6

​“ขอบคุณมากอีกครั้งนะครับ”

​เป็นครั้งที่สองซึ่งเขาต้องเอ่ยคำนี้กับแม่บ้านคอนโด ที่รู้จักกับเขาเป็นอย่างดี เนื่องจากปพนภพคือเจ้าของโครงการที่นี่ รู้กันว่านี่คือห้องของเขา...ปพนภพ วัชระโชติ ที่ตอนนี้ขึ้นตำแหน่งประธานของ วีอาร์ กรุ๊ป

​แม่บ้านยิ้มเจื่อนส่งให้เขา นี่เป็นหนแรกที่นางเห็นว่าเขาพาสาวขึ้นคอนโด ไม่ใช่แค่สาวอย่างเดียวแถมลูกด้วยนี่สิ ปากหนักจะขยับเตือนเขา แต่...ก่อนที่จะทันได้เตือน ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากในห้อง เล่นเอาปพนภพที่เข็นเก้าอี้ไฟฟ้ามีตัวปัญหาในชีวิตเขา ซึ่งเขาพาไปรักษาพยาบาลแล้วเรียบร้อย และนอนเฝ้าหล่อนอีกหนึ่งคืน...เขาฝากให้แม่บ้านช่วยดูแลตาหนูให้ ถามรายละเอียดเรื่องนมเด็กที่หล่อนให้กับลูก และฝากเงินให้แม่บ้านไปเพื่อดูแลตาหนู เขาเพิ่งรู้ว่าเป็นทารกเพศชาย อายุได้ห้าเดือน มีชื่อเล่นว่า ป๊อบ ชื่อจริงปภัทรพล

​ปภัทรพล

​ไอ้ชื่อจริงนี่พาสะดุ้งมาก เขาแน่ใจในความบริสุทธิ์ของตัวเอง แต่น้องชายโคตรไม่มั่นใจจริงๆ เขาติดต่อไปว่ามีเรื่องด่วน แต่ปพนภัทรไม่ได้ตอบอะไรมาเลย และติดต่อไม่ได้...ช่างน่าโมโหนัก กับความคลางแคลงใจทั้งหมดนี่

​“แกหลับแล้วหรือครับ”

เขาถามถึงตาหนู ทราวดีอยู่บนเก้าอี้ ศีรษะมีพาสเตอร์ปิดแผล เธอเย็บไปยี่สิบเข็ม กระดูกขาร้าว ต้องรักษาตัวสองสัปดาห์ เขาพาเธอเข้าโรงพยาบาลเอกชน หมดค่ารักษาหลายบาท คนมีเงินติดตัวเพียงจำนวนหลักพันอย่างทราวดีหูอื้อ กับจำนวนเงินนั้น...ไหนจะเรื่องตาหนูที่ต้องไปหาหมอตามนัด ใจกังวลไปว่าเขาจะกลัวตามเธอขู่และยอมพาตาหนูไปหาหมอไหม?

​น้ำเสียงอ่อนโยน และการจ้างแม่บ้านมาช่วยดูแลตาหนูตอนที่พาเธอไปโรงพยาบาล อาจจะเป็นคำตอบว่ากับตาหนูป๊อบ เขาดูอ่อนโยนเหมือนคนละคนกับที่แสดงออกกับเธอ

​“หลับแล้วค่ะ...เอ่อ...”

