14. เจ็บถึงเพียงนี้ (3)

คนท้องกัดขนมกุ้ยฮวาเข้าปากเพียงคำเดียวก็ทำตาโต นัยน์ตาแวววับเมื่อลิ้นได้รับรสชาติที่ยอดเยี่ยม หยู่เยียนส่งขนมที่ถืออยู่ในมือเข้าปากจนหมด และก็เป็นเฉิงหยวนที่หยิบอันใหม่ออกมากัดชิมก่อนจะยื่นให้นาง

“อร่อยใช่หรือไม่ วันหลังหากเข้าวัง พี่จะนำมาให้อีก”

“ท่านยื้อแย่งฝ่าบาท ประเดี๋ยวพระองค์จะทรงกริ้วเอาได้นะเจ้าคะ”

“อย่าห่วงเลย อันที่จริงฝ่าบาทมิค่อยชอบขนมนี้ บางวันไม่ทานเสียด้วยซ้ำ แต่วันนี้พี่ขอนำมาแบ่งเจ้า พระองค์กลับกลั่นแกล้งข้ามิยอมให้ง่ายๆ” เว่ยเฉิงหยวนส่ายหน้าเหนื่อยหน่าย พลางหยิบขนมอันสุดท้ายขึ้นมากัด ก่อนจะยื่นให้คนงาม ที่ขนาดท้องกลมก็ยังมิอาจทำให้ความงามนั้นลดลงได้

“เหตุใดฝ่าบาทไม่ชอบ อร่อยถึงเพียงนี้”

“ประสาทรับรสของพระองค์คงเสียไปแล้วกระมัง ของสิ่งใดที่เจ้าว่าอร่อย มันย่อมอร่อย หากผู้อื่นเอ่ยว่ามันไม่อร่อย นั่นย่อมเป็นปัญหาที่เขา” ดวงตาที่มักดุ มองฮูหยินรักอย่างอ่อนโยน จนหยู่เยียนถึงขั้นทำตัวไม่ถูก เป็นฝ่ายหลบสายตานั้นมาก่อน

ไม่ได้นะจางหยู่เยียน อย่าหวั่นไหวกับการกระทำอันแปลกประหลาดของเขา นี่เป็นแผนของเขาแน่ๆ

“เป็นอันใดไป อยากทานอีกหรือ พี่เข้าวังไปเอาให้อีกดีหรือไม่”

“มะ ไม่เจ้าค่ะๆ ข้าอิ่มแล้ว จะไปเดินเล่นเสียหน่อย”

“เช่นนั้นพี่ไปด้วย” ร่างสูงใหญ่ลุกตาม

“นายท่านพึ่งไปเข้าเฝ้าฝ่าบาทมา คงมีเรื่องให้จัดการกระมัง”

“พี่ให้ฝูเจี๋ยจัดการแล้ว ไปเถิด หรืออยากออกไปเที่ยวเล่นด้านนอก ดีหรือไม่”

“มิเป็นไรเจ้าค่ะ” น้ำเสียงหวานติดหงุดหงิด จะไม่ให้นางอารมณ์ไม่ดีได้อย่างไร นางอยากหนีจากเขาเต็มทน แต่เขากลับทำหน้าซื่อไม่รู้เจตนาของนาง!

ไม่ได้การ เห็นทีวันพรุ่งคงต้องไปทานมื้อกลางวันกับท่านย่าเสียแล้ว

“ท่านย่า นั่งก่อนเจ้าค่ะ”

“เยียนเอ๋อร์ บ่าวบอกว่าเจ้าลงครัวเองหรือ เหตุใดต้องเหนื่อย กำลังท้องกำลังไส้อยู่แท้ๆ” ไป๋เหลียนอันค่อยๆ นั่งลง ตรงหน้าเต็มไปด้วยอาหารคาวหวานที่นางชอบ ยิ่งปลื้มใจสะใภ้ผู้นี้มากขึ้น หยู่เยียนเป็นเด็กน่ารัก ช่างเอาใจ ที่สำคัญคือรู้ความ

“มิเป็นไรเจ้าค่ะ ได้ขยับร่างกายถือว่าได้ออกกำลังกาย...เราทานกันเลยดีหรือไม่เจ้าคะ”

“เอาสิ น่าเสียดายที่อาหยวนเข้ากรม มิเช่นนั้นคงได้ทานอาหารฝีมือเจ้า”

“เขาคงไม่อยากทานหรอกเจ้าค่ะ” จางหยู่เยียนยิ้มเจื่อน ยอมรับว่าน้อยใจ แต่ความรู้สึกในตอนนี้มันน้อยกว่าตอนนั้นมากแล้ว คงเพราะนางทำใจยอมรับได้ว่าเขาไม่รักนาง ยามนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับนางคือลูกน้อยในท้อง

“โถ่ เยียนเอ๋อร์ของย่า”

“ข้ามิเป็นไรเจ้าค่ะท่านย่า เราทานกันเถิด นี่ของโปรดท่านย่าใช่หรือไม่เจ้าคะ” สะใภ้สกุลเว่ยตักอาหารให้ย่าสามี นั่งทานกันจนอิ่มหนำ ข้าวในชามพร่องลงไปมากจึงเรียกให้บ่าวมานำสำรับไปเก็บ

“ท่านย่าเจ้าคะ ข้ามีเรื่องจะปรึกษาเจ้าค่ะ”

“มีอันใดหรือ เหตุใดจึงเคร่งเครียดเช่นนี้”

“ข้าทุกข์ใจเรื่องท่านพี่เจ้าค่ะ ช่วงนี้เขาไปพักที่เรือนของข้า ข้ายิ่งรู้สึกผิดที่มิอาจปรนนิบัติสามีได้” หยู่เยียนตีหน้าเศร้าพลางลูบท้องตนเอง

“อย่าได้รู้สึกเช่นนั้นเลย”

“มิได้หรอกเจ้าค่ะ ท่านย่าแต่งฮูหยินรองให้ท่านพี่สักคนเถิดนะเจ้าคะ หากเป็นคุณหนูเกา คงดีต่อท่านพี่ทั้งเรื่องในเรือนและเรื่องหน้าที่การงาน”

“แต่อาหยวนบอกไม่ต้องการมิใช่หรือ” ไป๋เหลียนอันลำบากใจ

“เรื่องแต่งงานของบุตรหลานเป็นหน้าที่บิดามารดาและผู้อาวุโสในเรือน หากท่านย่าว่าเหมาะสม ย่อมเหมาะสมเจ้าค่ะ”

“...”

“หน้าที่การงานของท่านพี่ก็จะมั่นคงขึ้น” มือเรียวแตะที่แขนเหี่ยวย่น พลางส่งสายตาอ้อนวอน ผู้อาวุโสของเรือนนิ่งคิดอยู่พักหนึ่ง แต่เพราะหน้าที่การงานของอาหยวนนั้นสำคัญ นางจึงพยักหน้าตอบรับ

“อืม เช่นนั้นเจ้าก็เตรียมจัดการ แต่งคุณหนูเกาซูเหวินเข้ามาเถิด”

“เจ้าค่ะ ข้าจะเป็นธุระจัดการให้” รอยยิ้มหวานเผยออกมาอย่างปิดไม่มิด หากวันใดที่เกาซูเหวินแต่งเข้ามา นางจะไปจากที่นี่ทันที

คราวนี้ข้าทำให้พวกท่านได้ครองคู่กันสมใจแล้ว ขออย่าได้มายุ่งเกี่ยวกันอีกเลย