอคุยกับธาดา ยังก้องอยู่ในหู น้ำตาพากันไหลออกมา สิ่งที่ธาดาอยากให้เป็นมันเลวร้ายที่สุด ธาดายังมีหัวใจอยู่ไหม ถ้าท้องขึ้นมาจริง ๆ เธอคงทำร้ายเขาไม่ได้ เพราะเด็กคือผู้บริสุทธิ์

            “คนเลว ฉันเกลียดคุณ” ทำได้เพียงก่นด่าเขาในใจ โวยวายไปก็เท่านั้น ที่นี่เป็นพื้นที่ของเขา มีแต่คนของเขาคงไม่มีใครช่วยเธอ 

ก๊อก ๆ ๆ 

เสียงเคาะประตูดังติดกันสามครั้ง ก่อนที่ประตูจะถูกเปิดออก เด็กหนุ่มหน้าตาเกลี้ยงเกลาผิวดำแดง มาพร้อมกับถาดอาหารในมือ 

            “ข้าวครับคุณ” เสกทักทายพร้อมกับวางถาดอาหารลงบนโต๊ะ ชลาลัยมองถาดที่เด็กหนุ่มวางไว้ ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอ เมื่อเห็นข้าวสวยกับไข่ดาวในถาดเธอนึกว่าธาดาจะปล่อยให้เธอหิวตายเสียแล้ว

            “ฉันชื่อชลาลัย เรียกว่าน้ำเฉย ๆ ก็ได้เธอชื่ออะไร” ชลาลัยชวนคุย ผูกมิตรกับเด็กคนนี้เอาไว้ เผื่อเด็กจะช่วยพาเธอออกไปจากที่นี่ได้ 

            “ผมชื่อเสกครับ” เสกแนะนำตัว 

            “เสกเป็นคนงานที่นี่เหรอจ๊ะ” ชลาลัยถามพร้อมกับตักข้าวเข้าปากด้วยท่าทางเป็นกันเอง 

            “ครับ” เสกขานรับ 

            “เสกอายุเท่าไร ทำไมไม่ไปเรียนหนังสือ ถ้าให้ฉันเดาน่าจะไม่ถึงสิบแปด ทำไมถึงรีบทำงานล่ะ” ชลาลัยชวนคุย จับสังเกตอาการของคนตรงหน้า พร้อมกับมองหาทางหนีทีไล่ 

            “ไม่มีเงินเรียนครับ” เสกตอบเสียงเศร้า ส่งผลให้คนที่กำลังตักอาหารเข้าปากชะงักไปด้วย

            “อยากเรียนต่อไหม” ชลาลัยถามพร้อมกับรอคอยคำตอบ ไม่ยากอย่างที่คิด เสกเป็นคนซื่อ ถามอะไรก็ตอบหมดทุกอย่าง 

            “ถ้าเสกช่วยพาฉันออกไปจากที่นี่ ฉันจะให้เงินก้อนใหญ่กับเสก ฉันจะพาเสกไปด้วย จะส่งให้เรียนสูง ๆ เสกจะมีอนาคตดี จะได้ไม่ต้องเป็นคนงานแบบนี้ เสกสนใจไหม” 

            “ผมทำไม่ได้หรอกครับ ถ้าผมช่วยคุณพ่อเลี้ยงก็ฆ่าผม” 

            “อย่าให้พ่อเลี้ยงรู้สิ”

            “ไม่มีเรื่องไหนรอดสายตาพ่อเลี้ยงไปได้หรอกครับ คุณอยู่เฉย ๆ ดีกว่า อย่าคิดหนี ที่นี่อันตรายกว่าที่คุณคิด” พูดจบเสกก็เดินออกไป

            “คิดให้ดี ๆ นะเสก ฉันให้ชีวิตใหม่เธอได้นะ” ชลาลัยตะโกนตามหลัง เธอเห็นแววบางอย่างในดวงตาของเสก และมั่นใจว่าเสกจะรับข้อเสนอของเธอ 