​“พี่ไนท์ ตกลงที่นี่มันเกิดอะไรขึ้นคะ”

เสียงหวานๆ ของใครคนหนึ่งดังขึ้น ก่อนที่ร่างเพรียวของน้องสาวจะก้าวฉับๆ เดินออกมาจากห้องพักแขก...สีหน้าของเธอเครียดมาก เมื่อมองสบตากับพี่ชาย และมองสลับกับหญิงสาวที่อยู่บนรถเก้าอี้ไฟฟ้า

​เรื่องวุ่นๆ ทำให้เขาลืมนัดกับน้องสาวไปเสียสนิท

​ปพนภพยกมือกุมขมับ จรัสดารินทร์กอดอก มองหน้าพี่ชายด้วยสายตาจ้องเขม็ง แม่บ้านที่ไม่ได้อยากอยู่ในสถานการณ์นี้เลย ลังเลอึกอัก ว่าควรจะอยู่ต่อเพื่อดูแลหนูน้อยหรือควรจะเผ่นกลับไปก่อนดี...ไม่ได้อยากมารู้มาเห็นเรื่องในครอบครัวชาวบ้านเขาเลย ไม่สิ ไม่ใช่ชาวบ้าน นายจ้างโดยตรงต่างหาก

​ทราวดีนั้นทำตาปริบๆ มองหญิงสาวหน้าหวานน่ารักตรงหน้า คิดไปไกลว่าอาจจะเป็นแฟนสาวของปพนภพก็เป็นไปได้ ถ้ามันเป็นแบบนั้นเธอก็จะมีแต้มต่อในการขอค่ารักษาตาหนูแล้วเผ่นไปจากที่นี่เสีย เขาจะต้องให้แน่ๆ แหละ ไม่ต้องรอสองเดือนอะไรนั่นหรอก

​เธอไม่ได้ต้องการอะไรจากพ่อของตาหนูเลยนอกจากเงิน ที่อยากได้เงินเพราะเอาไปรักษาตาหนูป๊อบนั่นแหละ ไม่ได้อยากมาข้องเกี่ยวอะไรกับผู้ชายน่ากลัวอย่างปพนภพจริงๆ ให้ตายเถอะ...

​“คือ...”

​“ในห้องนั่งเล่นนั่น ลูกพี่ใช่ไหม?”

​“เฮ้อ...คุณแม่บ้านครับ เอ่อ...ออกไปก่อนได้ไหมครับ แล้วก็ค่อยกลับมาพรุ่งนี้ตอนเช้า ช่วยหาคนมาดูแลตาหนูให้ผมหน่อยในช่วงสองอาทิตย์นี้เพราะแม่ของแกน่าจะเดินไม่ไหว ทำอะไรไม่ค่อยสะดวก รบกวนด้วยนะครับ ดูแลเด็กอ่อนหนึ่งคนและคนป่วยอีกหนึ่งคน ค่าจ้างเรียกมาได้เลย อาจจะต้องนอนพักที่นี่ด้วย”

​เขาบอกเงื่อนไขให้กับแม่บ้านที่ยืนนิ่งอยู่ นางรีบรับคำแล้วก้าวเดินออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้คนทั้งสามเผชิญหน้ากัน

​เมื่อแม่บ้านออกไปแล้ว ก็ถึงเวลา ‘ซักฟอก’

​จรัสดารินทร์เพียงแค่เอาลูกสาวมาฝากให้พี่ชายของเธอเลี้ยง ไม่คิดเลยว่าจะได้มาเจอะเจออะไรแบบนี้ โคตรเซอร์ไพรส์ เธอพยายามโทรหาเขาแล้วแต่ไม่ติด เลยมาที่ห้องของเขา เพื่อจะได้ฝากยัยหนูดาริน ตอนนี้ลูกสาวของเธอนอนหลับปุ๋ยแล้วเรียบร้อยในห้องพักแขก แกตื่นเต้นมากเมื่อพบกับ ‘น้อง’

​น้อง...

​ให้ตายเถอะ พี่ชายของเธอแอบมีลูก? มีเมีย?

​แล้วทำไมจะต้องแอบด้วยล่ะ พี่ไนท์ น้องงงมาก ณ จุดนี้

​“ตกลงว่าเรื่องมันเป็นยังไงคะ พี่ไนท์ นั่นแม่ตาหนูใช่ไหม ทำไมสภาพแบบนี้ พี่ไนท์ พี่ตีภรรยาเหรอ!”