ธาดาไม่มีสมาธิทำงาน เพราะมัวแต่คอยจะคิดถึง คนที่เขานอนกอดมาทั้งคืน เป็นแบบนี้ได้ยังไง อยู่ ๆ เขาก็คิดถึงเธอ ไม่ว่าจะทำอะไร ภาพใบหน้าเปื้อนน้ำตาของหญิงสาวก็ตามมาหลอกหลอน เขาใจร้ายกับเธอเกินไปหรือเปล่า ความคิดในหัวต้องสะดุดลง เมื่อคิดอะไรได้บางอย่าง เขาจะใจอ่อนไม่ได้ ฟ้ารินต้องตรอมใจตายก็เพราะการกระทำของเธอ 

            “คืนพรุ่งนี้มีงานเลี้ยงที่ไร่พ่อเลี้ยงถาวร คุณดินจะไปไหมครับ” คำถามของลุงสนิท ส่งผลให้คนที่กำลังเหม่อลอยสะดุ้งสุดตัว คนสูงวัยแปลกใจกับอาการของเจ้านาย ที่เหม่อลอยและไม่มีสมาธิทำงาน 

            “ลุงว่าอะไรนะ” ธาดาถามกลับ เขาไม่ทันฟังจึงไม่รู้ว่าสนิทพูดอะไร 

            “ผมถามว่างานเลี้ยงคืนพรุ่งนี้ พ่อเลี้ยงจะไปไหมครับ” 

            “ก็คงต้องไป” ตอบพร้อมกับถอนหายใจออกมา พ่อเลี้ยงถาวรเป็นคนกันเอง ถ้าไม่ไปคงน่าเกลียด 

            “บัวผันบอกว่า คุณชลาลัยกินข้าวหมดเกลี้ยง ไม่เหลือติดจานมาสักเม็ดเลยครับ” สนิทเล่าเรื่องที่ภรรยาของเขาบอกให้เจ้านายฟัง

            “แล้วมาบอกทำไม” 

            “เธอคงหิวมากนะครับ ผมว่า” สนิทกำลังจะขอให้ธาดาเพิ่มมื้ออาหารให้หญิงสาว แต่ยังพูดไม่จบประโยคธาดาก็ขัดขึ้นเสียก่อน 

            “ลดข้าวลง ให้กับข้าวอย่างเดียวพอ!” ธาดาสั่งเสียงกร้าว เขาต้องการทรมานเธอ แต่ชลาลัยกลับไม่ทุกข์ร้อน กินอิ่มนอนหลับได้อย่างสบายใจอีกด้วย 

            “เอ่อ...คุณดินครับ” สนิทจะพูดอะไรบางอย่าง 

            “ทำตามที่ผมสั่ง!” 

            “ครับ” แม้จะไม่พอใจ แต่สนิทก็จำใจรับคำสั่งเจ้านาย สงสารชลาลัยจับใจ ไม่รู้ว่าธาดาจะทรมานเธอไปถึงไหน 

กันตาอาศัยจังหวะที่ธาดาเข้าไปดูงานในไร่ ย้อนกลับมาที่บ้าน เสกตกใจที่เห็นเธอ แต่ก็ยอมเปิดประตูให้แต่โดยดี เพราะสัญญากับกันตาไว้แล้ว ถ้ากันตาจับได้ว่าธาดาซุกผู้หญิงเอาไว้ เธอจะได้เป็นอิสระ ถึงเวลานั้นเขาจะได้คบกับเธออย่างเปิดเผย 

            “เฝ้าไว้นะ ฉันเข้าไปแค่แป๊บเดียว” กันตาหันมาบอกกับเสก แล้วเดินเข้าไปในบ้าน 

เสกยิ้มให้หญิงสาว ก่อนจะปิดประตูลงตามเดิม ผู้หญิงคนนั้นเสนอเงินให้เขาก้อนใหญ่ถ้าพาเธอออกไปจากที่นี่ เสกอยากมีเงินเยอะ ๆ ถ้าถึงเวลาที่ได้อยู่ด้วยกัน กันตาจะได้ไม่ลำบาก เด็กหนุ่มฝันหวาน กลัวธาดาก็กลัว แต่ก็อยากได้เงินจากชลาลัย เพื่อไปสร้างครอบครัวกับกันตา