คำถามอย่างตกใจนั่น ทำให้ปพนภพรีบแก้ตัวเป็นพัลวัน

​“ไม่ใช่ โอ๊ย...อย่าเสียงดัง อย่าเพิ่งเข้าใจผิดสิ ณดาว”

​“จะไม่ให้หนูเข้าใจผิดได้ไง หนูโผล่มาเจอเด็กทารก แล้วก็เจอพี่กับ...น้องคนนี้ ในสภาพนี้อีก จะให้หนูเข้าใจไปยังไงได้อีก พี่ไนท์ ทำไมพี่เป็นคนแบบนี้ซุกลูกซุกเมีย ซุกทำไม? อานิ้งรู้จะตกใจแค่ไหน อาปายอีก พี่ทำอะไรของพี่”

คิ้วของน้องสาวเริ่มขมวดมุ่น พี่ชายของเธอทำอะไรแปลกๆ แปลกมาก

​“คือว่า คุณไนท์ไม่ได้ทำอะไรฉันหรอกค่ะ”

เสียงอ่อยๆ ดังขึ้นมาแทรก ฟังอยู่นานก็เข้าใจว่าไม่น่าจะใช่คนรักของปพนภพน่าจะเป็นพี่น้องกันมากกว่า

​“คุณ...ขอโทษนะคะ ที่ไม่ได้แนะนำตัว ทุกอย่างมัน มันประหลาดมากน่าตกใจมาก ฉันชื่อณดาวค่ะ เป็นน้องสาวของพี่ไนท์ ใครจะอธิบายฉันได้ไหมว่า มันเกิดอะไรขึ้นที่นี่ ตอนนี้”

​“ฉันชื่อไทม์ค่ะ เป็น...เป็น...”

​“เป็นแม่เด็ก”

เสียงของปพนภพดังขึ้นตามความเข้าใจของตน ทราวดีทำตาปริบๆ เอาเถอะปล่อยให้เขาเข้าใจไปแบบนั้น เธอไม่ได้ต้องการอะไรจากเขานอกจากเงิน...มารักษาตาหนู

​“หะ...”

จรัสดารินทร์เอามือปิดปาก ทำตาโต พี่ชายของเธอกอดอกก่อนจะพยักหน้า ป่วยการอธิบายให้ยัยน้องจอมโวยวายได้เข้าใจ เพราะเขาเองจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เข้าใจ ว่าอะไรมันเป็นอะไร ต้องรอพ่อตัวแสบแสนแซ่บ ที่ไปทำงานไกลอีกทวีปนั่นแหละมาเฉลย

​“พี่ไนท์ ซุกลูกเหรอ?”

​“ก็ยังไม่แน่นอนหรอกว่าเป็นลูก...”

​“ตรวจดีเอ็นเอได้นะคะ”

เสียงใสๆ นั่นดังขึ้นมา เธอเงยหน้ามองเขาก่อนจะจ้องเขาตาเขม็ง แล้วเอ่ยเสียงเข้ม

​“เอาจริงๆ แล้วฉันไม่ได้ต้องการอะไรจากคุณเลย นอกจาก...ค่ารักษาตาหนู เงินสักก้อนให้ตาหนูไว้เป็นทุนการศึกษา เท่านั้นเอง ทุกอย่างจะเป็นความลับ คุณจะยังบริสุทธิ์ผุดผ่องไม่มีราคีคาวใดๆ แพ้วผาน เราสองคนแม่ลูกจะไปจากชีวิตคุณ ฉัน...มาเรียกร้องแค่นี้จริงๆ เอ่อ...ไม่ได้อยากมาขอเป็นลูกสะใภ้ หรือขอความรับผิดชอบอะไรมากมายไปกว่านี้เลย”

​“ไม่ได้นะคะ พี่ชายของพี่ ขออนุญาตเรียกตัวเองว่าพี่ก็แล้วกัน”

จรัสดารินทร์เอ่ยเสียงอ่อนโยน และมองจ้องพี่ชายด้วยสายตาไม่พอใจ ครอบครัวเธอไม่เคยเลี้ยงดูลูกหลานให้เป็นคนมักง่าย ไม่รับผิดชอบ ใดๆ แล้วสิ่งที่พี่ชายของเธอทำลงไป เรื่องใหญ่ขนาดนี้ก็ต้องมีคนรับผิดชอบ มันเป็นความรับผิดชอบของวัชระโชติเลยก็ว่าได้

​“พี่ไนท์จะต้องรับผิดชอบสิ ทั้งลูกแล้วก็ไทม์..”

​ก่อนที่จะได้พูดอะไรต่อ เสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น จรัสดารินทร์ล้วงออกมาจากกระเป๋าพลางกดรับ

​“คะ ค่ะ โอ๊ย...ค่ะ จะรีบไปด่วนเลยค่ะ ยัยหนูถึงคอนโดพี่ไนท์แล้ว นอนแล้ว...พี่ภัทรคะ รอณดาวไม่เกินครึ่งชั่วโมงถึงค่ะ ใจเย็นๆ”

​เธอมีสีหน้าร้อนรนเป็นกังวล และยัดมือถือลงในกระเป๋าตามเดิม ก่อนจะกลอกตาแล้วชี้นิ้วไปที่พี่ชาย ที่ยืนกอดอกมองดูเธอออกฤทธิ์อยู่

​“พี่ไนท์คะ ฝากยัยดารินด้วยนะ ส่วนเรื่อง...เรื่องวุ่นวายทั้งหมดนี้ หนูจะกลับมาเคลียร์แน่ พี่ไนท์จะต้องเคลียร์ตัวเองให้ได้ แล้วก็ห้ามไล่น้องไทม์กับหลานไปไหนนะ เดี๋ยวหนูจะกลับมาเคลียร์ มันจะเป็นแบบนี้ไม่ได้ มันไม่ถูกต้อง”

​“อย่าเพิ่งปากสว่างไปฟ้องแม่พี่ล่ะ”

อดย้ำไม่ได้ ถ้าเกิดว่าคุณทยิดารู้เข้าล่ะก็ ต้องกลายเป็นเรื่องใหญ่แน่ๆ

​“พี่ห้ามไล่เขาไป ห้ามเอาเงินฟาดหัวเขา แล้วหนูจะไม่ฟ้อง”

​“โอเค พี่สัญญา”

เขายกมือขึ้นด้วยสัญลักษณ์ลูกเสือ นั่นแหละจรัสดารินทร์ถึงได้ยอมจากไป ตอนนี้ก็เหลือแค่เขาและเธอที่อยู่ด้วยกันตามลำพัง

​เขายังคงยืนกอดอกมองเธอด้วยสายตาอ่านไม่ออก

​“ตาหนูคุณให้นอนที่ไหน?”

​“เดี๋ยวฉันจะซื้อพวกของเด็กอ่อนมาพรุ่งนี้ วันนี้ให้แกที่โซฟาเบธ ในห้องนั่งเล่นไปก่อน ระยะที่เธอต้องรักษาตัวจะให้แม่บ้านสลับกับพี่เลี้ยงมาช่วยดูแล ทั้งเธอและทั้งเด็กนั่นแหละ”

​“ขอบคุณนะคะที่พาฉันไปรักษา แล้ว...เอ่อ...ขอโทษที่ทำให้ตู้ปลาคุณร้าว...มะ มันน่าจะแพงมาก”

เธอทำตาปริบๆ ยิ้มอ่อยๆ ส่งให้เขา ปพนภพยิ้มแค่มุมปาก แต่ตาไม่ได้ยิ้มด้วย

​“หึ...ไม่กี่แสนหรอก เธอเตรียมจดไว้ในรายการชำระหนี้ของเธอด้วยละ ถ้าเกิดว่าการตรวจดีเอ็นเอออกมา เด็กไม่ใช่วัชระโชติ”

​เขาก็ยังพูดแบบนั้นอีก...แต่ก็เข็นพาเธอไปที่ห้องนั่งเล่น ตาหนูหลับปุ๋ยแล้วบนเบาะนุ่มนิ่ม บนโซฟาเบธตัวโตสีครีมอ่อน เธอบอกกับเขาว่าขอนอนกับตาหนูบนนี้ได้ไหม? ขนาดของมันใหญ่พอที่จะนอนกับตาหนูได้ไม่เบียดกัน

​“ยังเจ็บอยู่ไหม”

เขาถามเปรยเมื่อประคองให้เธอลุกขึ้นจากเก้าอี้ไฟฟ้า เขายืมมาจากโรงพยาบาลที่พาเธอไปรักษา โรงพยาบาลนั้นอยู่ในเครือวัชระโชติ

​“นิดหน่อยค่ะ แต่ลงน้ำหนักยังไม่ค่อยได้ ฉันไม่ได้สำออยสร้างสถานการณ์นะ ฉันซุ่มซ่ามจริงๆ ”

เธอเม้มปากแน่น ข่มความเจ็บปวดไว้ ไม่อยากอ่อนแอให้เขาเห็น เดี๋ยวเขาจะว่าเหยียดอะไรเอาอีก อีตาคนนี้ปากน่ากลัวมาก

​“อืม...ถ้ามีอะไรก็...”

เขาถือวิสาสะเอาโทรศัพท์ของเธอที่ตอนนี้อยู่ในกระเป๋าของเขา ที่เขาคว้าติดมือไปด้วยตอนพาเธอไปโรงพยาบาลและเอาข้าวของเธอใส่ลงไปในนั้นออกมา แล้วยื่นให้เธอปลดล็อก แล้วหยิบเอาโทรศัพท์ของตัวเองที่วางทิ้งไว้แถวนั้นมาเปิดแอปไลน์ พลางยื่นให้เธอสแกนเพิ่มเพื่อน

​“อะ เพิ่มฉันเป็นเพื่อน มีอะไรก็โทรเรียกก็แล้วกัน ฉันจะไปนอนละ มะรืนนี้ค่อยไปตามนัดหมออีกที ห้องน้ำอยู่ตรงโน้น ถ้าไปไม่สะดวกก็เรียกได้”

​“ขอบคุณค่ะ”

เธอยกมือไหว้เขา เธอไม่กล้าใช้เขาหรอก...ก็ใครจะไปกล้า

​เขารอให้เธอขยับตัวลงนอนข้างตาหนู บอกกับเธอว่าให้โทรปลุกเขามาชงนมให้แก และตั้งแต่พรุ่งนี้จะมีคนมาดูแลเธอและตาหนูในระยะนี้ที่เธอป่วย

​ปากเขาร้าย...หน้าเขานิ่ง แต่เขาก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรมาก...

​“น้าพยายามช่วยหนูสุดกำลังแล้วนะ ตาป๊อบ หนูจะต้องหาย จะต้องได้รับการผ่าตัดรักษา”

​เธอก้มลงหอมหน้าผากแกเบาๆ อย่างแสนรัก

​ไม่รู้ว่าเพราะอะไรที่ทำให้เธอต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ แต่ไม่ว่าจะเป็นอะไร...คนอย่างทราวดีก็พร้อมที่จะสู้ให้สุดหัวใจของเธอ

​ทุกครั้งเพื่อตัวเอง

​แต่ครั้งนี้เพื่อตาหนูป๊อบ

​โชคชะตาอาจจะพัดพาให้แกมาเป็นครอบครัวของเธอ ครอบครัว สิ่งที่ทราวดีไม่เคยมีมานานแล้ว...